Մարզաձև, որտեղ գործնականում չկա հարվածների ուժի սահմանափակում. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Քիքբոքսինգը մենամարտային սպորտաձևերի բավականին երիտասարդ ձև է, որը լայն տարածում ունի աշխարհի շատ երկրներում: Այն բաժանվում է երկու հիմնական տեսակի՝ ամերիկյան քիքբոքսինգ (լրիվ կոնտակտային, սահմանափակ կոնտակտային, թեթև կոնտակտային) և ճապոնական քիքբոքսինգ (K-1):

Կա քիքբոքսինգի առաջացման երկու հիմնական տարբերակ: Դրանցից մեկի համաձայն, այն ֆուլ կարատեի կոնտակտային տարբերակն է։ Մեկ ուրիշ վարկածի համաձայն, այդ սպորտաձևի արմատները Թայլանդից են, ավելի ճիշտ՝ Մուայ Թայի (թայական բռնցքամարտ) մարտարվեստից։ Ամեն դեպքում, քիքբոքսինգը, որպես ինքնուրույն դիսցիպլին, առաջացել է 1960-ականներին։ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում, թեքվանդոյի և կարատեի հանրաճանաչության գագաթնակետին, մարզիկները սկսել են զբաղվել ձեռքերի և ոտքերի լայնածավալ օգտագործմամբ լրիվ կոնտակտային մարտերով։ Նման մարտերում գործնականում չկար հարվածների ուժի սահմանափակում, թույլատրվում էր գլխին հարվածել ոչ միայն ձեռքերով, այլ նաև ոտքերով։ Արգելվում էր բռնել, հարվածել աճուկին և ծոծրակին։ Սկզբում նոր մարզաձևը կոչվում էր «ֆուլ կոնտակտ կարատե», բայց շուտով այն վերանվանվեց «քիքբոքսինգ»:

1974 թվականին հիմնադրվել է PKA-ն՝ Պրոֆեսիոնալ քիքբոքսինգի կազմակերպությունը։ 1976 թվականին հիմնադրվել է WAKO-ն՝ Սիրողական քիքբոքսինգի կազմակերպությունը։ Իսկ 1978 թվականին ԱՄՆ-ում տեղի է ունեցել քիքբոքսինգի աշխարհի առաջին առաջնությունը։ Ամերիկյան քիքբոքսինգի հայտնի ներկայացուցիչներն են եղել Դոն Ուիլսոն, Ռիկ Ռուֆուսը, Բիլ Ուոլեսը, Բենի Ուրկիդեզը, Մորիս Սմիթը։

Ճապոնիայում քիքբոքսինգը սկսել է զարգանալ երկրում թայական բռնցքամարտի հայտնվելուց անմիջապես հետո: Մեծ հաշվով, ճապոնական քիքբոքսինգը նույն թայական բռնցքամարտն է՝ մի քանի հավելումներով։ Հիմնական տարբերությունն այն է, որ արմունկներով հարվածներն արգելված են։ Ի տարբերություն թայականի, որտեղ ոտքերով հարվածներն ավելի բարձր են գնահատվում, ճապոնական քիքբոքսինգում բռունցքներով ու ոտքերով հարվածների արժեքների տարբերություն չկա:

1993 թվականին հայտնվել է K-1-ը՝ Քիքբոքսինգի ճապոնական ընկերությունը, որը այդ սպորտաձևը վերածել է աշխարհի ամենահայտնի սպորտաձևերից մեկը։ Ճապոնական քիքբոքսինգի հայտնի ներկայացուցիչներ են եղել Տոշիո Ֆուջիվարան, Միրկո Ֆիլիպովիչը, Պիտեր Արթսը, Էռնեստո Հուստը, Ռեմի Բոնյասկին։

Քիքբոքսինգում թույլատրվում են ոտքերով, բռունցքներով հարվածները, ոտք գցելը, արգելվում է բաց ձեռնոցով և ձեռնոցի ներսով հարվածները, արմունկներով հարվածելը, աճուկին հարվածելը, ծոծրակին ու ողնաշարին հարվածելը:

Սարքավորումներն են պաշտպանիչ սաղավարտը, գոտկատեղից ցած հարվածից պաշտպանությունը, բռնցքամարտի ձեռնոցները, սրունքի պաշտպանիչները և առանց ներբանների կոշիկները:

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում