Ադրբեջանի ջայլամային քաղաքականությունը միջազգային կառույցների կողմից արժանի է մտրակի հարվածների

Հայաստանի հարեւան, բայց ոչ երբեւէ բարեկամ պետությունը` Ադրբեջանը, հերթական անգամ ապացուցեց, որ երկիրը խորը ճգնաժամի մեջ է: Իհարկե, խոսքն ամենեւին էլ տնտեսական ճգնաժամի մասին չէ, վիճակը շատ ավելի ծանր է, քանզի տվյալ երկրի քաղաքական վերնախավի ուղեղում այլեւս նոր «մթերում» չի իրականացվում, որի հետեւանքով ադրեջանական իշխանության ձեռագիրը մնում է անփոփոխ: Օրերս տեղի ունեցավ այն, ինչ սովորաբար տեղի է ունենում հայ-ադրբեջանական կողմերի պաշտոնական հանդիպումներից առաջ: Մինչ Նյու Յորքում տեղի կունենար Նալբանդյան-Մամեդյարով հանդիպումը, ադրբեջանական կողմն անցավ իր սեւ գործին: Նրանք որոշեցին գնդակոծել Տավուշի մարզի սահմանամերձ գյուղերը, ինչի հետեւանքով զոհվեց երեք խաղաղ բնակիչ, երկուսը վիրավորվեցին: Անմարդկային եւ լկտի այս քայլից հետո նրանք շարունակեցին խախտել հրադադարի ռեժիմը` հարձակում իրականացնելով Արցախի հյուսիս-արեւելքում, որի հետեւանքով զոհվեց չորս հայ զինծառայող:

Թեպետ հակահարվածը համապատասխան է եղել եւ դեռ մի բան էլ ավելի, այնուամենայնիվ, ադրբեջանական իշխանության ձեռքերը դեռ քոր էին գալիս, փոքրիկ Ալիեւը որոշել էր սեփական զինվորներին այսուհետ տասնյակներով հողին հանձնել: Հայկական կողմն այս անգամ կարծես թե Ալիեւի սրտով գործեց: Մինչ միջազգային հանրությունը ձեւացնում էր, թե իբր «քնած է էշի ակաջում» եւ տեղյակ չէ կիսապատերազմական վիճակից, ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանը հանդես եկավ բավական լուրջ եւ հստակ հայտարարությամբ. «Մենք կստիպենք, վստահաբար կստիպենք Ադրբեջանի կառավարությանը հաշվետու լինել իր ժողովրդին՝ նրան պատճառած նորանոր տառապանքների համար»:

Նախագահի խոսքերն իրականում սթափության կոչ էին՝ ուղղված ադրբեջանական իշխանությանը, սակայն Ադրբեջանի սահմանամերձ գյուղերի բնակիչները դա ընդունեցին որպես ահազանգ: Նրանք, չվստահելով սեփական իշխանությանն ու սահմանը պահող երիտասարդ զինվորներին, պարզապես որոշեցին լքել սեփական տները (վառ ապացույց են ադրբեջանական լրատվամիջոցների կողմից հրապարակված տեսանյութերը), ինչը թերեւս սպասելի քայլ էր:

Ինչեւէ ՀՀ նախագահի հայտարարությունից հետո միջազգային հանրությունը, իսկ ավելի կոնկրետ՝ համապատասխան կառույցները հանդես եկան հերթական լղոզված եւ ոչինչ չասող հայտարարություններով: Իր ազգանվանը բնորոշ տեղից մեկ-երկու բառ ասաց Ուորլիքը: ԵԱՀԿ գործող նախագահ, Սերբիայի արտգործնախարար Իվիցա Դաչիչը, Նյու Յորքում հանդիպելով ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահներին, (Ռուսաստանի Դաշնությունից դեսպան Իգոր Պոպովին, ԱՄՆ-ից դեսպան Ջեյմս Ուորլիքին և Ֆրանսիայից դեսպան Պիեռ Անդրյոյին) և Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության հարցով ԵԱՀԿ գործող նախագահի անձնական ներկայացուցիչ դեսպան Անդրեյ Կասպշիկին, իր մտահոգությունը հայտնեց սահմանային լարումների վերաբերյալ եւ հորդորեց զսպվածություն դրսեւորել երկու պետություններին: Փաստորեն, պատերազմ հրահրող պետության ու այս պարագայում պաշտպանվող երկրի միջեւ ԵԱՀԿ Մինսկի համանախագահները դնում են հավասարության նշան:

Ի հիշեցում համամարդկային արժեքների համար դոշ ծեծող որոշ կառույցների՝ հակամարտության խաղաղ կարգավորման ուղուց շեղվող Ադրբեջանը գնալով վերածվում է սանձարձակ մի պետության: Ոտնատակ տալով միջազգային իրավունքի հիմնարար սկզբունքները՝ տվյալ պետությունը փորձում է Հայաստանին թելադրել իր խաղի կանոնները՝ միեւնույն ժամանակ վարելով ջայլամային քաղաքականություն, սակայն, ինչպես ասում են, ծոծորակդ կտեսնես, բայց սադրանքներին տրվող Հայաստան չես տեսնի։

Ի դեպ, մի կողմ դնելով միջազգային պայմանագրերն ու նորմերը, նշենք, որ Ադրբեջանի կողմից իրականացվող գործողությունները խաղաղ բնակիչների նկատմամբ ըստ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 389-րդ հոդվածի որակվում է որպես միջազգային ահաբեկչություն, այնպես որ դուք ձեր խավիարը կերեք, իսկ Հայաստանն ու հայկական բանակը գործի կանցնեն:

Սոսե Չանդոյան