NEWS.am STYLE-ը գրում է.
Դեկտեմբերի 14-ին Հ. Թումանյանի անվան տիկնիկային թատրոնում կտիրի «անքնություն»։ Դերասան Հովհաննես Դավթյանն իր անքնությունը կկիսի հանդիսատեսի հետ։ Սթենդ ափ կատակերգության ժանրում նա առաջին անգամ չէ հանդես գալիս։ Արդեն մի քանի տարի է, «Քաղաքում» հեռուստասերիալի Մխոն, ինչպես շատերը նրան ճանաչում են, տարբեր ակումբներում սթենդ ափ ժանրի հումոր է ներկայացնում։ NEWS.am STYLE-ը հանդիպել է նրա հետ եւ խոսել առաջիկա ներկայացման, հայաստանյան հումորի որակի եւ արգելված թեմաների մասին։
Որքա՞ն ժամանակ է, ինչ հանդես եք գալիս այս ոճում եւ ինչու՞ ընտրեցիք հենց այս ժանրը։
Որպես թատերական ներկայացում, սա առաջինն է, սակայն մինչ այս վերջին երկու տարիների ընթացքում հանդես եմ եկել ակումբային ձեւաչափում, եւ վերջապես հասունացավ թատրոնի բեմ բարձրանալու միտքը։ Լավագույն կտորներից հավաքվեց ներկայացում, թատերայնացվեց, եւ սեպտեմբերի 19-ին Տիկինկային թատրոնում կայացավ պրեմիերան։ Արձագանքները լավն էին, դահլիճը լեփլեցուն էր, մարդիկ գոհ էին ու զգացված, որովհետեւ շատ հետաքրքիր էր անսպառ երկու ժամ ծիծաղ պարգեւել հանդիսատեսին, իսկ վերջում մտորելու տեղ տալ կարեւորագույն խնդրների մասին, որոնցից մեկն է, օրինակ, արտագաղթը։
Ինչո՞ւ հենց «Անքնություն» եւ ի՞նչ խնդիրների եք անդրադառնում Ձեր ներկայացման մեջ։
«Անքնություն», որովհետեւ ներկայացումը սկսվում է անքնության մասին իմ բողոքով, որն իրական է, քանի որ լարված գրաֆիկի պատճառով ես ունեմ այդ խնդիրը։ Սկսվում է այդ բողոքից, շարունակվում սոցիալական թեմաների շուրջ եւ հասնում մինչեւ իշխանությունների եւ կառավարության մասին բողոքների։ Կարծում եմ՝ առանց այս վերջին երկուսի, արդիական հումոր չի լինում։ Ամեն ինչի էլ անդրադարձ կա ներկայացման մեջ՝ մինչեւ անգամ Կոմայգում կանգնող տղաների եւ այժմեկան այլ հարցերի մասին։
Հե՞շտ է հումորի միջոցով խոսել իրականում շատ ցավոտ թեմաների մասին եւ մի՞շտ է, որ ստացվում է։
Ստացվում է, թե ոչ, ես չէ, որ պետք է ասեմ։ Բայց հանդիսատեսի գոհունակությունից ենթադրում եմ, որ ստացվում է։ Ես մասնագիտությամբ դերասան եմ, եւ ինձ համար հեշտ է, որովհետեւ հաճելի է։ Այն, ինչ սիրով ես անում, հեշտ է եւ հետաքրքիր։ Ինչ վերաբերվում է ցավոտ թեմաներին, ապա բեմում ինձ գերագույն հաճույք է պատճառում միայն մեկ բան՝ երբ դերասանի խաղը համեմված է տրագիկոմիկ ընթացքով, այսինքն՝ միայն կատակերգություն չէ, այլ լացի ու ծիծաղի անընդհատ փոփոխությամբ է գնում առաջ։ Ես խոսում եմ բաների մասին, որոնց հետ յուրաքանչյուր մարդ, ապրելով այս երկրում, բախվում է։ Ներկայացման ավարտը, սակայն, լավատեսական է, որովհետեւ պետք չէ հոռետեսությամբ ապրել։ Ես հանդիստատեսին կոչ եմ անում, անկախ ամեն ինչից, չլքել մեր երկիրը, պետք է մնալ, ապրել մեր հողում, մեր տներում՝ հուսալով, որ ամեն ինչ լավ կլինի, որ բոլոր հեռացողները աշխարհի բոլոր անկյուններից մի օր կհավաքվեն ու կվերադառնան Հայրենիք։
