Արդարության ճգնաժամ՝ Հայաստանում. հասարակությունը բարիկադներ է կառուցում

23 Սեպտեմբեր, 2014 10:35

Վերջին ամիսների հայաստանյան ներքաղաքական անցուդարձի կարևորագույն առանցքը քաղաքացիական անհնազանդության փոքրիկ բռնկումներն են: Արդարության ճգնաժամի մեջ խարխափող քաղաքացիները, իրենց խնդիրների լուծման համար այլ ելք չգտնելով, փակում են նախագահական կեցավայրի մուտքը՝ Սերժ Սարգսյանին հանդիպելու և նրա միջոցով արդարության հասնելու աղոտ հույսով, փողոցներ և ճանապարհներ են փակում, հավաքվում են կառավարության շենքի մոտ: Իմպոտենտ ընդդիմության պայմաններում, երբ ոչ իշխանական ուժերը այդպես էլ չեն կողմնորոշվում՝ ընդդիմադիր են, այլընտրանք, եռյակ թե քառյակ, սա, թերևս, անտերության մատնված հասարակության կողմից միակ և հնարավոր ըմբոստանալու միջոցն է: Չունենալով ռեալ աջակցություն և այնպիսի առաջնորդող քաղաքական ուժ, որը կհունավորի իր սոցիալական բողոքները և դրանք կվերածի քաղաքական շարժման՝ հասարակությունը ինքը կարծես, ճանապարհներ փակելով և բողոքի նմանատիպ գործողություններով, բարիկադներ է կառուցում, ընդ որում ոչ միայն իշխանությունների, այլև նույն անգործունակ ընդդիմության դեմ: Վերջին օրերին մի քանի այդպիսի դեպքեր եղան՝ ակցիաներ նախագահական կեցավայրի և կառավարության մերձակայքում, Հովք գյուղի բնակիչները, չկարողանալով ստանալ վառելափայտ ձեռք բերելու հնարավորություն, փակեցին միջպետական ճանապարհը, իսկ երեկ նույն բանն արեցին Ծովակ համայնքի մի խումբ բնակիչներ, ովքեր փակել էին իրենց գյուղից դեպի Վարդենիս քաղաք մտնող ավտոճանապարհը: Պատճառը երկու օր առաջ վարդենիսցիների կողմից Ծովակի երկու բնակիչների' հայր եւ որդու դաժան ծեծի ենթարկելու դեպքն էր: Պատճառը, մեծ հաշվով, կենցաղային էր և իշխանությունների հետ չէր առնչվում: Վարդենիս-Երեւան ավտոճանապարհին 1995թ. ծնված Մանուկը, վարելով BMW մակնիշի ավտոմեքենան հանդիպել է դիմացից երթեւեկող ՎԱԶ 21/150 մակնիշի մեքենային: Վարորդները ճանապարհը չեն զիջել միմյանց: Արդյունքում Հրավարդ Սարգսյանը (Գագիկ) եւ նրա որդին՝ Մանուկ Սարգսյանը, մյուս մեքենայի երկու անծանոթների հետ վեճի են բռնվել, որի ժամանակ էլ անծանոթները ծեծել են Մանուկին եւ նրա հորը՝ գանգուղեղային տրավմայի ենթարկելով Գագիկին: Ավելի ուշ հայտնի է դարձել, որ Վարդենիս քաղաքի բնակիչներ՝ 38-ամյա Մարտին Հակոբյանը, 27-ամյա Զոհրաբ Կարապետյանն ու 27-ամյա Հրանտ Շաբոյանն են եղել Ծովակի բնակիչներին ծեծողները: Ավելին՝ տղաներն իրենց վայրագությունն անելուց հետո փակել են տան դռներն ու փախուստի դիմել: Եվ հենց այս փաստն էլ խիստ զայրացրել էր Ծովակի բնակիչներին, ովքեր արդարության եւ հանցագործներին շտապ գտնելու պահանջով փակել էին Վարդենիս մտնող ճանապարհը: Հասկանու՞մ եք, Հայաստանում արդարության ճգնաժամը այն աստիճանի է հասել և վստահությունը պետական օղակների նկատմամբ այնքան ցածր է, որ մարդիկ ցանկացած երևույթի դեպքում, անգամ եթե դա կենցաղային բնույթի հանցագործություն է, ապավինում են բողոքի ակցիաների միջոցով իշխանությունների վրա ճնշում գործադրելու և արդարության հասնելու միջոցին: Սա, իհարկե, պետական մարմինների նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնելու գործուն մեխանիզմների բացակայության արդյունքն է: Հասարակությունը համոզված է, որ մեր երկրում ամեն ինչ, անգամ կենցաղային հանցագործության բացահայտումը, կախված է ՛՛վերևների՛՛ կամքից: Հասարակական դժգոհությունների ֆոնին նմանատիպ ակցիաները պարզապես սառը ցնցուղ են քաղաքական համակարգին: Հասարակական տրամադրությունները եռում են: Ամբողջ հասարակությունը հայտնվել է այնպիսի վիճակում, որ ոչ ոք այլևս կորցնելու ոչինչ չունի: Դուք հասկանու՞մ եք հասարակական ուղերձը: Հասկանու՞մ եք, որ ձեր՝ սեփական պատյանից դուրս գործելու անկարողությունը արդեն անկառավարելի է դարձնում հասարակությանը: Հասկանու՞մ եք, որ տարիներ շարունակ համացանցում և այլ հարթակներում արծարծվող և ձեր կողմից անտեսվող թեմաները դամոկլյան սրի նման կախվում են ձեր գլխին... Գոնե այս սառը ցնցուղից հետո ի վիճակի՞ եք սթափվելու: Մարդիկ, որոնք ձեզ քննադատում են կամ լուծումներ առաջարկում՝ ձեր կամ պետության թշնամիները չեն: Մեծամասնության համար մեծ հաշվով կարևոր չէ իշխողի անձը, սակայն ձեր կողմից դրսևորվող քաղաքական իմպոտենտությունը երկիրը նետում է ծայրահեղ, անվերադարձ, կործանարար պրոցեսների մեջ: Տղերք, սա իսկապես սահմանագիծն է: Սթափվեք: Սառը դատեք և սթափ գնահատեք իրավիճակը: Մեր հասարակությունը պատրաստ է ցավոտ, երկարատև, բայց արդյունավետ փոփոխությունների: Ի վերջո, որևէ կետից հարկավոր է սկսել: Իսկ դուք անգամ այդ կետը չեք փորձում որոնել: Օգտագործեք այն մտավոր և ստեղծագործական ներուժը, որ դեռևս մնացել է Հայաստանում: Հակառակ պարագայում կիշխեք մի Հայաստանում, որտեղ իշխվողներ այլևս չեն մնացել... Վարուժան Բաբաջանյան