Այսօր Ֆրանսիան արդեն իսկ կանգնած է բախտորոշ որոշման առջև. Մհեր Ավետիսյան
Շառլ դը Գոլին չէին սիրում ոչ Ռուզվելտը, ոչ Չերչիլը։ Ավելին, և՛ Մեծ Բրիտանիան, և՛ Միացյալ Նահանգները չէին ցանկանում, որպեսզի Ֆրանսիան լինի հաղթողների շարքում։ Եվ իրականում Ֆրանսիայի՝ հաղթողների շարքում լինելը այդքան էլ հիմնավորված չէր։
Բայց ահա ընկեր Ստալինը, ով անձնական ընկերություն էր անում Շառլ դը Գոլի հետ և նաև ցանկանում էր, որպեսզի Ֆրանսիան անպայման լինի հաղթողների շարքում՝ որպես հակակշիռ Մեծ Բրիտանիայի և այսպես կոչված անգլոսաքսոնական աշխարհի, օգնեց դը Գոլին և ամեն ինչ արեց, որպեսզի Ֆրանսիան հայտնվի հաղթող պետությունների շարքում, լինի ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի անդամ և օգտվի հաղթանակի բոլոր հաճույքներից և արդյունքներից։
Եվ կարելի է ասել, որ Հինգերորդ Հանրապետության հիմնադիրը ոչ միայն Շառլ դը Գոլն է, այլ նաև ընկեր Ստալինը։
Ավելին, երբ կապիտուլացվող Գերմանիայի կողմից Կեյտելը ստորագրում էր կապիտուլյացիան, հայտնի ասացվածք կա, որ Կեյտելը թուղթը ստորագրելուց առաջ, երբ նկատեց, որ դահլիճում հաղթողների շարքում նստած է նաև Ֆրանսիայի պատվիրակը, հայտարարեց. «Միայն թե չասեք, որ Ֆրանսիան էլ է մեզ հաղթել»։
Քանզի բոլորն էլ հասկանում էին, որ Ֆրանսիայի հաղթանակի գործում ունեցած ներդրումը հաստատ այն չափ չէր, որքան Սովետական Միությանը, Մեծ Բրիտանիայինը, Ամերիկայինը և այլն։
Բայց ամեն դեպքում Ստալինը հասավ իր ուզածին, և Ֆրանսիան դարձավ հաղթող կողմ և սկսեց օգտվել հաղթողի կարգավիճակից։
Եվ այդ կարգավիճակը Ֆրանսիան պահում էր մինչև Ժակ Շիրակի նախագահ լինելը։
Ահա Ժակ Շիրակից հետո, երբ արդեն Միացյալ Նահանգները սկսեցին իշխանության բերել Սարկոզիի նման մարդկանց, փաստացի Ֆրանսիան դարձրեցին Միացյալ Նահանգներից ուղիղ կախվածության մեջ գտնվող վասալական պետության։
Եվ սա էր պատճառը, որ հատուկ ռազմական գործողությունը սկսելուց առաջ Լավրովն առաջարկում էր փրկել Եվրոպան Միացյալ Նահանգների վասալությունից, որպեսզի եվրոպական պետությունները իրենք իսկ իրենց վարած քաղաքականության արդյունքում չդառնան Ուկրաինա։
Քանզի Միացյալ Նահանգները և անգլոսաքսոնական աշխարհը իրենք ոչ միայն հետսովետական պետությունների համար են ստեղծել գեոպոլիտիկ այնպիսի մթնոլորտ, որի արդյունքում այդ պետությունները կարող են դառնալ կամ Ուկրաինա, կամ Բելառուս, այսինքն՝ կամ կանգնեն Ռուսաստանի կողքին և ընկնեն Արևմուտքի սանկցիաների տակ, կամ կանգնեն Արևմուտքի կողքին և հանուն Արևմուտքի շահերի կռվեն և մահանան Ռուսաստանի դեմ, այլ այդ կարգավիճակը մտածված է նաև եվրոպական պետությունների համար, այդ թվում և Ֆրանսիայի։
Եվ այսօր Ֆրանսիան արդեն իսկ կանգնած է բախտորոշ որոշման առջև։
