Բնակարաններ, մոռացված «Ք» տառ և աղմու՜կ, աղմու՜կ, աղմուկ. ինչու՞ չենք տեսնում լավն ու կարևորը
Общество
Երեկ տեղի ունեցավ Երևանի ավագանու նիստ, որի ընթացքում քննարկվեց հաղորդավար, դերասանուհի Զառա Արամյանին, երգիչ-երգահան Դավիթ Ամալյանին, գրող Վահրամ Սահակյանին և Ալ. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի մեներգիչ Բերջ Քարազյանին բնակարան շնորհելու մասին որոշումը:
Երևանի ավագանու միաձայն որոշմամբ անհատույց օգտագործման իրավունքով բնակարաններ են տրամադրվել արցախյան պատերազմում զոհված և վիրավոր ազատամարտիկների ընտանիքներին: Տրամադրված 30 բնակարաններից 23-ը նվիրաբերվել է ազատամարտում զոհվածների ընտանիքներին, իսկ մնացած 7բնակարանները՝ ազատամարտին մասնակից և ՀՀ սահմանների պաշտպանության ժամանակ վիրավորված հայորդիների ընտանիքներին:
Այս ամենն, իհարկե, հրաշալի է, և պետական կառավարման համակարգում կարևորագույն ավանդույթի ձևավորում: Մեծ մեծ խոսելու փոխարեն բոլոր կառույցները իրենց ջանքերը պետք է ուղղեն առավել կարիքավոր մարդկանց կարևորագույն սոցիալական խնդրի՝ տանիք ունենալու խնդրի լուծմանը:
Թվում էր, թե սոցիալական ցանցերը պետք է ողջունեին այս կարևոր քայլը և կոչ պետք է արվեր մյուս գերատեսչություններին՝ հետևելու Երևանի քաղաքապետի օրինակին, սակայն, ինչպես ասում էր ռուս քաղաքական գործիչը, ստացվեց ինչպես միշտ. առավել քննարկելի եղավ քաղաքապետարանի պատին «Ք» տառի բացակայությունը, իսկ նկարն, անշուշտ, արվել էր այն ժամանակ, երբ դեռ բոլոր տառերը չէին կախվել: Կամ՝ ո՞վ է ավելի արժանի բնակարան ստանալու՝ Դավիթ Ամալյանը, թե Վահրամ Սահակյանը կամ Զառա Արամյանը: Ասենք նշվում էր, որ Ամալյանն արժանի է, քանի որ հայրենասիրական երգերի հեղինակ է (ինչը նշանակում է, որ նա Ֆեյսբուքի սիրելին է), իսկ Վահրամ Սահակյանը՝ ոչ, մոռանալով, որ ամենաբարդ տարիներին հենց նրա ներկայացումներն էին դահլիճներ լցնում և կարևոր սոցիալ - քաղաքական խնդիրներ բարձրաձայնում:
Յուրաքանչյուր լավ արարքի մեջ կարելի է կիքսեր ու կառչելու կետեր գտնել, սակայն ժամանակն է, որ կառչենք լավ արարքից, տարածենք այն, որպեսզի մյուսները սկսեն դրանից դասեր քաղել: Թե չէ արժանիքներ քննարկելով, մարդանց սիրելիների ու ոչ սիրելիների բաժանելով ու դեռ չփակցրած տառեր ֆիքսելով՝ կորցնում ենք լավը տեսնելու հատկությունը:
Հ. Գ. Եթե անգամ սխալմամբ Գյոթեի ազգանվան վերջին տառը չտպեն, Գյոթեն, միևնույնն է, չի դադարի լինել լավ բանաստեղծ:
