Զանգեք օգնականիս. վարչապետի տեսլականը

Lraber.info-ն գրում է.

Կառավարության պաշտոնական կայքում կարող ենք տեսնել, թե քանի խորհրդական ու օգնական ունի վարչապետը: 

3 գլխավոր խորհրդական, 2 խորհրդական, 7 հասարակական հիմունքներով խորհրդական, 1 ավագ օգնական, 3 օգնականներ: Եվս 4 խորհրդական ունի աշխատակազմի ղեկավարը: 

Ինչո՞վ է պայմանավորված նման քանակի խորրդականների և օգնականների թիվը: Այն էլ այն դեպքում, երբ անընդհատ խոսվում է օպտիմալացումից, պետական ծառայողների ապարատը կրճատելուց և էֆեկտիվության հիմքով աշխատելուց: 

Վարչապետի հրապարակային հայտարարություններում, մամուլի ներկայացուցիչների հետ հանդիպումներում հաճախ խնդիրների լուծումները քննարկելիս առաջարկվում է զանգահարել իր օգնականներին: Իրոք, հաճախ սոցցանցերում հանդիպում ենք, երբ այս կամ այն խնդրին բախվելիս քաղաքացիները զանգահարել են վարչապետի օգնականներից մեկին ու խնդիրը կարգավորվել է: Լա՞վ է սա, թե՞ վատ: 

Միանշանակ ՝ վատ: Օգնականների ու խորհրականների պատրաստակամությունն առանձին վերցրած լավ է: Բայց նրանց զանգելու անհրաժեշտության առկայությունն ինքնին խոսում է նրա մասին, որ Կարապետյանի կառավարությունը չի կարողանում համակարգային լուծումներ տալ խնդիրներին, ավտոմատացված կառավարման մոդելները չեն աշխատում և վարչապետն ու իր թիմը, հանրության սպասումները արդարացնելու համար դիմում են մեխանիկական կառավարման: Օգնականների թիվը հենց սրանով է պայմանավորված:

Խնդիրներով հագեցած ոլորտներն ու դրանցում ամեն օր ծագող անախորժ իրավիճակներն այնքան շատ են, որ եթե քաղաքացիների առնվազն կեսը հետամուտ լինի վարչապետի հորդորին ու տեղեկացնի նրա աշխատակազմի անդամներին, ապա նույնիսկ ներկայիս օգնականների ու խորհրդականների թիվը չի կարող բավարարել:

Ավտոմատացված կառավարման ու համակարգային մոտեցումների բացակայությունը մի կողմից, հասարակության մոտ բարձր վարկանիշն ու դրական սպասումները մյուս կողմից վարչապետին դրդել են անցնել մեխանիկական, ձեռքով կառավարման ռեժիմի: Ու ձեռքով կառավարման գործիքակազմը ՝ այս դեպքում օգնականների ու խորհրդականների թիվը աճել է: Ամեն օգնական ու խորհրդական դարձել է առանձին որևէ ոլորտի «թեժ» գիծը: 

Սա բնականաբար լուծում չէ, միջնաժամկետ տարբերակ է առկա խնդիրները ինչ-որ չափով կարգավորելու համար: Ավելին քաղաքացին փոխանակ ազատվի բյուրոկրատական քաշքշուքներից, ավելի է մխրճվում դրա մեջ ՝ ստիպված լինելով անընդհատ զանգել: Եթե սա արվում է այն գիտակցումով, որ զանգերի տարափից պետական ծառայողների միջին օղակը կսթափվի, ապա կառավարությանը մեծ հիասթափություն է սպասվում, որովհետև նույն այդ միջին օղակն էլ սա ընկալում է որպես ժամանակավոր խստացում ու եթե սթափվի էլ ՝ ապա կրկին ժամանակավոր: 

Գագիկ Վարդևանյան