Հիմա Ֆրանսիան պետք է որոշի՝ ինքը դը Գոլի, Ժակ Շիրակի Ֆրանսիան է և վասալը չէ անգլոսաքսոնական աշխարհի և չի կռվելու Ռուսաստանի դեմ, թե դառնում է Ուկրաինայի նման պետություն և առանց սեփական շահերը հասկանալու կամ գիտակցելու գնում է Միացյալ Նահանգների շահերը սպասարկելու համար գործիք դառնա Ռուսաստանի դեմ ԱՄՆ-ի գեոպոլիտիկ պատերազմում։
Եվ այս կոնտեքստում այն, ինչ այսօր տեղի է ունենում Ֆրանսիայում, ցավոք սրտի ցույց է տալիս, որ Ֆրանսիան վերջնականապես որոշել է ինքն էլ Ուկրաինա դառնալ, ինքն էլ իր բազմադարյան փառավոր պատմությունը դնի Միացյալ Նահանգների ոտքերի տակ և սեփական պետությունն ու ժողովրդին զոհաբերի հանուն ԱՄՆ-ի շահերի։
Ցավոք սրտի Մակրոնը դը Գոլ չէ, և ցավոք սրտի նա Ֆրանսիան դարձնում է Ուկրաինա։
Եվ այս իրավիճակում հետաքրքիրն այն է, որ այն պետությունները, որոնք այս ամենը տեսնում են, բայց շարունակում են ձգտել դեպի Արևմուտք, կամ չեն ցանկանում, կամ չեն հասկանում, որ դեպի Արևմուտք գնալ այս պահին նշանակում է ընդամենը մեկ բան. դուք դառնալու եք Ուկրաինա և հանուն ԱՄՆ-ի հեգեմոնիայի զոհաբերելու եք ձեր պետությունն ու ժողովրդին։
Այլ ճանապարհ կա, բայց այլ ճանապարհը ընտրելու պարագայում դուք դառնալու եք Բելառուս։
Այսինքն՝ ԱՄՆ-ն շանս չի տալիս ոչ մի պետության երրորդ ընտրության։
Կամ պետք է հանուն ԱՄՆ-ի շահերի զոհեք ձեր ժողովրդին ու պետությունը, կամ պետք է կանգնեք Ռուսաստանի կողքին՝ հետևաբար ընկնելով Արևմուտքի սանկցիաների տակ։
Հիմա ամեն պետություն, ամեն ժողովուրդ ինքը պետք է դա որոշի։
Եվ դա վերաբերվում է, նորից եմ կրկնում, ոչ միայն պոստսովետական երկրներին, ոչ միայն փոքր պետություններին, այլ նաև գերհզոր, միջուկային զենք ունեցող, հսկա տնտեսություն ու փառավոր անցյալ ունեցող Ֆրանսիայի պես պետությանը։
Ակնհայտ է, որ նույնիսկ Ֆրանսիայի պես պետությունը չի կարող երկու լարի վրա խաղալ։ Կամ պետք է հստակ, որպես ԱՄՆ-ի վասալ, ծառայի նրա հեգեմոնիայի շահերին, կամ պետք է կանգնի Ռուսաստանի կողքին և օգնի Ռուսաստանին, որպեսզի քանդվի ԱՄՆ-ի հեգեմոնիան։
Եվ նաև ակնհայտ է, որ Շառլ դը Գոլի Ֆրանսիան, որը ընկեր Ստալինի ընկերն էր և Ստալինի օգնությամբ էր հասել այն հաջողություններին, որոնք այսօր ֆրանսիացիները վատնում են ի շահ Ամերիկայի, կարող է լինել Հայաստանի բարեկամը, նաև դաշնակիցը։
Իսկ այն Ֆրանսիան, որը Միացյալ Նահանգների վասալն է, չի կարող լինել Հայաստանի դաշնակիցն ու բարեկամը, այլ կարող է ընդամենը խաբելով, համոզելով, սիրաշահելով փորձի Հայաստանին ևս քաշի, դարձնի ԱՄՆ-ի շահերի համար սպասարկող, ԱՄՆ-ի շահերի համար ինքնազոհության գնացող վասալ։
Կից ներկայացնում եմ իմ նկարը, Շառլ դը Գոլի թոռան հետ։
