«Երբ գիտես, որ դիրքում ընկերներդ կողքիդ են, քեզ ավելի ուժեղ ես զգում». զինծառայող
BlogNews.am-ը գրում է.
BlogNews-ը շարունակում է ներկայացնել Արցախի օրինակելի դիրքի պահապաններին։ Այս անգամ ևս մեր զրուցակիցը «դեմբել» է. Արթուր Մելքոնյանի ծառայության ավարտին մնացել է 39 օր, բայց ասում է՝ հարկ եղած դեպքում զորացրվելուց հետո ինքնակամ կվերադառնա առաջնագիծ։
«Ապրիլի 1-ի լույս 2-ի գիշերն արձակուրդում էի։ Հեռուստատեսությամբ իմացա, որ պատերազմ է սկսվել։ Անակնկալի եկա, որովհետև մինչ այդ իրավիճակը հանդարտ էր։ Առաջինը տղաների համար անհանգստացա, զանգեցի, ասացին՝ ամեն ինչ նորմալ է, դրանք կրակել էլ չգիտեն,- պատմեց Արթուրը, ով մի քանի օր շուտ է վերադարձել արձակուրդից։ -Ապրիլի 4-ին վերադարձա ու միանգամից դիրքեր բարձրացանք»։
«Սկզբում բոլորս էլ վախենում էինք մեր կյանքի համար, սակայն երբ մտածում ես, որ քո հետևում ընտանիքդ է կանգնած, հասկանում ես, որ եթե անցնեն քո տարածքը, ընտանիքիդ են հասնելու ու էլ չես վախենում։ Արդեն դու ես ուզում առաջ գնալ։ Առավել ևս, երբ գիտես, որ ընկերներդ կողքիդ են, քեզ ավելի ուժեղ ես զգում։ Այս օրերին շատ ավելի միավորված էինք»,- ասաց Արթուրն ու հավելեց, որ իրենց հայեցողությունն է փոխվել։ «Հիմա բոլորս էլ հասկանում ենք, որ պետք է պատրաստ լինենք պատերազմի։ Կարող է էս ամենն էլի կրկնվել, որովհետև մեր հարևանները խելագար են։ Եթե պատերազմ լինի, թեկուզ զորացրվելուց հետո էլ հետ ենք գալու»,- նշեց զինծառայողը։
Նա նշեց, որ դիրքերում գիտեն՝ որքան դժվար է սահմանին կանգնելը, փորձում են միշտ զգոն լինել։ «Էստեղ կանգնած քեզ շատ ավելի կարևորված ես զգում։ Արձակուրդին, երբ մարդիկ ինձ տեսնում էին համազգեստով, բոլորն ասում էին՝ վայ, մեր տղան ա, դա շատ հաճելի էր,- ասաց Արթուրն ու նշեց, որ այս օրերին պարզ երևում էր, որ հասարակությունն իրենց թիկունքին կանգնած է,- ինչով կարողանում օգնում էին, պատրաստ էին գալ, կանգնել մեր կողքին։ Դա շատ էր ուժ ու վստահություն տալիս մեզ»։
Արթուրն ասում է՝ դիրքերում ծառայությունն ավելի արագ է անցնում։ Ըստ նրա՝ իրենք ոչ մի դժգոհություն չունեն. «Ամեն ինչ շատ լավ է։ Ամեն ինչով էլ ապահովում են, մարդիկ էլ շատ օգնություն են ուղարկում։ Միայն մի բանի կարիք ունենք՝ շոգերը քիչ լինեն»։
Զինծառայողը 21 տարեկան է, որոշակի ժամանակ ապրել է Վրաստանում, հենց այդ պատճառով էլ դպրոցում կորցրել է 1 տարի և ավարտելուց անմիջապես հետո զորակոչվել է բանակ։ Զորացրվելուց հետո մտադիր է ուսում ստանալ։ «Ուզում եմ Լեզվաբանական համալսարան ընդունվել։ Լեզուներից լավ եմ, միայն Ղարաբաղի բարբառը դժվար սովորեցի:) Երբ անցա ծառայության, ամենադժվարը երևի դա էր. երբ տեղացիները խոսում էին, ոչինչ չէի հասկանում, հետո կամաց-կամաց սովորեցի։) Հիմա ճապոներեն եմ սովորում։ Շատ կուզեի Ճապոնիա գնալ, ապրել, աշխատել, բայց դե հայրենիք կվերադառնամ։ Ես էստեղ եմ ծնվել, մեծացել, ինչպես կարող եմ թողնել գնալ։ Հետագայում ուզում եմ Երևանում ապրել»,- խոսելով ապագայի մասին՝ ասաց զինծառայողը։
Նյութը՝ Ամալյա Հովհաննիսյանի
Լուսանկարները՝ Կարեն Հովհաննիսյանի
