Ռաուլ. Երբեմն ստիպված ես բարդ որոշումներ կայացնել
«FourRourTwo»-ի նոր համարում տեղ է գտել Ռաուլ Գոնսալեսի հարցազրույցը, որը ներկայացնում ենք ձեր ուշադրությանը: Հիշեցնենք, որ «Ռեալի» լեգենդն այժմ ԱՄՆ-ի «Նյու-Յորք Կոսմոս» ակումբում է՝ խաղում է և աշխատում ակադեմիայում:
-Շատերը մտածում էին, որ Քաթարի «Ալ-Սադը» Ձեր կարիերայի վերջին կետը կլիներ, բայց Դուք ԱՄՆ-ում եք: Ի՞նչը խթանեց «Նյու-Յորք Կոսմոս» տեղափոխությանը:
-Միշտ ցանկացել եմ ընտանիքիս հետ Ամերիկայում ապրել և ճանաչել նրանց պատմությունը: Մոտ էի «Սիեթլ Սաունդես» տեղափոխությանը, երբ 2012-ին լքեցի «Շալկեն», բայց որոշեցի սկզբում Քաթարում խաղալ: Երբ մենք վերադարձանք Մերձավոր Արևելք, մարզիչ Ջովանի Սավարեսը զանգահարեց ինձ ու պատմեց «Կոսմոսի» ավանդույթների մասին, իր ծրագրի մասին: Ծանոթացա ակումբի պատմությանը, իմացա Պելեի ու Բեկենբաուերի մասին, ովքեր ժամանակին այդ ակումբում էին: Իհարկե, ես նախկինում ևս այդ մասին շատ էի լսել, բայց Նյու-Յորքը հիանալի քաղաք է ապրելու համար, այնպես որ՝ մենք այդ տարբերակին հնարավորություն տվեցինք:
-Ձեզ այստեղ դո՞ւր է գալիս:
-Շատ բաների հարմարվելու կարիք եղավ: Այստեղ նույնիսկ ֆուտբոլը «ֆուտբոլ» չեն անվանում, այնպես որ նոր անուն ստիպված եղա սովորել՝ «սոկեր» (ծիծաղում է): Մարդիկ շատ հետաքրքրված են այս խաղով ու այն շատ արագ է զարգանում: 10 տարի առաջ կարելի էր հիմնականում բասկետբոլ կամ ամերիկյան ֆուտբոլ խաղացող երեխաների տեսնել, իսկ հիմա անցնում եմ Նյու-Յորքի այգով ու տեսնում եմ, որ շատերն են ֆուտբոլ խաղում: ՄԼՍ-ը զարգանում է, նոր մարզադաշտեր են կառուցվում, ու ես ուրախ եմ դրա մի մասը լինելու համար:
-Դեռ երկար կմնա՞ք Նյու-Յորքում:
-Երևի մի քանի տարի՝ 5 կամ 6, տեսնենք: Սա հիանալի վայր է երեխաներին մեծացնելու համար, իսկ հիմա ես միայն ընտանիքիս մասին եմ մտածում: Նյու-Յորքում այնքան բան կարելի է անել, որ ձեզ 24 ժամից ավելի է հարկավոր մեկ օրվա համար: Արդեն 8 ամիս այստեղ են ապրում ու անընդհատ նոր բաներ ենք բացահայտում մեզ համար: Մադրիդն իմ տունն է, այնպես որ՝ չեմ պատրաստվում հավերժ այստեղ մնալ, բայց մոտ ապագայում չենք պատրաստվում հեռանալ:
-Վերջերս «Կոսմոսում» հայտնվեց Իսպանիայի հավաքականի Ձեր նախկին խաղընկեր Մարկոս Սենան: Մունդիալ 2006-ին միասին բարձրակարգ խաղ եք ցույց տվել ու հիմա երկուսդ էլ ամերիկյան առաջնության երկրորդ լիգայում եք…
-Մարկոսը վատ ֆուտբոլիստ չէ, նաև շատ լավ մարդ է: Մենք վաղուց ենք ծանոթ ու ոչ միայն հավաքականի կազմից, այլ նաև այն ժամանակվանից, երբ մրցակիցներ էինք «Ռեալի» և «Վալենսիայի» կազմերում: Սա ևս մի հիանալի տարբերակ էր տեղափոխվելու համար. լինել ինչ-որ մեկի կողքին, քեզ հարմարավետ զգալ դաշտում ու դրա սահմաններից դուրս:
-Շշուկներ են պտտվում, որ Ձեր նախկին խաղընկերներից մեկը՝ Ռոնալդոն ևս մտածում է NASL-ի մասին, քանի որ կապված է «Ֆորտ-Լեդերդեյլ Սթրայկերսի» հետ (բրազիլացին ակումբի համասեփականատեր է): Դուք այդ մասին խոսել ե՞ք:
