ՀԱՊԿ-ի «երևակայական ուրվականը»
Аналитика
ԱՊԿ-ը շուրջ ինտրիգը կարծես թե աստիճանաբար մարում է և որոշակի ուրվագծումներ են երևում: Բատկան տարեվերջը ծանր է տանում` ակտիվացել է ու անցել ինքնագործունեության: Օրերս Լուկաշենկոն ստորագրել է ՀԱՊԿ հավաքական անվտանգության խորհրդի որոշման նախագիծը՝ իր թեկնածու Ստանիսլավ Զասին գլխավոր քարտուղար նշանակելու մասին: Հետո էլ ընդունել է Զասին, որ Բելառուսի Անվտանգության խորհրդի քարտուղարն է, ու ասել, որ Բելառուսը մի քանի թեկնածու է ունեցել, սակայն ընտրվել է նա, որպեսզի օրինակ ծառայի և ցույց տա, որ անհրաժեշտ է պաշտոնաթող գեներալների փոխարեն ղեկավարումը հանձնել երիտասարդ ու հեռանկարային գեներալներին՝ կազմակերպության հեղինակությունը բարձրացնելու համար:
Այստեղ նկատում ենք, որ ասվածը քար է Սերժ Սարգսյանի բանջարանոցը` Յուրի Խաչատուրովին առաջադրելու մասով: ՀԱՊԿ քարտուղարությունը հայտարարել է, որ կառույցի գլխավոր քարտուղարի նշանակման հարցով նախագիծը պետք է ստորագրեն բոլոր երկրները:
ՀԱՊԿ քարտուղարության խոսնակ Վլադիմիր Զայնետդինովն իր հերթին հայտարարել, որ փաստաթղթում նոր քարտուղարի նշանակման ժամկետ ամրագրված չէ: Բայց Ստանիսլավ Զասը հայտարարել է, որ մնացած օրերին կամ հաջորդ տարվա առաջին օրերին բոլոր իրավական ձևակերպումները կիրականացվեն և արդեն կաշխատի նոր պաշտոնում:
Հանգամանքների բերումով` Հայաստանը բացահայտեց իրական վիճակը ՀԱՊԿ-ում` ռազմաքաղաքական դաշինք, որի անդամները բոլոր հարցերում պաշտպանում են ոչ թե դաշինքի անդամ երկրի, այլ` դաշինքին չանդամակցող ու իրենց դաշնակցի հետ ոչ բարեկամական հարաբերություններից մեջ գտնվող երկրի շահերը: Հիմա ՀԱՊԿ-ը պիտի բացատրություններ տա` ինչու՞ է այդպես: Եվ իմա՞ստ ունի այդպիսի դաշինքի հետագա գործունեությունը, թե՞ ինքնանպատակ է` ինչպես հետխորհրդային տարածքի բոլոր կառույցները` սկսած ԱՊՀ-ից, որ Պուտինն անվանում էր ԽՍՀՄ-ից ապահարզանի ձև, մինչև ՀԱՊԿ ու ԵԱՏՄ:
ՀՀ վարչապետի պաշտոնակատարի մամուլի քարտուղար Արման Եղոյանը ՀԱՊԿ-ի քարտուղարի նշանակման հետ կապված ընդգծել էր, որ քարտուղարի նշանակման խնդիրը պետք է լուծվի կոնսենսուսի ճանապարհով: Թեև գիտի, որ Զասը եղել է Ղրղզստանում, Ղազախստանում, Տաջիկստանում, Ռուսաստանում ու ստացել 4 երկրների նախագահների հավանությունը, տվյալ դեպքում մնում է Հայաստանը, որտեղ Զասը չի եղել և Հայաստանն էլ պատրաստ չէ ընդունել նրան իբրև ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղարի թեկնածուի:
Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել էր` Հայաստանը համարում է, որ չկա Երևանի քվոտան ժամկետից շուտ դադարեցնելու անհրաժեշտություն: Բայց նա նաև նշել, որ ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղարի հարցը երկրորդական է, ՀՀ համար գլխավոր խնդիրը ՀԱՊԿ ռազմաքաղաքական բնույթն է և ՀՀ հանդեպ դաշնակցային պարտավորությունների կատարումը: Փաստացի` նա հստակ չի ասում` ի՞նչ է ուզում ու ի՞նչ է անելու: Ավելին` եթե կարևորը Հայաստանի հանդեպ դաշնակցային պարտավորությունների կատարումն է, ակնհայտ է ՀՀ նկատմամբ Հայաստանի հանդեպ դաշնակցային պարտավորությունների չկատարումը` համենայն դեպս մինչև 2020-ը ռոտացիան գործում է և ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղարի պաշտոնը ՀՀ-ինն է: Բելառուսի թեկնածուին առաջադրելն ու պաշտպանելը բացահայտ հակադաշնակցային պահվածք է: Ու դա նորություն չէ ՀԱՊԿ-ում` նույն Բելառուսի նախագահի պատճառով Յուրի Խաչատուրովի նշանակումը հետաձգվեց մեկ տարի: Հայաստանը կարող է նույն դրամով վճարել Բատկային` նվազագույնը մեկ տարի, և դա կլինի ճիշտ որոշում ու պատասխան Հայաստանի դեմ նրա անթաքույց դեմարշին` պատերազմում ինչպես պատերազմում: Ի՞նչ է անելու Բելառուսի նախագահը` Իլհամ Ալիևի օգնությա՞նն է դիմելու, թե՞ հաջորդ քայլով Ադրբեջանին ՀԱՊԿ անդամ դարձնելու հրամանագիր է ստորագրելու ու հայտարարելու է, որ ՀՀ-ից բացի` բոլորը համաձայն են, ի դեպ սա ևս չի կարելի բացառել:
