Հասարակությունը ֆեյսբուքում բավական պասիվացել է. Սամվել Մարտիրոսյան
Общество
Պարզվում է, Արցախի դեմ սանձազերծված ադրբեջանա-թուրքական ահաբեկչական պատերազմի ժամանակ հայկական կողմի պարտության հետանքով խախտվել է ոչ միայն երկրի արտանքին և ներքին իմմունային համակարգը, այլև տեղեկատվական դաշտինը, քանի որ ֆեյքնյուզի ֆաբրիկաներից բացի հայկական տեղեկատվական դաշտը սկսել է օգտվել նաև անհայտ ծագում ունեցող տելեգրամյան և այլ ալիքների տարածած կասկածելի ծագում ունեցող տեղեկություններից: Մեդիափորձագետ Սամվել Մարտիրոսյանն անդրադառնալով հայկական տեղեկատվական դաշտի անվտանգությանը, Orer.am-ի հետ զրույցում նշեց, ո որ ներկա պահին հայկական օն-լայն տիրույթում տրաֆիկի լուրջ անկում կա, որն արդեն մեկ ամիս է նույն մակարդակի վրա է: «Ո՛չ միայն կայքերի դիտողականությունն է բավականին ընկել, այլև՝ ֆեյսբուք սոցիալական ցանցինը: Եվ տպավորությունն այնպիսին է, որ շատերը փորձում են այսկերպ փախչել իրականությունից, քանի որ սուտն այնքան շատ է, որ իրենք չեն կարողանում հասկանալ, թե ո՞րն է իրականությունը: Այս ընթացքում կտրուկ ավելացել է թիք-թոքից օգտվողների թիվը, ինչը նշանակում է, որ մարդիկ հեռացել են տեղեկատվական դաշտից և չեն ցանկանում ոչինչ լսել: Դրան զուգահեռ կա նաև գերքաղաքականացված մասսա, որը այնքան էլ շատ չէ: Ուշագրավ է, սակայն, որ այս ամենի ֆոնին հայկական մեդիա տիրույթում բավականին ակտիվացել են ադրբեջանական ֆեյքերը և բավականին ուշադիր հետևում են հայկական լրատվական դաշտին: Կա նաև մեկ այլ հետաքրքիր դիտարկում, որ մեդիադաշտի սպառումը պայմանավորված է նաև սիմպատիանեներով: Եթե տվյալ պահին կա որևէ քաղաքական գործիչ, որը հանրության ուշադրության կենտոնում է հայտվում, ապա դրանով պայմանավորված սկսում է մեդիասպառումն աճել, բայց այսօր դա ևս չկա»,- ասաց Ս. Մարտիրոսյանը: Խոսելով սոցիալական ցանցերի միջոցով հասարակական կարծիքի ձևավորման վրա ազդելու ներկա մակարդակի մասին փորձագետը նշեց, որ, օրինակ՝ ֆեյսբուք սոցիալական ցանցի ալգորիթմն այնպիսին է, որ նույնաբովանդակ նյութերը նույն շրջանակներին է ցուցադրում: Եվ այդ պատճառով հնարավոր չէ հասկանալ, թե իրականում որքա՞ն է այս կամ այն անձի իրական ռեյտինգը: Դա է պատճառը, որ շատ հաճախ թվում է, թե հասարակությունն այս կամ այն անձի կամ երևույթի մասին ինչ-որ կարծիք ունի, բայց իրականությունը բոլորվին այլ է լինում: Ս. Մարտիրոսյանի դիտարկամբ, այնուամենայնիվ, շարունակում են պահանջարկ ունենալ լուրջ վերլուծական նյութերը, որոնք, ցավոք, դաշտում գրեթե չկան:
