Դարավոր բարեկամությունից անդին
Այսօրվա աշխարհն ապրում է աշխարհաքաղաքական լրիվ նոր իրողություններով և այն շահերն ու գործընկերային հարաբերությունները, որոնք գոյություն ունեին մինչև 1-2 տարիները, որոշ դեպքերում հասել են պատմական մինիմումի կամ ուղղակի կրում են ձևական բնույթ։ Փոխվել են տարածաշրջանային ուժերը, գլոբալ առումով ներկայումս գործ ունենք լրիվ նոր իրողությունների հետ, որոնք պահանջում են ընդհանուր համակարգի ռեստարտ։ Բացի դրանից բոլորն են գիտակցում, որ նախկին մոտեցումներն ու գեոպոլիտիկ շահերն այլևս չկան, կարճ ասած՝ աշխարհն այլևս այն չէ, ինչպիսին որ կար։
Ասվածի դասական օրինակը մեկ ամիս ավելի ընթացող ռուս-ուկրաինական պատերազմն է։ Գաղտնիք հայտնած չեմ լինի, եթե փաստենք, որ ճակատում որքան ձգձգվում են ռազմական գործողությունները, և որքան ուշանում է հանգուցալուծումը, այնքան որոշ շրջանակներ փորձում են օգտվել Ռուսաստանի զբաղվածությունից ու երկրորդ ճակատ չբացելու զգուշավորությունից: Բացի դրանից ռուսական ազդեցության գոտում գտնվող որոշ երկրներ էլ «խաղեր» են տալիս և փորձում՝ մանևրել։ Ասեմ ավելին՝ պարզվում է` ՀՀ իշխանությունները ևս օգտվում են այդ զբաղվածությունից և զգուշորեն ակտիվանում են` փորձելով աշխուժացնել Արևմուտքի և արևմտյան երկրների հետ իրենց շփումները:
Դեռևս 2018-ին, երբ օրը ցերեկով ՀՀ-ում տեղի ունեցավ իշխանազավթում, ակնհայտ է, որ Արևմուտքը և, այսպես կոչված սորոսականները, փորձելու են ոչ միայն պոկել իրենց բաժինը, այլև իշխանության լուրջ փայատեր դառնալ։ Եվ ահա փաշինյանական իշխանության սորոսական սատելիտները, ովքեր գլխապատառ խաղաղություն քարոզելու, բանակն արժեզրկելու, եկեղեցական ու հոգևոր արժեքները պղծելու, հայ ավանդական հասարակությանը լիբերաստական քարոզով մոլորեցնելու աճպարարներն են, այսօր ամենուր թուրքական համերաշխության քարոզ են անում և փորձում բաշիքյարթմա լինել Ադրբեջանի հետ։ Այս ամենը, եթե թարգմանենք հայերեն, նշանակում է Արցախից վերջնականապես հրաժարում և այն Ադրբեջանի կազմում թողնելու որոշում:
Ասվածին հավելենք այն հիմնական գաղափարը, որը շարադրվեց վերևում․ նման ներքաղաքական «ռասկլադի» պայմաններում, ահա, ՀՀ իշխանական կուլիսներում, շունչը պահած, սպասում էին ռուս-ուկրաինական պատերազմի ավարտին և առաջին իսկ օրվանից աղոթում են ռուսների պարտության համար: Պատերազմի առաջին փուլում ռուսների առաջխաղացումը բավականին տխրեցրել էր նրանց և նրանք ձեռնպահ էին մնում ակտիվ քայլեր անելուց: Ավելին, Նիկոլ Փաշինյանը պարբերաբար խոսում էր Վլադիմիր Պուտինի հետ, պրոռուսական քայլեր ու հայտարարություններ էր անում, սակայն վերջին 1-2 շաբաթվա ընթացքում հստակ նկատելի է, որ այդ զգուշավորությունից հրաժարվել են: Իսկ վերջին օրերին առհասարակ թեժացրել-ակտիվացրել են շփումները արևմտյան տարբեր բանագնացների ու շրջանակների հետ:
Ինչպես հայտնի է Նիկոլ Փաշինյանը վաղը մեկնում է Բրյուսել, որտեղ պետք է հանդիպի Ալիևի հետ: Տեղեկություններ կան, որ այդ այցի մասին տեղեկությունը ռուսների համար անակնկալ է եղել, քանի որ Փաշինյանին Մոսկվայում սպասում էին ապրիլի առաջին կեսին, բայց այդ այցը հետաձգվեց և նախատեսվում է իրականացնել ապրիլի 18-19-ին:
Վերջին օրերին Հայաստանն ուղղակի դարձել է եվրոպական տարբեր պաշտոնյաների ակտիվ այցելությունների երկիր: Այս օրերին Հայաստանում է Միացյալ Թագավորության խորհրդարանի պատվիրակությունը: Հայտնի դարձավ, որ երեկ Ռուբեն Ռուբինյանն ընդունել է ՀՀ-ում Շվեյցարիայի Համադաշնության դեսպանության գործերի ժամանակավոր հավատարմատար Շտեֆան Կլոյցլիին, իսկ Հակոբ Արշակյանը՝ ՀՀ-ում Ֆրանսիայի արտակարգ և լիազոր դեսպան Անն Լույոյին: Ի դեպ՝ զարմանալի զուգադիպությամբ, այս օրերին Երևանում է նաև Իտալիայի արտաքին գործերի և միջազգային համագործակցության նախարար Լուիջի դի Մայոյի գլխավորած պատվիրակությունը, նրանց հետ նույնպես տեղի են ունեցել մի շարք պաշտոնական հանդիպումներ:
Վերը նշված փաստերն ու իրադարձությունները միմյանց հետ համադրելով՝ ակնհայտ է, որ Նիկոլի խունտան այսօր բացահայտ արևմտյան քաղաքական գիծ է ընտրել և աստիճանաբար փորձում է դիրքավորվել։
Դավիթ Անտոնյան
