Իսկապե՞ս «լցնովի» գարեջուրն ավելի լավն է. «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Ներկայում շատ զարմանալի լեգենդներ, խոսակցություններ և շահարկումներ կան գարեջրի շուրջ: Օրինակ՝ նման առասպելներից ամենահայտնին, այսպես կոչված, «փոշի գարեջրի» պատմությունն է։ Համացանցում և իրական կյանքում կարելի է գտնել այդ տեսության կողմնակիցների մի ամբողջ բանակ. նրանք համոզված են, որ իսկական գարեջուրը անցյալում էր, իսկ ժամանակակիցն իբր ստեղծվում է բացառապես ինչ-որ փոշուց: Սակայն այդ գաղափարի կողմնակիցներից ոչ ոք չի կարող բացատրել, թե ի՞նչ է իրենից ներկայացնում այս խորհրդավոր փոշին, ինչի՞ց է այն բաղկացած, և ինչպե՞ս է այն վերածվում փրփրուն ըմպելիքի։
Այս առասպելներում հատուկ տեղ է գրավում լցնովի գարեջուրը։ Շատերը դա համարում են որակի չափանիշ՝ անհամեմատելի շշերի կամ այլ տարաների մեջ վաճառվողի հետ։ Շատ են մարդիկ, ովքեր անկեղծորեն հավատում են, որ լցնովի գարեջրի արտադրության տեխնոլոգիան սկզբունքորեն տարբերվում է շշալցված գարեջրից, ինչը բացատրում է դրա հատուկ համը: Որքանո՞վ է դա ճիշտ:
Նման համոզմունքների ակունքները գնում են դեպի խորհրդային անցյալ, երբ խանութներում գարեջրի ընտրությունը սահմանափակ էր, և իրականում կար ընդամենը երկու տարբերակ՝ կա՛մ գարեջուր կա, կա՛մ չկա: Շշալցված գարեջրից (այն արագ էր կորցնում իր թարմությունը) ցանկալի էր լցնովի գարեջուրը, որը վաճառվում էր կրպակներում (երբեմն նոսրացված): Այն ժամանակ գարեջրի համար հերթերը «բնական երևույթ» էին, ինչը նշանակում էր, որ տակառներն անընդհատ թարմացվում էին, այսինքն՝ լցնովի գարեջուրը միշտ թարմ էր: Ըստ այդմ, թվում էր, թե այն ինչ-որ կերպ տարբերվում է սովորական շշալցված գարեջրից, կարծես այն եփվել է ինչ-որ յուրահատուկ տեխնոլոգիայով։
Բայց ինչպե՞ս է իրականում գարեջուրը պատրաստվում: Ցանկացած ժամանակակից գարեջրի գործարան, անկախ նրանից՝ օգտագործում է դասական խմորման, թե ժամանակակից գլանաձև-կոնաձև տանկերներ, արտադրում է նույն արտադրանքը։ Այսինքն՝ նույն գարեջուրը կարելի է լցնել ինպես շշերի, այնպես էլ տակառների կամ այլ տարայի մեջ: Կարևոր է հասկանալ, որ գործարաններում բացառապես շշալցված, պլաստմասե կամ տակառի արտադրանքի համար նախատեսված գարեջրի առանձին պահեստարաններ չկան: Ոչ ոք լրացուցիչ կոնսերվանտներ չի ավելացնում նաև շշալցված գարեջրին: Արտադրության գործընթացը նույնն է, բաղադրիչները նույնն են, բայց ճաշակի տարբերությունը բոլորովին այլ գործոններով է պայմանավորված։ Պահպանումն է առանցքային դեր խաղում: Պիտանելիության ժամկետը, ջերմաստիճանը, արևի լույսի ազդեցությունը և նույնիսկ փաթեթավորման տեսակը կարող են էապես ազդել գարեջրի համի վրա: Չպետք է մոռանալ նաև հոգեբանության մասին. լցնովի գարեջուրը կարող է ավելի համեղ թվալ միայն այն պատճառով, որ այն մատուցվում է հատուկ մթնոլորտում, օրինակ՝ ռեստորանում։ Պլացեբոյի էֆեկտը նույնպես չի չեղարկվել, եթե մարդը վստահ է, որ լցնովի գարեջուրը սկզբունքորեն տարբերվում է, ապա նա իսկապես կզգա տարբերությունը։
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
