«Մա՛մ, ձեզ լավ նայեք, ինձ հետ ամեն ինչ լավ է». կրտսեր սերժանտ Գառնիկ Անտոնյանն անմահացել է նոյեմբերի 1-ին «Մարտունի 2»-ում. «Փաստ»
Հարցազրույց
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
«Փոքրուց չարաճճի էր, բայց կռվարար չէր, հակառակը՝ եթե վեճեր ու կռիվներ էին լինում, նա էր բոլորին հանդարտեցնողը։ Գառնիկն ամենուր միշտ լիդեր է եղել՝ թե՛ դասարանում, թե՛ քոլեջում, թե՛ շրջապատում։ Բոլորն իրեն շատ էին սիրում, հարգում։ Ամեն հարցում նա կազմակերպողի դերում էր։ Շատ բարի էր, հոգատար, նվիրված յուրաքանչյուրին, ով շրջապատում էր իրեն։ Ամեն մեկի հանդեպ յուրահատուկ մոտեցում ուներ, մեծի հետ մեծ էր, փոքրի հետ՝ փոքր»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է տիկին Սուսաննան՝ Գառնիկի մայրիկը։
Գառնիկը ծնունդով Երևանից է, մայրաքաղաքում է անցել նրա մանկությունն ու պատանեկությունը։ Դպրոցից հետո ուսումը շարունակել է Զարդարվեստի պետական արհեստագործական ուսումնարանում՝ ավտոէլեկտրիկի մասնագիտացմամբ, ավարտել է այն, հետո մեկնել է բանակ։ «Ընդունակ աշակերտ էր, ուսուցչի պատմելով՝ կարող էր վերարտադրել դասը։ Դպրոցում շատ էր սիրում «Աշխարհագրություն» առարկան։ Լավ առաջադիմություն ուներ։ Նաև մտադրություն՝ ծառայությունից զորացրվելուց հետո ուսումը շարունակել իրավաբանական ֆակուլտետում, բայց, ավաղ, երազանքն իրականություն չդարձավ...»։
2019 թ. հունվարին Գառնիկը զորակոչվել է ժամկետային զինծառայության։ Ծառայել է Արցախում՝ «Մարտունի 3»-ում։ Եղել է դիրքի ավագ, կրտսեր սերժանտ։ «Ավագ որդուս ծառայության ժամանակ էլ պատերազմ եղավ, մենք այդ զգացողությունների միջով անցել էինք։ Բնականաբար, անհանգստություն կար, բայց Գառնիկը ծառայության ընթացքին հարմարվեց, սերժանտի կոչում ստացավ, շատ լավ էր ծառայում։ Տղաս մեկ տարի և ութ ամիս ծառայել է»։
Սեպտեմբերի 27-ին սկսված պատերազմը խափանեց բոլոր պլանները։ «35 օր կռվել է Գառնիկը։ «Մարտունի 3»-ից տղաներին տեղափոխել են Մեխակավան։ Այնտեղ շրջափակման մեջ են ընկել, բայց կարողացել են դուրս գալ։ Այդ ընթացքում երեք օր չի զանգահարել։ Հետո տեղափոխվել են Հադրութ։ Հրամանատար չեն ունեցել։ Վաշտի հրամանատարությունը, իր անձնակազմի բոլոր գործողությունները Գառնիկն իր վրա է վերցրել։ Հոկտեմբերի 5-12-ը մարտեր են մղել այդ տարածքում։ Տղաները Հադրութում մի խումբ ոստիկանների են շրջափակումից հանել, անվտանգ դուրս բերել այդ տարածքից։ Մարտերը շարունակվել են Հադրութի անտառներում։ Իսկ Հադրութի հանձնումից հետո Գառնիկը վաշտի տղաների հետ տեղափոխվել է «Մարտունի 2»։ Հակառակորդը ներթափանցում է այդ հատված, որ գրավի Մարտունու դիրքերը։ Իրենց՝ 16 զինվորների նշանաբանն էր՝ ոչ մի թիզ հող թշնամուն։ Այդ նշանաբանով էին կռվում։ Նոյեմբերի 1-ին օդային ռմբակոծության ժամանակ տղաներն անմահանում են։ Սկզբում զոհվում են 14 տղաները, մեկ տեղում են հավաքված եղել, մյուս երկուսը գնում են նրանց օգնության, հակառակորդը նրանց էլ է թիրախավորել, արդյունքում նրանք ևս զոհվել են»։
