Այսօր ապրիլյան պատերազմի հերո Սարգիս Սահակյանի ծննդյան օրն է

Արցախում զոհված զինծառայող Սարգիս Սահակյանն ընդամենը 2.5 ամսից կավարտեր ծառայությունը: Սարգիսը գնդացրորդի օգնական էր: Ծնվել էր 1995թ., Զինված ուժեր զորակոչվել էր 2014թ.: Ծառայում էր Թալիշում: Նա այդպես էլ չիմացավ, որ մայրը վատառողջ է և որ վիրահատվել էր: Նա միշտ երազում էր իր տունն ունենալու մասին: Միշտ ասում էր. «Մա՛մ ջան, դու մի մտածիր, ես կգամ, կաշխատեմ, իմ ուզած տունը կառնեմ, մա՛մ ջան, չմտածես»: Նույնիսկ ծառայության ընթացքում նա ամեն տարի մարտի 8-ին զանգում էր, քույրիկին խնդրում էր՝ ծաղիկներ գնել և իր կողմից նվիրել:

«Սարգիսին բանակում «русский» էին ասում»
Սարգիսի քեռին՝ Սմբատը, նշում է, որ քրոջ որդին կարգապահ էր, շատ էր սիրում սպորտով զբաղվել. «Ասում էր՝ քեռի, վերջացնեմ, գամ, կա՛մ իմ սպորտով կզբաղվեմ, կա՛մ այլ գործ կգտնեմ, աշխատեմ, տուն ստեղծենք: Հարցնում էի՝ չե՞ս ուզում նորից Ռուսաստան գնալ: Ասում էր՝ չէ: Այստեղ կաշխատեմ»:

Տիկին Թամարան էլ ավելացնում է, որ որդին չէր ցանկանում Ռուսաստան վերադառնալ. «Ասում է՝ մամ ջան, արի էլ չգնանք: Փոքրուց էի տարել: Երեխեն այնտեղի կյանքով ապրել էր, տեսել էր, չէր ուզում՝ վերադառնայինք»:

Քեռու խոսքով՝ Սարգիսը հեռախոսազրույցների ընթացքում միշտ ասել է, որ ամեն ինչ լավ է, ծառայությունից բողոք չի ունեցել, իրենք էլ հորդորել են զգույշ լինել: «Շատ էր խոսում իր երազանքների մասին,- ասում է քեռին՝ նշելով, որ Սարգիսը երազում էր իր տունը ստեղծել, աշխատանք ունենալ,- Սպորտսմեն տղա էր: Ասում էր՝ սպորտով պիտի զբաղվեմ: Ֆուտբոլ շատ էր սիրում: Շատ մեդալներ է ստացել: Ծառայության ընթացքում էլ մեկ այլ զորամասի հետ ֆուտբոլ, վոլեյբոլ էին խաղացել, հաղթել:

Իրեն այնտեղ «русский» էին ասում: Քանի որ հայերեն լավ չէր խոսում, ռուսերեն էր խոսում»: