Գլուխ ու ականջ կտրողները չեն կարող դրոշ ունենալ, դրանցը լաթի կտոր է, որի տեղը գետինն է
Արամ Գևորգյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.
Թուրք–ադրբեջանական լաթի կտորը մի բանով պետքա չէ՞ տարբերվի քաղաքակիրթ երկրների դրոշներից։ Այո, այն կամ պետքա վառվի կամ ոտքի տակ լինի։ ՈՒրիշ տարբերակ չկա։
Նույնիսկ էս հարցում էլի կեղծ բարեպաշտներ են ի հայտ գալիս, թե բա` բարբարոսությունա, դրոշ ունեցող երկիրը ուրիշի դրոշ չի վառի։ Ձեր նախնիների արյան ու ունեցվածքի վրա «պետություն» ստեղծած քոչվոր խմբերի ինքնորոշիչ լաթի կտորին դրոշ մի կոչեք, մեղքա։
Վառել–չվառելը դա հանդուրժողականության նշան չի, դա վերա ամեն տիպի կոնվենցիաներից ու մարդասիրական նորմերից, դա ազգայնականությունա, որը պետքա լինի ամեն իսկական հայրենասերի մեջ։ ՈՒ դա տարբեր ձևերով կարա դրսևորվի, ու բոլոր ձևերն էլ ընդունելի են։ Դա պահանջատիրությունա, որ ի ծնե պետքա լինի։ Հակառակ դեպքում անհասկանալի խառնուրդա ստացվում։ Էս օրերին նման բաների վրա կենտրոնացողները էն տոլմա փաթաթողներից չեն տարբերվում։ Մի հատ էլ ներողութուն խնդրեիք ձեր բաքվեցի ընկերներից...
Ու կարդում ես, թե բա` դրոշը վառեցիք, հեսա կսկսեն կրակել, հրետակոծել... իյա, իրո՞ք։ Вообще то էսօր ցերեկվանից են կրակում ու գնդակոծում, ու ինչքան գիտեմ դրոշը երեկոյան 7-8 կողմերնա վառվել։ Նենց որ ուրիշ отмазка գտեք։
Մեկն էլ կողքից լսի, կիմանա հրադադարից հետո, բան ու գործներս թողած էս 22 տարիա, ամեն Աստծո օր դրոշ ենք վառում, որ էտ հայվանները կրակում են։
Սթափվեք, դրանք քաղաքակրթության լեզուն չեն հասկանում, էսքան ժամանակ չհասկացա՞ք։ «Իսլամական պետությունն» էլ «դրոշ» ունի, դրա հանդեպ նորմերն էլ սրբորեն պահե՞նք։ Գլուխ ու ականջ կտրողները չեն կարող դրոշ ունենալ, դրանցը լաթի կտորա, որի տեղը գետիննա...