Նոյեմբերի 1-ի գիշերը՝ եղբոր ծննդյան օրը, «Մարտունի 2»-ում Գառնիկն անմահացել է։ 35 օրվա ընթացքում Գառնիկը գրեթե ամեն օր կապ է պահպանել ընտանիքի անդամների հետ։ «Զանգում էր, ասում՝ մա՛մ, ես լավ եմ, ու անջատում էր։ Հետաքրքիր է, բայց հենց առաջին օրվանից իրեն միշտ ասում էի՝ Գառնի՛կ, վերևից վախեցեք։ Իրենք անտառներում էին, հրամանատար չունեին»։
Հոկտեմբերի 31-ի լույս նոյեմբերի 1-ին է մայրիկը վերջին անգամ զրուցել Գառնիկի հետ։ «Ասաց՝ ամեն ինչ հանդարտ է, տեղներս նորմալ է։ Ոչ մի բան չէր պատմում, միայն ասում էր. «Մա՛մ, ձեզ լավ նայեք, մի մտածի, ամեն ինչ լավ է»։ Երբեք չի տրտնջացել։ Ես էլ իր հետ ամեն զրույցի ժամանակ, կարծես ինչոր բան կանխազգալով, նախազգուշացնում էի՝ Գառնի՛կ ջան, վերևից զգույշ եղեք։ Երբ իրենք անտառներում էին, շատ երկար չէինք խոսում, որ հանկարծ իրենց չվնասենք, տեղները չֆիքսեն։ Մեր կարևոր խորհուրդն էր, որ ուշադիր լինեն։ Երբ պատերազմն սկսվեց, ես հենց առաջին օրը գնացի ծնողներիս մոտ՝ Գորիս, այն մտքով, որ Գառնիկին մոտ լինեի, ամեն ինչից տեղեկացված»։
Տիկին Սուսաննան պատմում է՝ ընտանիքի անդամները գիտեին, որ Գառնիկը զոհվել է, բայց իրեն ոչինչ չէին ասում։ «Նոյեմբերի 7-ին իմ ծննդյան օրն է, այդ օրն են իմացել տղայիս զոհվելու մասին։ Այդ ժամանակ դեռ Գորիսում էի։ Ամսի 8-ին ինձ զանգահարեցին ու կանչեցին Երևան, որ ինչ-որ կարևոր գործեր ունեմ անելու։ Եկա տուն, բայց էլի ինձ ոչինչ չասացին։ Ինձ միայն ասում էին, որ տղաները շրջափակման մեջ են ընկել։ Մեկ ամիս անց արդեն ամուսինս հայտնեց, որ մեր տղայի հոգեհանգստյան արարողությունն է։ Ամուսինս ու տղաս ուր ասես չեն գնացել այդ ընթացքում, ամեն տեղ փնտրել են Գառնիկիս, բայց ինձանից գաղտնի են պահել։ Ամեն օր ինձ մի բան էին ասում, կարծես հուսադրեին»։
Ապրելու ուժի մասին։ «Գառնիկս ավագ եղբայր և կրտսեր քույր ունի։ Երբ պատերազմի դաշտից մեզ նամակներ էր գրում, միշտ ասում էր՝ մեռնեմ ձեր ջանին։ Դա իր սիրելի խոսքը կարծես դարձած լիներ։ Երեխաներս, բնականաբար, շատ ծանր էին տանում եղբոր կորուստը։ Եվ, ինչպես ասում են, ես ինձ թափ տվեցի, ավելի ուժեղ դարձա, որ ընտանիքիս թիկունքին լինեմ։ Փորձեցի փոխել տան մթնոլորտը։ Իհարկե, մեր ցավը մեր ներսում է, բայց մեր ցավը չպետք է պարտադրենք ուրիշներին։ Մենք պետք է ամուր կանգնենք ոտքերի վրա, որ մեր մյուս երեխաներին հասցնենք իրենց նպատակներին»։
Հ. Գ. - Կրտսեր սերժանտ Գառնիկ Անտոնյանը հետմահու պարգևատրվել է Արցախի Հանրապետության «Մարտական ծառայություն», Հայաստանի Հանրապետության «Արիություն» մեդալներով։ Հուղարկավորված է Զեյթունի գերեզմանատանը։
ԼՈՒՍԻՆԵ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
