Լատինամերիկյան քաղաքական հաղորդակցություն․ հիմնական մեթոդներն ու առանձնահատկությունները. Հրայր Կամենդատյան
Լատինամերիկյան քաղաքական և հանրային արշավների ոճը հիմնված է երեք հենասյունի վրա՝ բարձր էմոցիոնալություն (պաթոս և կիրք), փողոցային ակտիվություն (կարնավալային/մասսայական մշակույթ) և սուր պոպուլիզմ (մեծ հակադրություններ)։ Այստեղ չկա ակադեմիական սառնություն. ամեն ինչ կառուցվում է «մենք՝ ժողովուրդս, ընդդեմ ապազգային կամ կոռումպացված էլիտայի» գաղափարի շուրջ։
Եթե ձեր լրագրողին հանձնարարեք ներդնել լատինամերիկյան ոճը «Հայաքվեի» հաղորդակցության մեջ, ահա թե կոնկրետ ինչ գործնական քայլեր նա պետք է անի.
1. «Մերժման» և «Դիմադրության» սուր տեսողական ոճ (Չիլիական և Արգենտինական փորձ)
Լատինական Ամերիկայում հաջողված շարժումները (օրինակ՝ Չիլիի «No» արշավը կամ Արգենտինայի վերջին հակահամակարգային հաղորդակցությունը) հրաժարվում են խճճված դիզայնից։ Նրանք օգտագործում են պարզ, բայց ագրեսիվ ու վառ գույներ (հաճախ՝ սև, դեղին կամ սուր կարմիր) և մեծ, կտրուկ տառատեսակներ։
Ինչ պետք է անի նա. Ստեղծել «Խորհրդանիշերի պատերազմ»։ Ցանկացած իշխանական նախագիծ կամ հայտարարություն, որին դեմ է «Հայաքվեարկությունը», պետք է սոցցանցերում ներկայացվի մեծ, տեսողական «X»-ով (կտրականապես մերժված)։ Տեքստերը պետք է լինեն կարճ ու հարվածային, ինչպես փողոցային պլակատները կամ գրաֆիտիները (օրինակ՝ «Այս հողը սակարկության ենթակա չէ՛» , «Վե՛րջ զիջումներին»*)։
2. Էմոցիոնալ Սթորիթելինգ՝ «Մայրերի և Ընտանիքի» կերպարով
Լատինական Ամերիկայում ընտանիքը և հայրենիքը սուրբ հասկացություններ են, և ամենաազդեցիկ շարժումները միշտ առաջնագիծ են բերում մայրերին, կանանց կամ ավագ սերնդին (ինչպես Արգենտինայի «Մայիսյան հրապարակի մայրերը»)։
Ինչ պետք է անի նա. Լրագրողը պետք է շեշտը դնի ոչ թե չոր քաղաքական գործիչների, այլ էմոցիոնալ ուժեղ կերպարների վրա։ Նա պետք է պատրաստի վիդեոներ կամ մեջբերումների շարքեր, որտեղ, օրինակ, սահմանամերձ շրջանի մայրն է խոսում իր որդու ապագայի մասին, կամ ընտանիքն է պատմում, թե ինչ է իրենց համար տունը։ Տեքստը պետք է գրվի ոչ թե վերլուծաբանի, այլ սրտացավ քաղաքացու հուզական լեզվով՝ արթնացնելով արժանապատվության և պաշտպանվածության բնազդը։
3. «Ժողովրդական երգեր» և Ռիթմեր (Մասսայական մշակույթի ներգրավում)
Լատինամերիկյան ոչ մի արշավ չի անցնում առանց երաժշտության։ Նրանք բարդ քաղաքական թեզերը վերածում են հեշտ հիշվող հիմների, ռեփի կամ ֆոլկլորային ռիթմերի, որոնք արագ դառնում են «վիրուսային» (viral)։
Ինչ պետք է անի նա. Թողարկել «Հայաքվեի» գաղափարական տեսահոլովակներ կամ Reels-եր, որտեղ ֆոնին ոչ թե սովորական, ձանձրալի երաժշտություն է, այլ հայրենասիրական կամ ազգային ռիթմերի ժամանակակից, էներգիկ մշակումներ։ Վիդեոների մոնտաժը պետք է լինի շատ դինամիկ, էներգիայով լեցուն և ոչ մի դեպքում՝ պասիվ կամ լացակումած։
4. Ուղիղ եթերներ «Փողոցից» (Street Journalism)
Լատինամերիկյան ոճը չի հանդուրժում փակ ստուդիաներ։ Լրագրողները հաղորդակցվում են հենց իրադարձությունների կենտրոնից՝ ստեղծելով «ներկայության էֆեկտ»։
Ինչ պետք է անի նա. Փոխանակ սպասելու, որ մարդիկ գան գրասենյակ, նա պետք է հեռախոսը վերցնի, դուրս գա փողոց, մտնի շուկաներ, բակեր ու հենց տեղում կենդանի հարցումներ անի. «Ի՞նչ եք մտածում այս որոշման մասին», «Գիտե՞ք, որ այսօր սահմանին այսինչ բանն է կատարվել»։ Այդ ուղիղ, չմոնտաժված, անկեղծ էմոցիաներով հարցազրույցները շատ ավելի մեծ լսարան կհավաքեն, քան պաշտոնական խոսնակի ելույթը։
Գործնական հանձնարարական լրագրողին.
«Այսօրվանից մեր էջերից հանում ենք պաշտոնական, կոմպլեկսավորված տոնը։ Անցնում ենք էներգիկ, հուզական և կտրուկ հաղորդակցության։ Դիզայնի մեջ օգտագործիր մեծ, հարվածային տառեր և հստակ մերժման նշաններ։ Շաբաթական առնվազն երկու անգամ ստեղծիր նյութեր, որոնց կենտրոնում ոչ թե օրենքներն են, այլ հայ մարդու էմոցիան, արժանապատվությունն ու ընտանիքը։ Մարդը մեր պոստը կարդալիս կամ վիդեոն նայելիս պետք է էներգիա և պայքարելու ցանկություն ստանա, ոչ թե հուսահատություն»։
