Ի՞նչ կապ ունեն Աֆրիկայի չհաջողված «նվաճումը», սուրբ Մարնոկն ու շատերին հայտնի վիսկին. «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Լանգմորն վիսկիի նկատմամբ վերաբերմունքն առանձնահատուկ է՝ հարգալից և համբերատար: Այն բարձր են գնահատում ինչպես սովորական միաածիկ վիսկիի սիրահարները, այնպես էլ կուպաժիստները: Այդ թունդ ալկոհոլային ըմպելիքի անվանումը գալիս է Lanmarnoch բառից, որը գելերենից թարգմանվում է որպես Սուրբ Մարնոկի եկեղեցի։ Այդ սուրբը մեծ հարգանք էր վայելում Շոտլանդիայում գտնվող Մորեյ հովտում, որտեղ գործարար և ճանապարհորդ Ջոն Դաֆը որոշեց հիմնել իր թորման գործարանը: Ըստ լեգենդի, թորման գործարանը գտնվում էր հենց այն տեղում, որտեղ նախկինում գտնվում էր Մարնոկի պատվին կառուցված եկեղեցին։
Լոնգմորն թորման գործարանի հիմնադրման ժամանակ Ջոն Դաֆն ինքն արդեն բավականին հայտնի վիսկի արտադրող էր և ավելի քան քսան տարի ներգրավված էր այդ ոլորտում: Իր առաջին բիզնեսը նա կազմակերպել էր ընկերների հետ 1876 թվականին։ Նրանց արտադրությունն այն ժամանակ հագեցած էր առաջադեմ սարքավորումներով, և մեկ տարի անց գործարանը սկսել էր շահույթ տալ։ Գրեթե տասը տարի Ջոնը հաջողությամբ ղեկավարում էր իր ընկերության գործերը, որն արտադրում էր տարեկան ավելի քան 400000 լիտր վիսկի: Բայց 1880-ականների կեսերին նրա մոտ առաջացավ այլ վայրում արտադրություն հիմնելու գաղափար, ընդ որում՝ հեռավոր Հարավային Աֆրիկայի Հանրապետությունում, որն այնուհետև դարձավ Տրանսվաալ:
Հստակ հայտնի չէ, թե որտեղից էր նրա գլխում հայտնվել նման խելահեղ միտք, սակայն նա շատ գումար ծախսեց դրա իրականացման վրա, քանի որ, իր հետ վերցնելով ընտանիքը, մեկնեց Աֆրիկյան մայրցամաք։ Քաղաքական իրավիճակը Տրանսվաալում այդ տարիներին լարված էր։ Նոր-նոր ավարտված անգլո-բուրական պատերազմը հանգեցրել էր նրան, որ բրիտանացիներն այնտեղ առանձնապես բարեհաճ վերաբերմունք չէին վայելում: Եվ աֆրիկյան այդ երկրի այն ժամանակվա նախագահը բացառություն չէր, որն իր երկրում արգելեց վիսկիի արտադրությունը։ Ֆինանսական լուրջ վնասներ կրելով՝ Դաֆը ստիպված եղավ հրաժարվել Աֆրիկան նվաճելու գաղափարից։ Փոխարենը նա որոշեց մեկնել Ամերիկա, բայց շուտով հասկացավ, որ այնտեղ ալկոհոլ արտադրողների միջև մրցակցությունն այնքան ուժեղ է, որ նույնիսկ ինքը՝ իր փորձով և գիտելիքներով, այնտեղ բացարձակապես անելիք չունի։
Նման ճամփորդություններից հետո նա այլ ելք չուներ, քան 1892 թվականին վերադառնալ հայրենիք, որտեղ էլ արագորեն ներգրավվեց թորման Լոնգմորն գործարանի աշխատանքներին։ 6 տարվա ընթացքում, երբ Դաֆը ղեկավարում էր արտադրությունը, Լոնգմորն վիսկին հսկայական ժողովրդականություն ձեռք բերեց: Սակայն 1899 թվականին՝ վիսկիի շուկայում մեծ ճգնաժամից հետո, Դաֆը ստիպված եղավ վաճառել իր ակտիվների զգալի մասը, իսկ 1909 թվականին ամբողջովին թոշակի անցավ։ Մինչև 1953 թվականը արտադրությունը պատկանում էր Գրանտ ընտանիքին, որից հետո մի շարք միաձուլումների արդյունքում այն դարձավ Seagram ալկոհոլային կորպորացիայի մի մասը և հաջողությամբ գործում է մինչ հիմա։
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
