Երանի՜ բոլորիս մեջ լիներ մի քիչ Ջիվան
Общество
Ազգային հերոսների գործն այսօր պատրաստ է շարունակել յուրաքանչյուրը` կին ու տղամարդ, երիտասարդ ու տարեց …
Գարնանային հաղթական առավոտն արթնացրեց ինձ ու ազդարարեց սովորական աշխատանքային օրվա սկիզբը: Քայլում էի ու հանկարծ մի միտք կանգնեցրեց ինձ ու ասաց. «Մտածե՞լ ես երբևէ, որ այս փողոցով քայլել է մեկը, ով հետո պիտի դառնար քո ազատության, քո հաղթության հենասյունը: Հապա պտտվի՛ր, քեզնից քիչ հեռու մի բնակարան կա: Գիտե՞ս՝ ինչով է տարբերվում: Հերոսի շնչով է, հաղթանակած մայրիկի տաք արցունքների շնչով է. Ջիվա՛նն է ապրել»:
Շուրթերս ժպտացին հպարտության բարի ժպիտով: Շարունակեցի քայլել արդեն ավելի ոգևորված, կարծես մեկնում էի մարտի:
Ճանապարհին` դպրոցի բակում, ինձ կանգնեցրեց կիսանդրին: Ջիվան Աբրահամյանն է` Հայաստանի ազգային հերոսը: Այն երբեմնի աշակերտը, ով սովորել է այդ դպրոցում, իսկ հետո ես եմ սովորել նույն, բայց արդեն հերոսի անունը կրող դպրոցում: Ու երանի այդ դպրոցի աշակերտներին, որոնց ուժ ու հայրենասիրություն է փոխանցում Ջիվանի շունչը, կամ բակում կանգնեցված կիսանդրին, որ ամեն օր հպարտ ժպիտով դիմավորում է աշակերտներին:
Դպրոցի տնօրենը` Անդրանիկ Քեհեյանը, որ սովորել է Ջիվանի հետ, պատմում է, որ պատրաստակամ, սովորական առաջադիմությամբ աշակերտ է եղել և գերազանցիկի կերպարը պարտադիր էլ չէ հերոս դառնալու համար: Սովորական մարդիկ են կերտում մեր ապագան` ասաց:
Ջիվան Աբրահամյանը մասնակցել է արցախյան շարժմանը` Երասխավանի, Կապանի, Գորիսի պաշտպանությանը: Սեփական գումարով գնել է անհրաժեշտ ռազմական տեխնիկա, 30 տարեկանում կյանքը փոխարինել հայրենիքի անկախությամբ:
Ասում են, երբ Ջիվանը մարտերում է եղել, ամենից շատ մորն է կարոտել: Իր հետ եղել է մոր գլխաշորերից մեկը, հաճախ մոտեցրել է դեմքին, փակել աչքերը ու հոտ քաշել գլխաշորից և ամուր հավատով շշնջացել` լավ է լինելու:
Մայրը` Բավական տատիկը, տան հյուրասենյակը վերածել է թանգարանի. զինվորական համազգեստ, կոստյումներ, նկարներ, գրքեր, մեդալներ ու անձնական իրեր:
«Լա~վն էր իմ Ջիվանը, շա~տ լավն էր»,- ամեն անգամ խոնարհվում են հերոսի մոր աչքերը ու արցունքների միջից ցոլում է հպարտությունը, իսկ մատները շարունակում են թերթել լուսանկարների ալբոմը մինչև վերջ:
Երանի՜ բոլորիս մեջ լիներ մի քիչ Ջիվան:
Աշխարհը նորից կծնվեր, իսկ հաղթանակները շուրջպար կբռնեին:
Լիանա Կարապետյան
