Բանաստեղծի խելահեղ սեքսուալ կյանքը. Բայրոն
Մեծերին հատուկ են թուլությունները, չէ՞ որ նրանք ընտրյալներ են: Եվ մենք սովորական մահկանացուներս, որ չգիտենք կթողնե՞նք որևէ հետք (լավ, թե վատ) այս աշխարհում և մարդկանց սրտերում, ի զորու չենք դատել նրանց... Անդրադառնանք Ջորջ Գորդոն Բայրոնին, ավելի ճիշտ՝ նրա ինչ-ինչ թուլություններին:
Նա չուներ «երկաթե» առողջություն, մի կողմից մորից ժառանգել էր հոգեկան անհավասարակշռություն, մյուս կողմից՝ բժիշկները ծնվելու ժամանակ վնասել էին տղայի ոտքը, որն էլ դարձավ ճակատագրական:
Բայրոնը փոքր հասակից զբաղվել է լողով և այնքան կատարելագործվել, որ 10-12 կմ տարածությունը հանգիստ լողում-անցնում էր: Լողի միջոցով նա ուզում էր նաև նիհարել, գիրության պատճառով (175 սմ հասակ ուներ և 100 կգ քաշ) ամբողջ կյանքում դիետա էր պահում: Բայց ապարդյուն՝ ոչինչ չէր օգնում: Այս ամենին գումարվեց ինչ-որ մեկի գուշակությունը Բայրոնի՝ 37 տարեկան հասակում մահանալու մասին: Չնայած այդ ժամանակաշրջանում համատարած բնույթ կրող սնահավատությանը՝ նա հանգիստ էր. ամեն ինչ թողել էր բախտին ու ճակատագրին:
Անկողնում առաջին «դասերը» Բայրոնին տվել է Մերի Գրեյը, որն այդ ժամանակ դայակություն էր անում նրանց տանը: Բայրոնը դեռ պատանի էր, երբ երիտասարդ շոտլանդուհին մտավ նրա անկողինը: Ու այսպես՝ երեք տարի: Եվ քոլեջ ընդունվելիս Բայրոնն արդեն բավականին «գիտելիքներ» ուներ: Քոլեջում նա ընկավ «ոսկե» շրջապատ՝ դուքս Դորսետ, կոմս Կլեր, լորդ Հարտլի: Այս պատանիները հարուստ էին և միևնույն ժամանակ՝ շփացած ու անառակ: Սակայն Բայրոնը շուտ ճանաչեց նրանց և չնայած հավատարիմ բաժակակից էր, բայց անհրաժեշտության դեպքում իրեն զերծ էր պահում «ավելորդություններից»: Այնուամենայնիվ, ուսման երեք տարիներին Բայրոնն ապրում էր ակտիվ սեքսուալ կյանքով, որն էլ հետագայում իր վատ ազդեցությունը թողեց առողջության վրա: Դրան զուգահեռ, ուժերը վերականգնելու համար (Լոնդոնում նա ուներ երեք մշտական սիրուհիներ), ափիոնի թուրմ էր խմում: Երիտասարդ տարիներին բանաստեղծի կյանքում եղել են շատ մարմնավաճառուհիներ, որոնք էլ նրան «պարգևեցին» վեներական բազմաթիվ հիվանդություններ:
1809թ. Բայրոնը մեկնեց ճանապարհորդության: Երկու տարվա ընթացքում նա եղավ Հունաստանում, Ալբանիայում, Փոքր Ասիայում: Վերադառնալուն պես տպագրեց «Չայլդ Հարոլդի ուխտագնացությունը» պոեմը:
1812թ. բանաստեղծը ծանոթացավ Լեմ ընտանիքի հետ: Ուիլյամ Լեմը (լորդ Մելբուրն) հետագայում դարձավ Անգլիայի վարչապետը: Նրա 27-ամյա կինը՝ լեդի Կարոլինան հրապուրվեց Բայրոնով: «Նա խենթ է ու անառակ, վտանգավոր է նրա հետ գործ ունենալ»,- գրել է Կարոլինան իր օրագրում: Արատավոր այդ կապը, այնուամենայնիվ, տևեց ութ ամիս: Դա Բայրոնի համար հավերժություն էր: Ի վերջո, Կարոն (այդպես էր նրան անվանում Բայրոնը) ձանձրացրեց, բայց նրանից ազատվելն այդքան էլ հեշտ չէր. Բայրոնը ստիպված եղավ դիմել Կարոյի սկեսրոջ օգնությանը: Արդյունքում նա ձեռք բերեց երկու բան՝ ազատություն և ոխերիմ թշնամի: Կարոն երդվել էր վրեժխնդիր լինել: Այս շրջանում բանաստեղծը թաքնվում էր Օքսֆորդում:
Շարունակությունը՝ այստեղ
