Երբ գրեթե ոչ ոք չէր հավատում նման «խառնուրդին»․ «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Bell’s-ը կուպաժավորված շոտլանդական վիսկու՝ սկոտչի ամենահայտնի ապրանքանիշերից մեկն է: Այն ստեղծելու համար ամբողջ երկրից վերցվում են միաածիկային սկոտչների տեսակներ, որոնցից յուրաքանչյուրն իր սեփական «շտկումներն» է ավելացնում խմիչքի ընդհանուր «հնչեղությանը»: Այդ սկոտչը վերջին ժամանակներում կամաց-կամաց, բայց հաստատապես ժողովրդականություն է ձեռք բերում, և դա ունի իր պատճառը: Շատերին է անհանգստացնում այդ խմիչքի բավականին ցածր գինը։ Այնուամենայնիվ, բավական է փորձել, և բոլոր կասկածներն անհետանում են, փոխարենն առաջանում է զարմանք, որ կարելի է նման գնով նման որակի խմիչք ըմպել: Այդ իսկ պատճառով էլ ավելի քան 40 տարի Bell’s-ը բրիտանացիների ամենասիրելի «շոտլանդացին» է։

Ինքնին այդ մասին խոսում են վաճառքի ծավալները: Այդ շոտլանդական վիսկիի պատմությունը սկսվել է 1825 թվականին, երբ Շոտլանդիայի հարավ-արևելքում գտնվող Պերտ քաղաքում ալկոհոլի վաճառական Թոմաս Սենդմանը բացեց իր խանութը, որտեղ վաճառվում էին ալկոհոլային խմիչքներ, որոնց մեջ էլ հիմնականը շոտլանդական վիսկին էր։ Եվ չնայած առաջին կուպաժավորված սկոտչի հայտնվելը եղել է դրանից 30 տարի անց, միևնույնն է, այդ իրադարձությունն է համարվում Bell’s-ի պատմության սկիզբը։ Թոմասը հաջողությամբ էր վարում բիզնեսը, խանութը բարգավաճում էր, և նրա մահից հետո ընկերության գործերը ստանձնեց նրա ընկերն ու ուղեկիցը՝ Ջեյմս Ռոյը։ Նա էլ բիզնեսի մեջ ներքաշեց Արթուր Բելլին՝ մի մարդու, որն այդ ժամանակ արդեն իսկ վիսկիի մասին զգալի գիտելիքներ ուներ: 1851 թվականին նա էլ սկսեց ստեղծել վիսկիի իր սեփական խառնուրդը՝ կուպաժը։

Դրա համար պահանջվեց 12 տարի։ Նման զգալի ժամանակահատվածը բացատրվում է նրանով, որ մինչ Բելլը ոչ ոք լուրջ չէր ընդունում շոտլանդական վիսկիի կուպաժը։ Վիսկին խառնում էին, բայց հիմնականում օգտագործում էին չհնացած սպիրտ։ Ենթադրվում էր, որ նման խառնուրդները էժան ալկոհոլ են: Բայց Արթուր Բելլն այլ կարծիք ուներ, նա վստահ էր, որ անհրաժեշտ է կուպաժավորել երկար հնեցմամբ սկոտչներ, որպեսզի յուրաքանչյուրը տա իր հատկություններից լավագույնը, և այդ ամենը միավորվի մեկ խմիչքի մեջ։ 1863 թվականին նա ստեղծել է իր սեփական կուպաժը, և Bell’s ընկերությունը (այդ ժամանակ նա արդեն դարձել էր համասեփականատեր) դարձել է այն առաջին ընկերությունը, որը պաշտոնապես սկսել է արտադրել կուպաժավորված սկոտչ։ Այդ ալկոհոլը շատ արագ ձեռք է բերել ժողովրդականություն շոտլանդական գիտակների շրջանում, և այլ ընկերություններ ևս արագորեն սկսել են զարգացնել կուպաժավորումը:

Հետագա տարիներին Բելլի սկոտչը հսկայական ժողովրդականություն է ձեռք բերել, բայց նա գրանցել է իր ապրանքանիշը միայն 1896 թվականին իր որդիների առաջարկով, ովքեր 1900 թվականին իրենց հոր մահից հետո հաջողությամբ շարունակել են ընկերության զարգացումը: Bell’s ընկերությունը գոյատևել է նաև 20րդ դարի առաջին կեսին, մի ժամանակաշրջան, որը դժվար թե կարելի է ալկոհոլային արդյունաբերության համար բարենպաստ համարել: Ընդ որում, այդ ժամանակ էլ Բելլի սկոտչը մտել է միջազգային շուկա։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո ընկերությունը կենտրոնացել է Մեծ Բրիտանիայի շուկայում, ինչը թույլ է տվել, որ 1978 թվականից այդ վիսկին դառնա ամենավաճառվողը այդ երկրում: Ընդ որում, հիմա էլ այն դեռ պահպանում է իր այդ կարգավիճակը։

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում