Երկուսն էլ գունավոր հեղափոխությունների հրեշանման այնպիսի արտադրանք են, որոնց օգնությամբ Արևմուտքը իշխանության է բերում իր համար հաճելի ռեժիմների․ «Փաստ»
Аналитика
«Փաստ» օրաթերթը գրում է
eadaily.com-ը «Երկվորյակ եղբայրներ. ինչո՞ւ են Սահակաշվիլի և Փաշինյան «բարեփոխիչները» ենթարկվել ֆիասկոյի» վերնագրով հոդվածում գրում է, որ երբ սկսվեց Ղարաբաղյան վերջին պատերազմը, «լիբերալ» լրագրողուհի Յուլիա Լատինինան հանդես եկավ հայտարարությամբ, որտեղ նա կոչ էր անում Ռուսաստանի ղեկավարությանը՝ «չդավաճանել» Ռուսաստանի դաշնակից Հայաստանին: Նա փաստորեն մեղադրել էր Ռուսաստանի ղեկավարությանը պատերազմ թույլ տալու մեջ՝ իբր հիմնականում Նիկոլ Փաշինյանին տապալելու նպատակով: Լատինինան Փաշինյանին անվանում էր «զգույշ Սահակաշվիլի», որը, իշխանության գալով «ռուսամետ ռեժիմի դեմ ժողովրդական վրդովմունքի ալիքով», փորձում է Հայաստանը տանել դեպի «քաղաքակիրթ աշխարհ»: Չնայած կարելի է վիճել, թե որքան «զգույշ Սահակաշվիլի է» Փաշինյանը, բայց անվիճարկելի է այն, որ Հայաստանի ներկայիս վարչապետը և Սահակաշվիլին երկվորյակ եղբայրներ են:
Երկուսն էլ գունավոր հեղափոխությունների հրեշանման այնպիսի արտադրանք են, որոնց օգնությամբ Արևմուտքը իշխանության է բերում իր համար հաճելի ռեժիմների: Իհարկե, դա լավ է Արևմուտքի համար, պարզապես հրաշալի է. Ռուսաստանը շրջապատվում է թշնամական ռեժիմներով, որոնք պատրաստ են իրենց երկրները վերածել հակառուսական կամուրջների և ցանկացած պահի զոհաբերել իրենց ժողովրդին՝ հանուն ամերիկյան և ՆԱՏՕ-ական շահերի: Այսպիսով, ինչի՞ են վերածվում գունավոր հեղափոխությունները նրանց զոհ դարձած ժողովուրդների համար: Սահակաշվիլի-Փաշինյանների և նմանների գործունեությունը տալիս է միանգամայն միանշանակ արդյունք՝ աղետ: Գունավոր հեղափոխականների սիրած գործիքակազմերից մեկը «կոռուպցիայի դեմ պայքարն է», քանի որ հենց դրանում են հիմնականում մեղադրվում տապալված իշխանությունները:
Հենց դրանով էլ Միխեիլ Սահակաշվիլին ներխուժեց խորհրդարան և զավթեց իշխանությունը, իսկ կոռուպցիայի դեմ պայքարի նրա մեթոդները պարզապես «հրաշալի» էին: Նա գտավ միանգամայն հնարամիտ ելք՝ որոշելով, որ քանզի քաղաքացիները կաշառքի փող ունեն, այդ գումարները նրանք կարող են ուղղակիորեն տալ պետությանը ի դեմս իրեն, քանի որ «պետությունը ինքն է» կարգախոսը նրա համար ամբողջովին օրգանական էր: Սահակաշվիլին վրացական կոռուպցիան պարզապես ուղղեց իր կուսակցության գրպանը, այսինքն՝ իր սեփական գրպանը: Որևէ մեկը կարո՞ղ է ասել, որ Փաշինյանի իշխանության գալուց ի վեր Հայաստանում կոռուպցիան նվազել է: Ակնհայտ է, որ դա հայտարարելու համար այդ մեկը պետք է կույր և խուլ լինի:
Ե՛վ Սահակաշվիլին, և՛ Փաշինյանը հանուն իրենց իշխանության ամրապնդման բռնաճնշումներ սանձազերծեցին իրենց քաղաքական հակառակորդների նկատմամբ՝ ոչ մի կերպ չսահմանափակվելով իրավական նորմերով, քանի որ նրանց արտասահմանյան տերերը նման խեղկատակությունները խախտումներ չեն համարում: Լիբերալ շրջանակների տեղեկատվական աջակցությունը, իսկ իրերն իրենց անուններով կոչելու դեպքում՝ «հինգերորդ շարասյան» աջակցությունը, նրանք մշտապես են ունեցել: Լատինինան աշխարհին տվել է բացահայտում, որ իբր Ռուսաստանն է պատերազմ սկսել 2008 թվականի օգոստոսին Սահակաշվիլիին տապալելու համար, իսկ ապա Ղարաբաղյան պատերազմը 2020 թվականին՝ Փաշինյանին տապալելու համար: Սորոսի կերակրատաշտից օգտվողները երբեք չեն թաքցրել իրենց բացասական վերաբերմունքը Ռուսաստանի նկատմամբ:
