Քաղաքագետը` եռակողմ հանդիպման եւ ՌԴ-ի` Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության վրա ունեցած ազդեցության մասին
Интервью
Երեկ Սանկտ Պետերբուրգում կայացավ Պուտին-Սարգսյան-Ալիեւ եռակողմ հանդիպումը, որի ընթացքում քննարկվեցին Ղարաբաղյան խնդրի կարգավորման եւ ղարաբաղա-ադրեջանական սահմանին տիրող իրավիճակի վերաբերյալ հարցեր: Մինչ նախագահների հանդիպման ավարտը Orer.am-ը զրուցել էր քաղաքագետ Գագիկ Համբարյանի հետ, ով նշել էր, որ հերթական հանդիպումից մեծ սպասելիքներ չունի:
«Ցավոք սրտի, նման եզրահանգման եմ գալիս՝ ուսումնասիրելով ու վերլուծելով վերջին մեկուկես-երկու տարվա ընթացքում տեղի ունեցած իրադարձությունները: Ճիշտ է, Կազանում տեղի ունեցած անհաջող հանդիպումից հետո Ռուսաստանի իշխանությունները, կարելի է ասել, ձեռքերը լվացին ու գերադասեցին մենաշնորհային դիրքեր չզբաղեցնել Արցախի խնդրի շուրջ ընթացող բանակցությունններում, սակայն ներկայում ՌԴ նախագահն ապրիլյան կարճատեւ պատերազմից հետո որոշել է առանց ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի կրկին կանչել Հայաստանի ու Ադրբեջանի նախագահներին ու բանակցել: Այստեղ խնդիրը հետեւյալն է՝ ադրբեջանական կողմը, տվյալ երկրի նախագահին սպասարկող լրատվամիջոցները բացեիբաց ասում են, որ ադրբեջանական կողմը որեւէ փոխզիջման չի գնալու, փաստացի դուրս է գալիս՝ Հայաստանը պետք է զիջումների գնա: Տվյալ պարագայում, եթե Հայաստանում գեթ մեկ անձ, անկախ պաշտոնից ու զբաղեցրած դիրքից, փորձ կատարի միակողմանի զիջումների գնալ, ապա կդառնա քաղաքական դիակ: Այս ամենից ելնելով՝ կարող եմ ասել, որ հանդիպումից որեւէ սպասելիք չունեմ»,- ասում է նա:
Անդրադառնալով ՌԴ-ի դերակատարությանը՝ քաղաքագետն ընդգծեց. «Իմ կարծիքով՝ Ռուսաստանն ունի մեկ նպատակ՝ որքան հնարավոր է երկար պահպանել ԼՂՀ-ի ստատուս քվոն, որը կա Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ, քանի որ կոնֆլիկտի տաք կամ սառը պահպանման դեպքում ՌԴ-ն իրականում շարունակում է իր վերահսկողությունը Հայաստանի նկատմամբ»:
Գ. Համբարյանի խոսքով՝ կոնֆլիկտի առկայությունը ապահովում է ինչ-որ չափով վերհսկողություն նաեւ Ադրբեջանի նկատմամբ. «Ռուսաստանին ամբողջությամբ ձեռնտու չէ այս պարագայում ամբողջությամբ լուծել կոնֆլիկտը: Կոնֆլիկտի առկայությունը ռազմական առումով պահպանում է Հայաստանում ռուսական զորքի առկայությունը, իսկ արտաքին քաղաքական առումով ինքը լիովին վերահսկում է ՀՀ-ի արտաքին քաղաքականությունն ու բավական մեծ դիրքեր ունի Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության վրա»:
