Բոլորս էլ տեսել ենք, թե ինչպես են փոքրիկները եկեղեցում բռնում հարսի զգեստի քղանցքը, որպեսզի այն գետնին չքսվի։ Ամերիկայում նույնպես նմանատիպ, բայց մի փոքր այլ ավանդույթ կա։ Մի փոքրիկ տղա ու աղջիկ՝ հարսուփեսայի հետևում կանգնած, իրենց ձեռքում են պահում հարսանեկան ծաղիկներն ու մատանիները, որպեսզի պսակադրության ժամանակ փոխանցեն դրանք ամուսնացող զույգին։
Այս գեղեցիկ զույգն առաջին անգամ խորանի մոտ կանգնեց 1995 թ.-ին։ 20 տարի անց նրանք նորից հայտնվեցին խորանի մոտ՝ այս անգամ արդեն որպես հարս ու փեսա։ Բրիգսն ու Բրիտնին առաջին անգամ հանդիպեցին 3 տարեկանում Մինեսոտայի Սուրբ Պողոս եկեղեցում։ Նրանք հրավիրված էին իրենց մտերիմների հարսանիքին։ Բրիգսը պահել էր ամուսնացող զույգի մատանիները, իսկ Բրիտնին՝ ծաղիկները։ Այդ օրն այնքան յուրահատուկ էր, և փոքրիկների լուսանկարներն էլ այնքան հաջող էին ստացվել, որ նրանց մայրիկները տարիներ շարունակ իրենց տան պատին էին պահում դրանք։
Տարիներ անց, երբ Բրիտնին քոլեջում նստած էր, Բրիգսը եկավ և նրա մոտ նստեց։ Բրիտնին հիշեցրեց տղային, որ իրենք մանկական հասակում միասին մասնակցել են մի հարսանիքի։ Նրանք սկսեցին շփվել ու հինգ տարի հանդիպելուց հետո արդեն երկրորդ անգամ ձեռք ձեռքի տված եկեղեցի մտան ու այս անգամ արդեն ոչ թե ուրիշի պսակադրության մատանիները պահելու, այլ իրար մատի ամուսնական մատանի հահգցնելու համար։ Այս գեղեցիկ պատմություն հետո սկսում ես հավավտալ, որ իսկապես ոչինչ հենց այնպես չի լինում։
Այս գեղեցիկ զույգն առաջին անգամ խորանի մոտ կանգնեց 1995 թ.-ին։ 20 տարի անց նրանք նորից հայտնվեցին խորանի մոտ՝ այս անգամ արդեն որպես հարս ու փեսա։ Բրիգսն ու Բրիտնին առաջին անգամ հանդիպեցին 3 տարեկանում Մինեսոտայի Սուրբ Պողոս եկեղեցում։ Նրանք հրավիրված էին իրենց մտերիմների հարսանիքին։ Բրիգսը պահել էր ամուսնացող զույգի մատանիները, իսկ Բրիտնին՝ ծաղիկները։ Այդ օրն այնքան յուրահատուկ էր, և փոքրիկների լուսանկարներն էլ այնքան հաջող էին ստացվել, որ նրանց մայրիկները տարիներ շարունակ իրենց տան պատին էին պահում դրանք։
Տարիներ անց, երբ Բրիտնին քոլեջում նստած էր, Բրիգսը եկավ և նրա մոտ նստեց։ Բրիտնին հիշեցրեց տղային, որ իրենք մանկական հասակում միասին մասնակցել են մի հարսանիքի։ Նրանք սկսեցին շփվել ու հինգ տարի հանդիպելուց հետո արդեն երկրորդ անգամ ձեռք ձեռքի տված եկեղեցի մտան ու այս անգամ արդեն ոչ թե ուրիշի պսակադրության մատանիները պահելու, այլ իրար մատի ամուսնական մատանի հահգցնելու համար։ Այս գեղեցիկ պատմություն հետո սկսում ես հավավտալ, որ իսկապես ոչինչ հենց այնպես չի լինում։
