Ինչո՞ւ է աղմկում Ստյոպա Սաֆարյան – Արմեն Բադալյան տանդեմը

Պետրոս Կոստանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Հայաստանյան լրատվադաշտում կա մի վատ ավանդույթ․ երբ որևէ կարևոր քաղաքական իրադարձություն է տեղի ունենում, «նկուղից հանվում են» վաղուց մոռացված անձինք, որոնք կրում են «վերլուծաբան» անունը և սկսում են կարծիք հայտնել տվյալ իրադարձության մասին։ Նրանք վաղուց որևէ մեկին չեն հետաքրքրում, հետևաբար հետաքրքիր չէ նաև նրանց հայտնած կարծիքը, քանի որ հասարակությունը վաղուց վերլուծաբանների ասածներով չի դատում քաղաքական պրոցեսների կամ ուժերի մասին։ Բայց նրանք, միևնույն է, խոսում են, քանի որ խոսալը միակ միջոցն է, որով նրանք կարող են հիշեցնել իրենց գոյության մասին։
Այդ շարքից են նաև Ստյոպա Սաֆարյանը և Արմեն Բադալյանը։ Իսկ նրանց «նկուղից հանելու» պատճառը «Ծառուկայն» դաշինքի որոշումն էր՝ սատարել Արմեն Սարգսյանի թեկնածությունը ՀՀ 4-րդ նախագահի պաշտոնում։ «Ծառուկյան» դաշինքը դրա համար ունի ծանրակշիռ հիմքեր, մասնավորապես այն, որ Արմեն Սարգսյանը խոստացել է կասեցնել արտագաղթը, բերել ներդրումներ, աջակցել դաշինքի հայտնի 15 կետերի իրականացմանը։ Ցանկացած ողջամիտ կուսակցություն նման պատրաստակամության դեպքում, բնականաբար, կսատարի համապատասխան թեկնածուին, հատկապես երբ երկրում ծանր սոցիալ-տնտեսական իրավիճակ է և 15 կետերը կյանքի կոչելը օրակարգային հարց է։
Բայց Ստոյպա Սաֆարյանի և Արմեն Բադալյանի համար դա կարևոր չէ․ կարևորը այն է, որ նրանք խոսալու թեմա ունենան և ամեն ինչ ներկայացնեն այնպես, ինչպես նրանց հրահանգում են նրանց «նկուղից հանողները»։ Իհարկե սա նախանձելի վիճակ չէ, երբ դու ստիպված ես ասել այն, ինչը քեզ հրամայում է քո գոյության մասին հիշեցնողը։ Բայց Ստյոպա Սաֆարյանի կամ Արմեն Բադալյանի համար դա երևի ավելի նախընտրելի վիճակ է, քանի որ նրանք միայն այդ կերպ կարող են հիշեցնել իրենց գոյության մասին։
Իհարկե նրանց համալրողներ նույնպես կան, սակայն այս անգամ վերակենդանացրել են միայն այս զույգին։ Սակայն «Ծառուկյան» դաշինքը սովոր է նման վայրահաչոցների, իսկ հասարակությունը վաղուց քաղաոքական աղբարկղն է նետել նման վերլուծաբաններին, որոնք խոսում են միայն համապաստախան «ֆաս» հրամանը ստանալուց հետո միայն։