Բայց իրականությունն այն է, որ Միխեիլ Սահակաշվիլին, 2008 թվականի օգոստոսին սկսելով իր խենթ արկածախնդրությունը, ինքն էլ վերջ տվեց Վրաստանի տարածքային ամբողջականությանը: Բայց Վրաստանի գունավոր նախագահ Սահակաշվիլիին չի կարելի անվանել միայն ռուսաֆոբ, քանի որ նա շատ ավելի մեծ մասշտաբով վրացաֆոբ է: Նրա խայթոցները որևէ հատուկ վնաս չեն հասցրել ռուս ժողովրդին, բայց նա վրացի ժողովրդին բառացիորեն հասցրել է աղետի եզրին: Եվ իր ավազակախմբի հետ միասին նա հիմա էլ կրծում և խարխլում է վրացական պետականության հիմքերը: Նման իրավիճակ է նաև Հայաստանում: Իշխանության գալով՝ Նիկոլ Փաշինյանը զբաղվել է նույն ապակառուցողական գործունեությամբ: Նա հզոր հարված է հասցրել հայկական բանակին, որը, չնայած իր փոքրիկ բյուջեին, բարձր գնահատականներ է ստացել օտարերկրյա փորձագետների կողմից:
Առաջին հերթին բառիս բուն իմաստով սկսվել է անձնակազմի ջարդը: Փորձառու և իրավասու ռազմական մասնագետներին զանգվածաբար փոխարինել են անփորձ և ոչ կոմպետենտ մարդկանցով, որոնց հիմնական արժանիքը անձնական հավատարմությունն է Փաշինյանին և «ճիշտ» արևմտամետ կողմնորոշումը: Փաշինյանի, այսպես կոչված, «զգուշավորությունը» բացատրվում է միայն նրանով, որ նա չէր կարող հաշվի չառնել Հայաստանի բնակչության ճնշող մեծամասնության մոտ Ռուսաստանի նկատմամբ դրական վերաբերմունքը: Բայց նա ոչնչացնում էր ռուս-հայկական հարաբերությունները հետևողականորեն և մեթոդաբար: Ռուսաստանի հետ միասին, Հայաստանի բավականին հուսալի դաշնակիցը Իրանն էր, որը Հայաստանի տնտեսական և քաղաքական շատ կարևոր գործընկերն էր: Նիկոլ Փաշինյանը վաշինգտոնյան բազեներին հաճոյանալու համար Իսրայելում դեսպանություն բացելու իր խելահեղ որոշմամբ կարողացավ ստիպել Իրանին առաջին անգամ աջակցել թուրքադրբեջանական դաշինքին: Միգուցե Փաշինյանը հույսը դրել էր ԱՄՆ-ի ու Եվրամիության օգնության վրա:
Նա այնքան ուղեղ չունի, որ հասկանա, որ հնարավոր է հույս դնել, բայց իրականում անհնար է, որ այդ հույսերը արդարանան: Արդյունքում նա մտավ պատերազմի մեջ հնարավորինս թուլացրած իր բանակով, երկրի փաստացի միջազգային մեկուսացման պայմաններում, պառակտված հասարակությամբ և պատերազմի՝ իր անտաղանդ ղեկավարմամբ: Ստեղծվում է այնպիսի հիմնավոր կարծիք, որ նա իշխանությունը զավթել էր Ղարաբաղը հանձնելու հիմնական նպատակով:
Խայտառակ պարտություն կրած գեներալը ինքնասպան է լինում: Խղճի մնացորդներ ունեցող քաղաքական գործիչը հրաժարական է տալիս, բայց գունավոր հեղափոխությունների հրեշները մինչև վերջ պայքարում են իշխանության համար: Փաշինյանի համար մեղավոր են բոլորը՝ բանակը, կամավորները, ռուսական զենքը և նույնիսկ «Իսկանդերը»: Միակ լավ լուրը Փաշինյանի համար այն է, որ թուրքերը տեր են կանգնել նրան: Ակնհայտ է, որ նրանց համար կարևոր է, որ Փաշինյանի նման մարդիկ շարունակեն ղեկավարել Հայաստանը:
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
