Մեկ անգամ ևս ռաբիսի մասին
Կարեն Քոչարյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.
Հոգով, սրտով և մարմնիս յուրաքանչյուր բջջով դեմ լինելով դաբիսին (շստերը կվկայեն, թե վերջին 15 տարիների ընթացքում քանի անգամ եմ բարձրացրել այդ հարցը), այնուամենայնիվ ուզում եմ անդրադառնալ վերջին օրերի աղմուկին: Սկսենք նրանից, որ ռաբիսը Հայաստանում միայն 6/8 երաժշտական ֆորմատը չէ:
Ռաբիսը շատերի` այդ թվում նաև իրենց «էլիտա» համարողների համար վաղուց արդեն ապրելակերպ է: Իսկ ով ասեց, որ րոպեն մեկ Առաքել Մովսիսյանից կամ Սամվել Ալեքսանայնից հարցազրույց վերցնել ցանկացողները, և այդ «մտքի գոհարները» պրոպագանդողները Ռաբիս չեն: Ով ասեց, որ Արմենչիկին, Արման Հովհաննիսյանին, Թաթային և այլոց վաստակավորի կոչում տվողները Ռաբիս չեն: Ով ասեց, որ Լիլիթ Հովհաննիսյանով հիացողները Ռաբիս չեն: Իսկ եթե խոսքը գնում է հարկատուների մասին, ապա վերոնշյալ բոլոր մարդկանց լցրած դահլիճներով և մարզադաշտերով, համոզված կարող եմ ասել, որ նրանց երկրպագող հարկատուների (որոնց մեջ են նաև շատ խոշոր հարկատուներ) քանակը հազար անգամ ավելի է, քան դասական, ժողովրդական, ջազ կամ ռոք երաժշտության երկրպագուները:
Անձամբ ինձ համար սա ողբերգություն է, բայց փաստ, որը ոչ ոք չի կարող հերքել: Երբ ես ժամանակին ասում էի, որ պետք է օրենքով արգելել այս այլանդակությունը, ինձ ասում էին, որ ես ուզում եմ եթերում ցենզուրա մտցնել; Նորից եմ կրկնում ուր էին այսօրվա բողոքողները. երբ այդ երգչիստները վաստակավորների և ժողովրդականների կոչումներ էին ստանում կամ Հանրապետության հրապարակում «համերգ» էին տալիս: Ինչու Ձեզ համար պարզ չեր, որ եթե այսօր պետական բարձր կոչումներ են ստանում, վաղը պետք է Հանրայինում ժյուրի նստեն: Եթե այսօր Դուք Սամվել Ալեքսանյանից հարցազրույց եք վերցնում, վաղը նա Ձեզանից 500 եվրո է պահանջելու, եթե այսօր Դուք հումորիստին լուրջ եք վերաբերվում, վաղը ինքն իրեն պետք է քաղաքական գործիչ պատկերացնի...
Պատրաստ եմ այս թեմայով բանավիճել եթերում
