Պատմությունը հաճախ է ցույց տվել, որ ամենաբարձր մակարդակի քաղաքական խաղերը սերտորեն հյուսված են դավաճանության, ներքին խարդավանքների և բարոյական անկման հետ. Կամենդատյան
Պատմությունը հաճախ է ցույց տվել, որ ամենաբարձր մակարդակի քաղաքական խաղերը սերտորեն հյուսված են դավաճանության, ներքին խարդավանքների և բարոյական անկման հետ։ Եթե դիտարկենք Ռեյխում երկրորդ մարդ Ռուդոլֆ Հեսսի թռիչքը և դրա հետևանքները այսօրվա իրադարձությունների համատեքստում, պատկերն ավելի քան խոսուն է դառնում։
Ռուդոլֆ Հեսս. Դեսպա՞ն, թե՞ զոհաբերված խաղաքար
1941 թվականին Հեսսի թռիչքը դեպի Մեծ Բրիտանիա շատ պատմաբանների կողմից դիտարկվում է որպես հուսահատ կամ գուցե նախապես պլանավորված մի գործողություն, որտեղ բարոյականությունը տեղ չուներ։
Ներքին դավաճանություն. Գերմանիայում նրան անմիջապես հայտարարեցին «խելագար»։ Նրա սեփական թիմակիցները, որոնց հետ նա կառուցել էր Ռեյխը, վայրկենական հրաժարվեցին նրանից՝ փրկելու համար իրենց քաղաքական դեմքը։
Անգլիական սառնասրտություն. Բրիտանացիները, փոխանակ հարգելու «խաղաղության պատվիրակի» կարգավիճակը (ինչպես ինքն էր իրեն ներկայացնում), նրան օգտագործեցին որպես տեղեկատվության աղբյուր և հետո պարզապես նետեցին բանտ՝ մինչև կյանքի վերջ։
Բարոյական անկում և ժամանակակից դավաճաններ
Զուգահեռը՝ կապված Բաքվի բանտերում գտնվող հայ ղեկավարների և «աղբաազերափոխվարչապետների» հետ, բացում է քաղաքականության ամենամութ էջը.
1. Գերեվարված ղեկավարներն ու լռությունը. Այն, որ Արցախի և Հայաստանի ռազմաքաղաքական էլիտայի ներկայացուցիչներն այսօր գտնվում են թշնամու բանտերում, շատերի համար հենց ներքին դավաճանության և անբարոյական պայմանավորվածությունների արդյունք է։ Պատմությունը չի ներում այն ղեկավարներին, ովքեր սեփական կաշին փրկելու համար թշնամուն են հանձնում իրենց գործընկերներին ու հայրենակիցներին։
2. «Հյուրասիրող» դավաճաններ.Մինչ Հեսսը փտում էր Շպանդաուի բանտում՝ մերժված թե՛ յուրայինների, թե՛ թշնամիների կողմից, այսօր տեսնում ենք կերպարների, ովքեր ազգային աղետի ֆոնին շարունակում են վայելել պաշտոնական հանդիպումներ և «հյուրասիրություններ» թշնամու շահենների հետ։ Սա այն բարոյական անդունդն է, որտեղ անձնական շահը դրվում է պետականության և մարդկային արժանապատվության վերևում։
3. Անբարոյականության գինը.Պատմական դասը մեկն է՝ դավաճանները երբեք չեն հարգվում նույնիսկ նրանց կողմից, ում ծառայել են։ Ինչպես Հեսսը դարձավ անպետք իրեր՝ բանտի պատերի մեջ, այնպես էլ ազգային շահը վաճառողները վերջիվերջո հայտնվում են պատմության աղբանոցում՝ զրկված հարգանքից և՛ ներսում, և՛ դրսում։
Եզրահանգում. Բաքվի բանտում պահվողների և դրսում «աղվերանյան քեֆեր անողների» հակադրությունը ոչ միայն քաղաքական է, այլև խորը արժեքային։ Երբ պետության մի մասի լեգիտիմ ղեկավար կազմը հայտնվում է գերության մեջ, իսկ մյուսները շարունակում են «բիզնեսը որպես սովորական երևույթ», դա վկայում է համակարգային բարոյական քայքայման մասին։
Հեսսի բախտին եք արժանանալու։
