Երեք տարի շարունակ ձկնորսը խնամում էր վիրավոր կոկորդիլոսին. Տեսեք, թե ինչպես կենդանին հայտնեց իր երախտագիտությունը
Կոկորդիլոսների հետ հանդիպումից հետո, առաջինը ինչի մասին մարդիկ մտածում են, դա նրանցից հնարավորինս հեռու փախչելն է, իսկ վատագույն դեպքում գոնե նրանց տեսադաշտում չհայտնվելը: Չնայած մեծ վտանգին, տղամարդը, որն այսօրվա մեր հերոսն է կարողացել է կոկորդիլոսների հետ ընդհանուր լեզու գտնել:
Կոստա Ռիկայի բնակիչներիցը մեկը երկար ժամանակ հոգ էր տանում մի վիրավոր կոկորդիլոսի մասին, որին օգնում էր վերականգնվել լուրջ վնասվածքներից հետո: Արարք, որը մեկ անգամ ևս ապացուցում է մարդու և գիշատիչների միջև ձևավորվող ընկերական կապերի փաստը:
Տղամարդը ժամանակ առաջ կոկորդիլոսին գտել էր գետի ափին՝ վիրավոր, կիսամեռ վիճակում: Ձկնորս Ժիլբերտո Շեդենը, ով այդ տեղանքում ձկնորսությամբ էր զբաղվում խղճացել էր կենդանուն և սկսել էր հոգ տանել նրա մասին: Նա կոկորդիլոսին տուն էր տարել և 6 ամիսների ընթացքում ձկների ու թռչունների միջոցով նրան կերակրել: Տղամարդն այնքան էր կապվել Պոչոյի հետ, որ նրա կողքին օրերով կարող էր քնել, իսկ սեփական անվտանգության մասին բացարձակապես չհիշել:
Երկարատև բուժումից հետո Պոչոն սկսել էր վերականգնվել և կարճ ժամանակ անց ձկնորսը որոշել էր նրան բաց թողնել: Բայց Պոչոն այնքան էր կապվել տղամարդու հետ, որ չէր ցանկանում նրանից բաժանվել:
Բնապահպանության նախարարությունը իրավաբանորեն թույլ էր տվել կոկորդիլոսին մնալ տղամարդու հետ, և երկու տասնամյակից ավելի նա դարձել էր Շեդենի ընտանիքի իսկական անդամը: Երկուսն էլ սովորել էին միմյանց անվերապահորեն վստահել: Նրանք միասին խաղում էին, լողում, Պոչոն նույնիսկ սկսել էր արձագանքել իր անվանը:
Այդ տարիների ընթացքում կենդանու վարքագիծը ուսումնասիրող շատ զբոսաշրջիկներ ու գիտնականներ այդպես էլ չեն կարողացել հասկանալ կենդանու արտասովոր պահելաձևի պատճառը:
Պոչոն 2011թվականին իր մահով սատկել է: Թաղման արարողությոնը, որը կազմակերպել էին նրա ընկերները, մինչ այսօր էր մնում է Կոստա-Ռիկայի ամենաարտասովոր թաղումներից մեկը:
Ի դեպ կոկորդիլոսի խրդվիլակը մինչ այսօր գտնվում է տեղի թանգարանում…
