Ծերուկը դառնում է անտանելի

Լրատվական կայքերից մեկին տված հարցազրույցում, մտքերի հերթական խոտանն է թողարկել Գալուստ Սահակյանը։ Իհարկե, առանց այս «իմաստուն» գործչի անբովանդակ ու մառազմատիկ մտքերի, մեր քաղաքական երկնակամարը բավականին անհետաքրքիր կլիներ, սակայն այսքան ցինիզմ յուրացնելն արդեն բարդ գործ է դառնում։

Բնական է, որ այս օրերին, հայ հասարակությանն ավելի շատ հուզում է սաստկացող գնաճը և սոցիալական բեռի ավելացումները։ Իշխանությունները ոչ միայն չեն փորձում ուղիներ գտնել այս ամենն հաղթահարելու համար, այլ նաև ավելի են խորացնում այդ խնդիրները։

Ահա հենց այս ամենի հետ կապված, լրագրողը հարց է հղում կարկառուն հանրապետականին։ Պարզվում է, երկար տարիներ ԱԺ պատգամավոր, ԱԺ նախագահ աշխատած մարդը, որն անիմաստ աշխատավարձ է ստացել ոչինչ չանելու համար, կարիքի մեջ է։ Իսկ գիտե՞ք թե որն է նրա կարիքը։ Գալուստ Ոսկեբերանը միջոցներ չունի առանձնատուն գնելու։

Նա այդ մասին փնթփնթում է այն ծերուկի նման, որը պատրաստ է նույնիսկ թոռան պաղպաղակը վերցնել։ Այստեղ սկսվում է ամենահետաքրքիրը։ Այդ նույն  Գալուստ Սահակյանի տրամաբանությամբ, նրա որդիներն զբաղեցնելով բարձր պետական պաշտոններ, աշխատում են ի շահ պետության։ Նրանք օրնիբուն աշխատում են, որպեսզի մեր պետությունը զարգանա և գոյատևի։ Իհարկե, այս ընտանիքի գործունեությանը մամուլը բազմիցս անդրադարձել է և կարիք չկա խոսելու ըստ էության։ Հայաստանը փոքր երկիր է, և բոլորը գիտեն, թե ով՝ ով է։

Հիացնում է Սահակյանի մտքի նոստալգիան։ Նա երազով է հիշում խորհրդային տարիները և իր դպրոցի տնօրեն աշխատելու ժամանակահատվածը, երբ բարձր աշխատավարձ էր ստանում ու անում էր՝ ինչ սիրտն ուզի։ Իհարկե, գիտենք նաև, թե ովքեր էին բարձր աշխատավարձ ստանում խորհրդային տարիներին ու ինչպես էին դա ստանում։ Ասել կուզե, ամբողջ կյանքը պետության ու ուրիշների հաշվին ապրած ծերունին, մի բան էլ ծաղրում է Հայաստանի ծայրահեղ աղքատության մեջ գտնվող հասարակությանը, թե ես էլ եմ կարիքի մեջ՝ «ասաբնյակ» եմ ուզում, փող չկա։

Արաքս Միրզոյան