Արցախն ունի լեգիտիմ ռազմական և քաղաքական ղեկավարություն

Անահիտ Ամատունին ֆեյբուքյան իր էջում գրում է.

Արցախն ունի լեգիտիմ ռազմական և քաղաքական ղեկավարություն

Սամվել Բաբայանը, նույն ինքը՝ Իժոն կամ Սյամոն, Արցախում հայտնի դարձավ, որպես ԼՂՀ պաշտպանության ժամանակ կամավորների և այլ ստորաբաժանումները «երկաթե ձեռքով միավորած» և սուպեր-բոեվիկ-հայրենասեր-պետականակերտ գործիչ, որը (իր համախոհների կարծիքով) հետագայում՝
1. աշխատեց սխալ թիմի հետ և այդ նույն թիմի ձեռքին կրակն ընկավ, 
2. Հանրապետության այն ժամանակվա նախագահ Ղուկասյանի դեմ կազմակերպած մահափորձի հետ ոչ մի կապ չուներ, և նրա «գլխին սարքել էին»։

Նա դատապարտվեց, պատիժը կրելու ընթացքում ունեցավ առողջական խնդիրներ, որոնք հաշվի առնելով՝ ազատազրկվելուց չորսուկես տարի անց նրան ներում շնորհվեց։ Ազատություն ստանալուց հետո անհաջող (նկատի առեք՝ անհաջողությունները պարբերաբար ուղեկցում են հաջողակ ներկայացվող այս մարդուն) քաղաքական գործունեություն ծավալեց, այդ պատճառով էր, թե այլ՝ պարտքեր կուտակեց (ըստ որոշ տեղեկությունների՝ մի քանի միլիոն դոլարի չափով) ու... փախավ։ Զարմանալի պարադոքս իրեն երկրպագողների համար. կռվի դաշտից չփախածը փողի պատճառով ասֆալտապատ դաշտից փախավ։

Ինչևէ։ 
Մի քանի տարի կորած մնալուց և այդ ընթացքում տևած քար լռությունից հետո 2015 թվականի սկզբներին Արցախի խորհրդարանական ընտրությունների նախաշեմին «Ազգային վերածնունդ» կուսակցության գրոհային առաջնորդ Հայկ Խանումյանը հանկարծակի և անխնա դաժանությամբ, ի լուր Սամվել Բաբայանին չապավինածների հայտարարեց, թե իր կուսակցության «գլխավոր հովանավորը» Սամվել Բաբայանն է, և նրա անունին մեռնի թե՛ ինքը՝ Խանումյանը, թե՛ Խանումյանի болельщик-ները՝ այն մոլորյալները, որոնք կերան խանումյանական «հուժկու» ստի սուտ պտուղները։ Սամվել Բաբայանի անո՞ւնն էր պատճառը, թե Խանումյանն էր ինչ-որ ուրիշ կախարդանք կիրառել՝ բայց նա խցկվեց ԱԺ։

Հետո՞, 
Հետո՝ այն, որ որպես «օրինաստեղծ»՝ Խանումյանը ոչինչ չարեց, չի անում և չի էլ անի (մարդը հասել է իր երազանքի զենիթին ու դարձել պաշտոնյա, ուրիշ ի՞նչ է հարկավոր), ուղղակի երբեմն խնդրում է մամուլի այս կամ այն «միջոցի»՝ իր հետ հարցազրույց վարել, որ սիրած՝ աշխարհաքաղաքական թեմաներով խոսի, և որ իրեն չմոռանան։
Իսկ Սյամո՞ն։ Սյամոն այնքան խելք ունեցավ, այդ իրադարձությունների ժամանակ անձամբ չերևաց ոչ մի տեղ ու առավել ևս չհայտարարեց Խանումյանին կամ մեկ ուրիշի սատարելու մասին։
Սյամոն ավելի վատ բան արեց։ 2016թ. մայիսի 26-ին իրեն սպասարկող կայքում հրապարակվեց Սյամոյի հետ հարցազրույցը։ Մենք տեսանք բոլորովին այլ Սյամո՝ լրիվ ռուսամետ, ռազմաքաղաքական անցուդարձին տեղյակ (իր ասելով), գործող իշխանությանը անվճռականության մեջ մեղադրող մի մարդու, որը պատրաստվում է գնալ Արցախ ու, փաստորեն, աշխատեցնել 90-ականների «երկաթե ձեռքը»։

Սպառնալի տոնով արված հայտարարությունն արհեստականորեն այնքան լայն տարածում ստացավ, որ լուրջ պաշտոն զբաղեցնող մի շարք անձինք սկսեցին մեկնաբանել, թե՝ իհարկե, դեմ չեն ոչ մեկի դարձին։ Եվ դրանով հասկացվեց, որ Սյամոն կարող է գնալ Արցախ, ապրել, գործել ինչպես բոլորս։ Բայց միայն ու հատկապես Սյամոյով չի պայմանավորված Արցախի կամ Հայաստանի առաջընթացը։ Ասենք, ինքը՝ Սամվել Բաբայանն էլ կարող է տեղյակ լինել, որ один в поле не воин, մանավանդ եթե հաշվի առնենք, որ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունը (որի հռչակման 25-ամյակը լրանում է առաջիկա սեպտեմբերում) ունի ռազմական ու քաղաքացիական լեգիտիմ ղեկավարություն, որը՝
1. աճել և կայացել է հենց նախորդ պատերազմի ժամանակ, 
2. բանակի և հասարակության շրջանում ունի կայուն և բարձր հեղինակություն, 
3. ունակ է կայացնել այնպիսի որոշումներ, որոնք վճռորոշ են պետության համար։

Իսկ եթե հերոս փնտրելու լինենք, ապա հեռուն գնալ պետք չէ։ Մեր ամբողջ ժողովո՛ւրդն է հերոս, մեկը՝ ավել, մյուսը՝ մի քիչ պակաս... Պարզապես, մի փոքր ճշտում՝ այսօրվա հերոսը ծնվել է ԼՂՀ-ում։