-Այո՛: Ապրիլին մենք խաղացինք «Ֆորտ-Լեդերդեյլի» հետ, ու ես շփվեցի նրա հետ: Հիանալի էր նորից հանդիպել: Նա ինձ ասաց, որ ցանկանում է խաղալ «Սթրայկերսի» կազմում, թեկուզ ոչ ամբողջ մրցաշրջանը՝ գոնե մի քանի հանդիպում:
-Իսկապե՞ս: Չի երևում, որ նա լավ մազրավիճակում է…
-Այո՛, նա ստիպված կլինի մի փոքր մարզվել (ծիծաղում է), սակայն, երբ նա անի դա, կարող է շատ գոլեր խփել: Լավագույն տարիներին նա զարմացնում էր, նա այս խաղի պատմության լավագույն հարձակվողներից մեկն է: Նա կարող է լուրջ վնասվածքներ հաղթահարել ու վերադառնալ իր բարձունքին այնպես, ինչպես 2002-ին, երբ Ռոնալդոն Բրազիլիային առաջնորդեց դեպի Մունդիալի գավաթը: Չեմ բացառում ևս մեկ հաջողված վերադարձը:
-Ի՞նչ եք մտածում NASL-ի խաղաոճի մասին:
-Իհարկե, այն տարբերվում է նրանից ինչ կատարվում էր «Ռեալում»… Ավելի շատ ֆիզիկական տվյալների վրա է հենված: Ակնհայտ է, որ ֆուտբոլիստները տեխնիկան զարգացնելու կարիք ունեն: Երբեմն հարկ է լինում խոտի փոխարեն արհեստական հիմքի վրա խաղալ, իսկ դա բարդ է, սակայն բողոքելու տեղ չունեմ: Տեմպը դանդաղ է, ինչն էլ լավ է իմ տարիքում: Ես առաջընթաց եմ նկատում: Խաղին ծարավ երիտասարդ ֆուտբոլիստներ են գալիս, և իհարկե, երկրպագուներն էլ ավելի են շատանում: Դա հետաքրքիր է:
-Իկեր Կասիլյասի և «Ռեալից» զգացմունքային բաժանումը Ձեր սեփականը չհիշեցրե՞ց:
-Շատ թե քիչ… Ես դեռահասության տարիներին եմ «Ռեալ» տեղափոխվել, իսկ Կասիլյասն այնտեղ է եղել 8-9 տարեկանից, այնպես որ՝ նա իսկական լեգենդ է: Վստահ եմ, որ նրա համար ևս ծանր էր, ինչպես ինձ համար, սակայն երբեմն ստիպված ես բարդ որոշումներ կայացնել: Ոչինչ հավերժ չէ: Հուսով եմ, որ Իկերը «Պորտուի» կազմում հաջողության կհասնի, նա արժանի է դրան: Նա աշխարհի լավագույն դարպասապահն է: Նույնիսկ հիմա:
-Ինչպե՞ս կգնահատեք «Շալկե 04»-ում ացկացրած տարիները:
-Դա զարմանալի ժամանակաշրջան էր իմ ու ընտանիքիս համար: Մենք Գելզենկիրհենում և Դյուսելդորֆում էինք ապրում, մեզ այնտեղ դուր էր գալիս: Թիմի հետ նվաճեցինք Գերմանիայի գավաթը և հասանք Չեմպիոնների լիգայի կիսաեզրափակիչ, ինչը մեծ ձեռքբերում է: Մի բան եմ հիշում «Շալկեի» մասին՝ հիանալի երկրպագուներ՝ ընկերասեր և հավատարիմ:
-Արդեն գիտեք, թե ի՞նչ եք անելու հետագայում:
-Չեմ ստի՝ ինձ համար բարդ կլինի առանց ֆուտբոլի ապրել: Մարդիկ հարցնում են՝ կցանկանայի՞ մարզիչ դառնալ, իսկ ես չգիտեմ, բայց արդեն ժամանակն է մտածելու: Գուցե դա լավագույն տարբերա՞կն է: Վստահ չեմ: Ցանկանում եմ ինչ-որ կերպ կապված լինել ֆուտբոլին: Ինձ դուր է գալիս աշխատել երեխաների հետ, ինչն էլ հնարավոր է՝ լավագույն քայլը լինի: Սկզբում ցանկանում եմ ամերիկյան հողի վրա տիտղոս նվաճել: Հույս ունեմ, որ «Կոսմոսը» կհաղթի առաջնությունում, այդ ժամանակ կարող եմ ծեռքերս ծալած նստել և մտածել կյանքիս հաջորդ գլխի մասին:
Աղբյուր՝ Sport.times.am
