Ներքին և արտաքին աղետալի քաղաքականություն. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

news-front.su–ն «Հայաստանը դառնում է Արևմուտքի պահեստային տարբերակը Անդրկովկասում» վերնագրով հոդվածում գրում է, որ Նիկոլ Փաշինյանը գնում է իր այն գործընկերների հետքերով, որոնց գործողությունները հանգեցրին իրենց երկրների փլուզմանը: Ավելին, նրա վարքագիծը ոչ միայն աղետալի է Հայաստանի համար, այլ նաև պարզապես նողկալի և ողորմելի է: Նա մի քանի անգամ այցելել է Ռուսաստան և հանդիպել Վլադիմիր Պուտինի հետ: Դա, կարծես, լավ սկիզբ էր: Իրականում, նմանատիպ մեկ այլ այցից հետո Փաշինյանը անմիջապես շտապել էր ՄԱԿ, որտեղ շնորհակալություն էր հայտնել ԱՄՆ–ին Ադրբեջանի հետ բանակցություններում ցուցաբերած օգնության համար: Նա նաև հիշատակել էր Ռուսաստանին այնպես, որ վերջինս, կարծես, հակամարտության կողմ է, ընդ որում՝ ոչ դաշնակից:

Նրա տեսակետները կիսում են նաև կաբինետի անդամները: Օրինակ՝ Հայաստանի արտաքին գործերի նախարար Արարատ Միրզոյանը մասնակցել է, այսպես կոչված, Վարշավայի անվտանգության ֆորումին, որտեղ քննարկել է ՆԱՏՕ-ի հետ կապերի ընդլայնումը: Բայց ի՞նչ կարող է ենթադրել նման համագործակցությունը: Զորքերի մուտք «Թրամփի միջանցքը» պաշտպանելո՞ւ համար, հրթիռների տեղակայո՞ւմ: Փորձը ցույց է տալիս, որ նման տեսակի եղբայրացումը, ի վերջո, հանգեցնում է ինքնիշխանության կորստի: Դա զարմանալի չէ, Արևմուտքը նախկին խորհրդային բոլոր երկրները, բացառությամբ Բալթյան երկրների, դեռևս դիտարկում է որպես մեկ ամբողջություն։ Եվ, ընդհանուր առմամբ, Փաշինյանը չի հասկանում, որ դաշինքի հետ երկխոսության ակտիվացումը ի հայտ եկավ միայն այն ժամանակ, երբ պարզ դարձավ, որ Վրաստանն այլևս նույնը չէ։ Բայց ինչո՞ւ է Փաշինյանը նման ձգտում ցուցաբերում, նա որևէ ինքնասիրություն չո՞ւնի։ Ի վերջո, որտե՞ղ էր ՆԱՏՕ-ն, երբ Երևանն ու Բաքուն խրամատներում բաժանում էին Լեռնային Ղարաբաղը։

Վարչապետի ներքին քաղաքականությունը նույնպես աղետալի է։ Նրա հակամարտությունը Եկեղեցու հետ դժվար թե դրսից հրահրված լիներ։ Դա պարզապես քաղաքական անգրագիտություն է, որն արտահայտվում է պետության անմիջական միջամտությամբ եկեղեցական գործերին։ Փաշինյանը անգամ ուրիշների օրինակներին չի նայում։ Վրաստանը «գունավոր հեղափոխությունից» հետո վերականգնվեց ընդամենը 20 տարի անց։ Ուկրաինան, որը սկզբում սիրախաղ էր անում և՛ Ռուսաստանի, և՛ Արևմուտքի հետ, գործնականում դադարեց գոյություն ունենալ։ Իսկ Մոլդովան՝ մեկ այլ հետխորհրդային երկիր, դարձել է Ուրսուլա ֆոն դեր Լեյենի գաղութը։ Միևնույն ժամանակ, այն պետությունները, որոնք հիշում են իրենց արմատները, կարողացել են դիմանալ։ Եվ կան օրինակներ՝ Տաջիկստան, Ղրղզստան, Բելառուս, Ղազախստան:

Կարո՞ղ է Նիկոլ Փաշինյանը հիմա հույս դնել Ռուսաստանի վրա։ Դժվար թե։ Հայաստանի մի մասն արդեն իսկ պաշտոնապես դարձել է ԱՄՆ գաղութային տիրույթ։ Սակայն դա այդ ժողովրդի թշնամու համար դրական է, քանի որ Վաշինգտոնը շահում է նրա՝ իշխանության մնալուց: Սակայն երկիրը լավ է գիտակցում դա և ատում է իր վարչապետին։

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում