«Սկզբում անտանելի բարդ էր». Արմինե Գաբրիելյանը` Փարիզում ապրելու և ամուսնու մասին

Լife.panorama.am-ը գրում է.

Արդեն երկու տարի է, ինչ «Եռաչափ սեր», «Քաղաքում», «Yere1», նաև «Ընտանեկան պատմություններ» նախագծերից հայտնի դերասանուհի Արմինե Գաբրիելյանն ապրում է Փարիզում, իսկ հարազատ երկրից հեռանալու միակ պատճառը սիրելի ամուսնու կողքին ապրելն է: Life.panorama.am-ը դերասանուհու հետ խոսել է ընտանեկան և աշխատանքային կյանքի մասին, ու նաև պարզել, թե ինչպես է ստեղծագործում օտար երկրում:

-Արմինե, ինչպե՞ս ստացվեց, որ մշտական բնակությամբ տեղափոխվեցիք Փարիզ:

-Ուսումս ավարտելու և սիրելի մասնագիտությամբ զբաղվելու ընթացքում, այնուամենայնիվ, հստակ հասկանում էի ընտանիք ունենալու կարևորության մասին: Ամուսինս ապրում էր Փարիզում, հետևաբար ես էլ մշտական բնակությամբ տեղափոխվեցի Փարիզ ու այստեղ ապրում եմ արդեն երկու տարի:

-Սիրելի մարդու հետ կարելի աշխարհի ծայրն էլ գնալ, բայց արդյոք դժվար չէր հայրենիքիցհեռանալն ու օտար երկրում բնակություն հաստատելը:

- Յուրաքանչյուր մարդ կայացնում է իր ընտրությունը. ես իմ ընտրության համար երջանիկ եմ և անտեսելով բոլոր դժվարությունները` մնում եմ հավատարիմ իմ ընտրությանը: Բնականաբար, ապրելը հայրենիքից հեռու իր բարդություններն ունի, բայց ես միայնակ չեմ:

-Արմինե, հայտնի մարդկանց կյանքը մշտապես հանրության ուշադրության կենտրոնում է, մարդկանց հետաքրքիր է իմանալ, թե ինչպե՞ս է տվյալ դերասանը ապրում, ով է նրաամուսինը և այլն: Կխնդրեմ պատմել Ձեր ամուսնու մասին:

-Հանրային մարդը կարող է լինել ուշադրության կենտրոնում, բայց, կարծում եմ, կարող եմ որոշ մանրամասներ գաղտնի պահել: Արդեն 11 տարի է, ինչ ամուսինս այստեղ է ապրում, այժմ էլ ցանկանում ենք մեր փոքրիկ բիզնեսը ստեղծել: Կարող եմ միայն ասել, որ ամուսինս շատ լավ ընկեր է և ցանկացած հարցում աջակցում է ինձ. երջանիկ եմ, որ հենց նա է իմ կողքին:

-Ամուսինն ինչպե՞ս է վերաբերվում Ձեր մասնագիտությանը:

-Ամուսինս բավականին նորմալ է վերաբերվում իմ մասնագիտությանը:  Այստեղ` Փարիզում,  խաղում եմ ներկայացումներում, անգամ «Դերասանի վարպետություն» եմ դասավանդում «Նռանի» հայ մշակույթի դպրոցում: Այստեղ երեխաները սովորում են գրել, կարդալ հայերեն, ինչպես նաև խաղում են ներկայացումներում: Իսկ ամուսնուս կողմից արժանանում եմ միայն ու միայն խրախուսման:

-Արմինե,  հե՞շտ եք ինտեգրվել այդտեղի վարքուբարքին, ապրելաոճին: Հետաքրքիր է` կա՞ն բաներ, որոնց հետ հաշտվել չի հաջողվում:

-Սկզբում անտանելի բարդ էր, այն աստիճան, որ չէի կարողանում անգամ վայելել Փարիզն իր ողջ շքեղությամբ, զգալ մշակութային արժեքների շունչը: Այլ բան է, երբ գալիս ես Եվրոպա պարզապես շրջելու և մեկ այլ բան է, երբ գալիս ես այստեղ այն գիտակցումով, որ մշտական «պոկվելով» քո հողից, պետք է ապրես օտար երկրում: Մինչ այժմ դեռ չի ստացվում լիովին ինտեգրվել այստեղի մենթալիտետին ու առավել ևս ձուլվել նրանց, բայց աշխատում եմ գտնել համապատասխան շփման եզրեր, վերջիվերջո, ապրում եմ այստեղ ու դեռ ապրելու եմ:

-Ի՞նչն եք ամենաշատը կարոտում հայրենիքից: Եվ, առհասարակ, կարոտն ինչպե՞ս եքփորձում հաղթահարել:

-Կարոտել բառը չի կարող լիովին նկարագրել իմ հոգեվիճակը: Շատ կարոտում եմ ընտանիքս, ընկերներիս, թատրոնս, դերերս: Ամբողջ կյանքում ապրել եմ իմ Հայաստանում ու այստեղ լինելով` կարոտում եմ ամենաանհեթեթ բաներն անգամ: Հայաստանում ինձ համար ամեն ինչ տաք էր ու այդ ջերմության քաղցն ինձ տանջում է: Հաղթահարել չի լինի երբեք, պետք է միայն համակերպվել:

-Հիմա, երբ Փարիզում հայ ներկայացուցիչ եք, փորձո՞ւմ եք արդյոք դուք էլ Ձեր լումանունենալ հայկական մշակույթի տարածման հարցում:

-Փարիզում հայկական մշակույթն իր ուրույն տեղն ունի: Այն շարունակում է զարգանալ և տարածվել, ու ես էլ փորձում եմ իմ փոքրիկ ներդրումն ունենալ: Փարիզում արդեն շուրջ 15 տարի է` գործում է Association «Bonheur Retrouvé» (Վերգտնված երջանկություն) միջազգային բարեգործական կազմակերպությունը, այժմ ես այդ կազմակերպության մշակույթի բաժնի ղեկավարն եմ և նրանց շնորհիվ այս ամառ հայ մանուկների համար կազմակերպեցինք ներկայացումներ, խաղացինք Փարիզում և Բելգիայում: Սա լինելու է շարունակական և ամանորին նույնպես գեղեցիկ ներկայացում է սպասվում մեր հայ հանդիսատեսին: Փորձում ենք ամեն ինչ անել, որպեսզի երեխաները մոտ լինեն հայրենիքին թեկուզ ներկայացումների շնորհիվ: Հայն այստեղ չի մոռացել իր մշակույթը և դրա հետ կապված ամեն ինչ ընդունվում է մեծ ոգևորությամբ:

Հետաքրքիր է նաև, հետևո՞ւմ եք Հայաստանում Ձեր կոլեգաների աշխատանքին ուառհասարակ այստեղի անցուդարձին:

-Անխոս ամեն օր, ամեն ժամ, ճիշտ է ֆեյբուքյան տիրույթում, բայց մեծ ուրախությամբ հետևում եմ ընկերներիս և միշտ արձագանքում եմ:

Հեղինակ` Անուշիկ Մելքոնյան