Շատ զարմանալի է, որ ՀՀԿ պատգամավորները Մինսկի խմբի համանախագահների կատարած քայլերը վերագրում են իրենց. Գագիկ Համբարյան

Ինչպես արդեն տեղեկացրել էինք, երեկ՝ հունվարի 26-ին, ԵԽԽՎ-ում մերժվեց Ռոբերտ Ուոլթերի «Բռնության աճը Լեռնային Դարաբաղում և Ադրբեջաևի մյուս օկուպացված տարածքներում» զեկույցը, սակայն ընդունվեց Միլիցա Մարկովիչի «Ադրբեջանի սահմանային բնակչությունը միտումնավոր զրկված է ջրից» բանաձևի նախագիծը: Պետք է նկատել, որ Ռ. Ուոլթրի զեկույցի մերժումը ՀՀԿ մի շարք պատգամավորներ համարում են սեփական հաղթանակը: Թե իրականում ի՞նչ է տեղի ունեցել ԵԽԽՎ-ում ու ինչի՞ց կամ ումի՞ց է ավելի շատ սթափվել տվյալ կառույցը, Orer.am-ը զրույցի ընթացքում պարզեց քաղաքագետ Գագիկ Համբարյանից:

«Ինձ համար շատ զարմանալի է, որ ՀՀԿ պատգամավորներն իրենց են վերագրում այն, ինչ արեցին Մինսկի խմբի համանախագահները: Որեւէ միտում կամ ցանկություն չունեմ վիրավորել մեր պատգամավորներին, սակայն ավելի լավ կլիներ, որ իրենք ժամանակին լավ աշխատեին: Ասածս վերաբերում է նաեւ Հայաստանի արտաքին քաղաքականությամբ զբաղվող բոլոր ստորաբաժանումներին՝ լինի արտգործնախարարությունը, ԱԺ արտաքին կապերի հանձնաժողովը, նախագահի աշխատակազմը, թե լոբբիստական մեր գործընկերները Եվրոպայում: Եթե նրանք լավ աշխատեին, նման խայտառակ փաստաթղթեր օրակարգում չէին էլ հայտնվի, իսկ հիմա ուրիշի հաղթանակը ցանկանում են իրենցով անել, ինչը կանվանեմ անշնորհքություն»,- ասաց քաղաքագետը՝ հավելելով, թե այդ երկու բանաձեւերից Ուոլթերի զեկույցն էր «մեծ վտանգավորություն պարունակում»:

«Նորից կկրկնեմ, այդ բանաձեւը չընդունվեց ԵԽԽՎ-ի կողմից միայն Մինսկի խմբի համանախագահների հայտարարությունից հետո: Ինչ վերաբերում է Մարկովիչի զեկույցին, ապա հետեւելով քննարկմանը՝ կարող եմ ասել, որ ԵԽԽՎ պատգամավորները սկսեցին կտրուկ ըմբոստանալ հայկական պատվիրակության անդամների դեմ առաջին զեկույցի մերժումից հետո ու երկրորդի քննարկման ժամանակ: Այդպիսով, բոսնիացի պատգամավորի կողմից ներկայացված զեկույցը ընդունվեց որպես բանաձեւ»,- հավելեց նա:

Ինչպես նշում է քաղաքագետը, ԵԽԽՎ-ն ուներ հստակ հրահանգ՝ չընդունել քաղաքական մեծ ռիսկեր պարունակող Ռ. Ուոլթերի զեկույցը եւ այդ քայլը կոմպենսացնել Մ. Մարկովիչի կողմից Սարսանգի ջրամբարի վերաբերյալ զեկույցով, որը ներկայացվում էր որպես մարդասիրական ու բնապահպանական զեկույց:

«Այս զեկույցը եւս փորձում էին չքաղաքականացնել, որ այն իր մեջ մեծ վտանգներ չպարունակի: Այն, ինչ տեղի ունեցավ երեկ Ստրասբուրգի ԵԽԽՎ ձմեռային նստաշրջանի ժամանակ, հունվարի 22-ից հետո պլանավորված գործընթաց էր: Այստեղ միամտություն չկա, ԵԽԽՎ-ն փորձեց հաշիվը դարձնել 1-1: Ինչ խոսք, ես սա նաեւ մեր հաղթանակն եմ համարում, այլ հարց է, իհարկե, թե մենք ինչպես հասանք դրան, սակայն, ինչ ուզում է լինի, հայկական կողմը Ադրբեջանի նկատմամբ հաղթանակ տարավ այն առումով, որ Ադրբեջանը հասկացավ, որ իր վարած քաղաքականությունը զայրացնում է ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահներին ու որ Արցախի վերաբերյալ իր վարած արտաքին քաղաքականության մեջ միայնակ է: Պետք է նշեմ նաեւ, որ սա մեծ հարված հասցրեց նաեւ Իլհամ Ալիեւին թե´ իր երկրի ներսում, թե´ դրա սահմաններից դուրս եւ հենց դրանով է պայմանավորված, որ ադրբեջանական մամուլը Ռ. Ուոլթերի բանաձեւի ֆիասկոյից հետո բավական ակտիվ կերպով փորձում է փնտրել մեղավորների: Նրանք վհուկների որս են կազմակերպել ու բացեիբաց հայտարարում են, թե ովքեր են մեղավոր Ադրբեջանի այս պարտության համար: Նրանք նշում են երկու անուն՝ Ադրբեջանի արտգործնախարարի եւ ԵԽԽՎ-ում ադրբեջանական պատվիրակության ղեկավարի անունները: Թեպետ բռնապետ Ալիեւը չի ընդունում, որ դա նաեւ իր պարտությունն է, բայց բոլորս էլ շատ լավ գիտենք, որ այս ամենի մեջքին կանգնած է սուլթան Իլհամ Ալիեւը, որի անուղղակի հրահանգներով էլ կիրառվում է նավթախավիարային դիվանագիտությունը»,- ասաց քաղաքագետը:

Սոսե Չանդոյան