Սա պատմություն է մի ողերգական դեպքի մասին, երբ ամեղ աղջիկը զոհվեց ուրիշի սխալի պատճառով:
Նա գնում էր երեկույթի, երբ ծնողները զգուշացրին՝ չխմել: Նա ամբողջ երեկույթի ընթացքում ոչինչ չխմեց և մտածում էր, որ ծնողները կհպարտանան իրենով, երբ իմանան:
Սակայն, կյանքը երբեմն շատ դաժան է լինում: Ի՞նչ կպատկերացնեին ծնողները, որ այդ երեկո իրենց դստեր կյանքը կխլի մի հարբած երիտասարդ, որ նստել էր ղեկին և վարում էր ինչպես ուզում էր:
« «Վթարի համար մեղավոր երիտասարդը սոսկալի հարբած էր»,-այս խոսքերը լսեցի ոստիկանության սպայի շուրթերից։ Բայց, կարծես թե, ես դրանք լուրջ չընդունեցի․ շուրջբոլորս արյան լիճ էր՝ իմ սեփական արյան։ Մայրիկ, ես կջանամ ամեն ինչ անել, որ դու լաց չլինես։ «Այս աղջիկը մեռնում է»,-բղավում էին բժիշկները։
Մի ջահել որոշել է հարբել ու լրիվ արագությամբ սլանալ, իսկ արդյունքում ես եմ մեռնում։ Մայրիկ, ես ի վիճակի չեմ հաղորդել՝ ինչ եմ զգում այս վայրկյանին։ Թվում է՝ ինձ հարյուրավոր դանակներ են կտրատում։ Ես պիտի մեռնեմ միայն այն բանի համար, որ ինչ-որ մեկի մտքով անցել է հարբած նստել ղեկի՞ն։ Մայրիկ, աղաչում եմ, ինձ մի խղճա։ Ասա քույրիկիս, որ լաց չլինի, հայրիկն էլ պիտի ուժեղ լինի։ Ես երկինք եմ թռչում։ Այնտեղից ձեզ հոգ կտանեմ։ Միգուցե այդ տղային ոչ ոք չէ՞ր սովորեցրել, որ ղեկին հարբած չեն նստում։ Բայց դու ինձ սովորեցնում էիր, ու դա ճիշտ էր։ Մայրիկ, զգում եմ, շնչառությունս գնալով թուլանում է։ Ես հուսալքված եմ։ Կյանքիս վերջին րոպեներն են։ Ուզում եմ, որ կողքիս լինես։ Ուզում եմ ձեռքդ բռնած լինել մեռնելիս։ Ուզում եմ ասել, որ շատ եմ սիրում քեզ։ Մնաս բարով, մայրիկ․․․»։
Վթարի ականատեսը դարձած լրագրողը գրի էր առնում մահամերձ աղջկա խոսքերը, մինչ վերջինս մահանում էր։ Այս երեկոն փոխեց լրագրողի կյանքը, շուտով նա արշավ սկսեց ոչ սթափ վիճակում մեքենա վարելու դեմ։
Եվ աշխարհի տարբեր անկյուններում օրական քանի նման դեպքեր են լինում… Մենք բոլորս մեր մեղքի բաժինն ունենք, ոմանք, որ թեկուզ մի փոքր ալկոհոլ օգտագործած նստում են ղեկին, իսկ ոմանք էլ, որ աչք են փակում իրենց շուրջ տեղի ունեցող ողբերգության վրա և չեն փորձում փոխել որևէ բան…