Իրոք հավատո՞ւմ եք, որ այդպես կլինի։
Ես փորձում եմ եւ ուզում եմ հավատալ։
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ սկզբնաղբյուր կայքում:
Որքա՞ն ժամանակ է, ինչ հանդես եք գալիս այս ոճում եւ ինչու՞ ընտրեցիք հենց այս ժանրը։
Որպես թատերական ներկայացում, սա առաջինն է, սակայն մինչ այս վերջին երկու տարիների ընթացքում հանդես եմ եկել ակումբային ձեւաչափում, եւ վերջապես հասունացավ թատրոնի բեմ բարձրանալու միտքը։ Լավագույն կտորներից հավաքվեց ներկայացում, թատերայնացվեց, եւ սեպտեմբերի 19-ին Տիկինկային թատրոնում կայացավ պրեմիերան։ Արձագանքները լավն էին, դահլիճը լեփլեցուն էր, մարդիկ գոհ էին ու զգացված, որովհետեւ շատ հետաքրքիր էր անսպառ երկու ժամ ծիծաղ պարգեւել հանդիսատեսին, իսկ վերջում մտորելու տեղ տալ կարեւորագույն խնդրների մասին, որոնցից մեկն է, օրինակ, արտագաղթը։
Ինչո՞ւ հենց «Անքնություն» եւ ի՞նչ խնդիրների եք անդրադառնում Ձեր ներկայացման մեջ։
«Անքնություն», որովհետեւ ներկայացումը սկսվում է անքնության մասին իմ բողոքով, որն իրական է, քանի որ լարված գրաֆիկի պատճառով ես ունեմ այդ խնդիրը։ Սկսվում է այդ բողոքից, շարունակվում սոցիալական թեմաների շուրջ եւ հասնում մինչեւ իշխանությունների եւ կառավարության մասին բողոքների։ Կարծում եմ՝ առանց այս վերջին երկուսի, արդիական հումոր չի լինում։ Ամեն ինչի էլ անդրադարձ կա ներկայացման մեջ՝ մինչեւ անգամ Կոմայգում կանգնող տղաների եւ այժմեկան այլ հարցերի մասին։
Հե՞շտ է հումորի միջոցով խոսել իրականում շատ ցավոտ թեմաների մասին եւ մի՞շտ է, որ ստացվում է։
Ստացվում է, թե ոչ, ես չէ, որ պետք է ասեմ։ Բայց հանդիսատեսի գոհունակությունից ենթադրում եմ, որ ստացվում է։ Ես մասնագիտությամբ դերասան եմ, եւ ինձ համար հեշտ է, որովհետեւ հաճելի է։ Այն, ինչ սիրով ես անում, հեշտ է եւ հետաքրքիր։ Ինչ վերաբերվում է ցավոտ թեմաներին, ապա բեմում ինձ գերագույն հաճույք է պատճառում միայն մեկ բան՝ երբ դերասանի խաղը համեմված է տրագիկոմիկ ընթացքով, այսինքն՝ միայն կատակերգություն չէ, այլ լացի ու ծիծաղի անընդհատ փոփոխությամբ է գնում առաջ։ Ես խոսում եմ բաների մասին, որոնց հետ յուրաքանչյուր մարդ, ապրելով այս երկրում, բախվում է։ Ներկայացման ավարտը, սակայն, լավատեսական է, որովհետեւ պետք չէ հոռետեսությամբ ապրել։ Ես հանդիստատեսին կոչ եմ անում, անկախ ամեն ինչից, չլքել մեր երկիրը, պետք է մնալ, ապրել մեր հողում, մեր տներում՝ հուսալով, որ ամեն ինչ լավ կլինի, որ բոլոր հեռացողները աշխարհի բոլոր անկյուններից մի օր կհավաքվեն ու կվերադառնան Հայրենիք։
Իրոք հավատո՞ւմ եք, որ այդպես կլինի։
Ես փորձում եմ եւ ուզում եմ հավատալ։
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ սկզբնաղբյուր կայքում: 
