Ճակատագրական կետը հորս մահն էր. Անի Պետրոսյանն անկեղծանում է

Life.panorama.am-ը գրում է.

Life.panorama.am-ի զրուցակիցն է դերասանուհի Անի Պետրոսյանն՝ առանց բեմական դիմակի:

Մանկությանս ամենավառ հիշողությունները...

Գյումրիում իմ հայրական տան բակն է, մայրիկիս աճեցրաց կակաչները, որոնց վրա ամեն առավոտ վաղորդյան ցող էր դնում ու ես էլ ամեն առավոտ մրսելով գնում էի նրանց բարեւելու: Հիշում եմ մեր տոնածառի մեծ կարմիր խաղալիքը, մեր տան կողքի մեծ լիճը, որը ես ու եղբայրս ճամփորդության գնալիս մի կերպ հաղթահարում էինք ու անցնում: Հիմա մեր կարմիր կակաչներն այլեւս չկան, տունը նույնպես: Մոսկվայից վերադառնալուց հետո գտա մեր տոնածառի կարմիր խաղալիքը հին արկղի մեջ, որը շատ փոքրիկ էր, լիճն էլ փոքր ջրափոս էր, կամ ավելի ճիշտ ցեխափոս: Մի քիչ տխուր է, բայց սրանք իմ մանկության ամենավառ հիշողություններն են:

Եկա, որովհետեւ...

Եկա, որովհետեւ ես էլ մինչեւ կյանքիս վերջ այդ հարցի պատասխանն եմ որոնելու, որովհետեւ ամեն իրադարձության, ժամերի, օրերի, տարիների հետ պատասխանը փոխվում է: Կարծում եմ՝ յուրաքանչյուրս մեր առաքելությունն ունենք այս կյանքում. Հուսով եմ՝ մինչ այս պահը գոնե դրանց 10 տոկոսն իրագործել եմ:

Ճակատագրական կետ...

Ճակատագրական կետը հորս մահն էր, որից հետո մասնագիտությունս փոխեցի, այն ժամանակ որոշել էի լրագրող դառնալ:

Հիշում եմ ու տխրում...

Հիշում եմ ու տխրում, որ առաջ հավատս ավելի մեծ էր, ավելի ուժեղ: Չէ, խոսքը Աստծո մասին չէ, այլ մարդկանց: Երեւի փոքր էի ու ավելի քիչ էի ծանոթ իրական աշխարհին, բայց զարամանալին այն էր, որ այն ժամանակ երազանքներս ավելի հաճախ էին իրականանում:

Շարունակությունը՝ այստեղ: