Ոչ հիմնարկում, ոչ ընտանիքում, ոչ էլ որևէ այլ տեղում ծանր խոսքերը չեն լուծում որևէ խնդիր.«Առավոտ»
Общество
Ներկայացնում ենք թերթի խմբագրականից մի հատված.
«Ինչպես որ մենք ունենք բանկային հաշիվներ, որտեղ կան եկամուտներ և ծախսեր, այնպես էլ կան Էմոցիոնալ, հոգևոր «հաշիվներ», որտեղ մենք կամ ինչ-որ բան ավելացնում ենք, կամ էլ ինչ-որ բան ծախսում։ Մեխանիզմը շատ պարզ է և հստակ՝ նախանձը, ատելությունը, խանդը, դրանց հետ կապված մտքերն ու բառերը պակասեցնում են մեր «գումարը», իսկ սերը, փոխօգնությունը, հանդուրժողականությունը ավելացնում են։
Ընտանիքներ կան, որտեղ ամուսիններն անընդհատ նկատում են և իրար «աչք են կոխում» մեկը մյուսի սխալները և թերությունները (որոնք անխուսափելի են), բայց երբեք չեն խոսի միմյանց արժանիքների և բարեմասնությունների մասին, երբեք չեն ասի, որ իրար սիրում են։ Հիմնարկներ կան, որտեղ ղեկավարը առավոտվանից գիշեր նկատողություն է անում իր աշխատողներին, դժգոհում է, որ նրանք անգետ են և անքան, բայց եթե նրանք ակնհայտորեն լավ են աշխատում և օգուտ են բերում հիմնարկին, ոչ մի դեպքում չի ասի խրախուսական և գնահատանքի բառեր։
Ոչ հիմնարկում, ոչ ընտանիքում, ոչ էլ որևէ այլ տեղում ծանր խոսքերը չեն լուծում որևէ խնդիր։ Միակ ազդեցությունը, որը դրանք թողնում են, հետևյալն է՝ այդ բառերն արտասանողի «հաշվեկշռից» ինչ-որ գումար պակասում է։ Եթե «բալանսը» բացասական է, եթե նա, այսպես ասած, «տակ է տալիս», ապա այդ մարդու տեղը, հավանաբար, հոգեբուժարանում է։ Դրականն ավելացնում է, բացասականը պակասեցնում՝ այստեղ որևէ բարդ բան չկա։ Ուղեղով մենք դա հասկանում ենք, հոգով չենք ընդունում ՝ մեզ թվում է, որ մեր ասած բացասական բառն ինչ-որ բան պակասեցնում է մեր ընտրած թիրախի «հաշվեկշռում», մինչդեռ իրականում դա ուղղված է բացառապես մեր դեմ»,–գրում է թերթի խմբագիրը։
Ամբողջությամբ՝ թերթի այսօրվա համարում։
