Բոլշևիկիները վերադառնում են, բայց դաշնակների հետ միասին
Կիրակի օրը, Հայաստանի մի շարք խոշորացված համայնքներում տեղի ունեցան ՏԻՄ ընտրություններ։ Այդ ընտրությունների ընթացքում եղան մի շարք արձանագրումներ։ Հատուկ չենք օգտագործում բացահայտում տերմինը, քանի որ դա չկա։ Ամեն ինչ գիտեինք։ Պարզապես համոզվեցինք ևս մեկ անգամ։
Սերժ Սարգսյանի ողբերգությունն ակնհայտ դարձավ։ Իհարկե, կհարցնեք ի՞նչ ողբերգություն, կամ հաղթել են հանրապետականները, կամ՝ նրանց բարեկան դաշնակները։ Սակայն ողբերգությունը մեկ այլ տեղ է։ Ողբերգությունն ընդդիմության բացակայության դաշտում է։ Այս մասին բազմիցս գրել ենք։ Սարգսյանն ամեն ինչ արեց, որպեսզի ոմանց առնի, ոմանք զզված հեռանան, իսկ մնացած ազնիվներն էլ՝ ռեսուրս չունենան պայքարելու նրա դեմ։ Իսկ սա ընկերներ, արդեն պետական անվտանգության հարց է։ Ու ասածս չափազանցություն չէ։
Իսկ ինչ մնում է ընտրություններին։ Գորիսի 26-ամյա քաղաքապետին, որն ամրագրեց իր հարյուր տոկոսանոց հաղթանակը, վերջերս շատ են գովում։ Իհարկե, կարող է ազդեցիկ է եղել նաև այն գործոնը, որ նրան չի աջակցել Սուրիկ Խաչատրյանը։ Բայց հարյուր տոկո՞ս։ Հավատացեք, սա աննորմալ իրողություն է։ Նման բան պարզապես անթույլատրելի է։ Սա նշանակում է, որ Հայաստանում վերացել է այլակարծությունը։ Լավ, գոնե Սյունիքում։ Սա նշանակում է, որ մենք ավելի վատ վիճակում ենք, քան ԽՍՀՄ Կենկտոմի պլենիումի նիստերը։
Իսկ ահա Շիրակի մարզում, հանրապետականին տհաճ անակնկալ էր սպասվում։ Շատ խոշորացված համայնքներում, նրանք չունեին բացահայտ թեկնածու, սակայն սատարում էին այս կամ այն թեկնածուին։ Ստացվեց այնպես, որ շատ տեղերում հաղթեցին հանրապետականների բարեկամ դաշնակցականները։ Թերևս Սերժ Սարգսյանն այստեղ մտորելու տեղիք ունի։ Արժե՞ր մարզը զիջել դաշնակցականներին։ Եթե նախկինում կարող էր ասել, որ ինքն է նրանց անցկացրել խորհրդարան, ապա հիմա դա՛շնակցականները հաղթաթուղթ ունեն։ Ապրիլյան ջրբաժանին, այդ հաղթաթուղթն անպայման օգտագործելու են։
Մարիա Պախուցկայա
