Երեք կիլոմետրանոց քարանձավն ու գինեգործության գլուխգործոցները․ «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Գիտնականները դեռևս վիճում են, թե որտեղ է գինեգործության ծննդավայրը, և դրա ամենահավանական թեկնածուներից մեկը Լիբանանն է, որը ժամանակին կրում էր Փյունիկիա անունը։ Այդտեղ, ինչպես և Հայաստանում, հնագետներն ու պատմաբանները բազմաթիվ ապացույցներ են հավաքել այդ տարածքներում նման գործունեության հնության օգտին։ Հին աշխարհում ոչ միայն տեղի բնակչությունն էր վայելում փյունիկյան գինին, այլ նաև այն լավ հայտնի էր հույներին, եգիպտացիներին, իսկ շատ ավելի ուշ՝ հռոմեական ազնվականությանը։ Կարելի է ասել, որ առանց գինեգործության լիբանանյան փորձի, խաղողագործության մյուս կենտրոնները՝ Ֆալերնոն, Կիպրոսը և Քիոսը, նման զարգացում չէին ստանա։

Բայց բարգավաճումից հետո մահմեդական նվաճողների հետ մեկտեղ եկել է մի քանի դար շարունակված անկումը: Այն ժամանակ, երբ Լիբանանի տարածքը Օսմանյան կայսրության մաս է կազմել, խաղող աճեցվել է միայն չամիչի համար: Ի վերջո, ալկոհոլը միշտ էլ խստիվ արգելված է եղել իսլամում: Սակայն միջնադարում քրիստոնյա միսիոներներն են սկսել ներթափանցել Լիբանան, և ծիսակատարությունների համար գինու կարիք է առաջացել: Ավելին, չպետք է մոռանալ, որ Եվրոպայում վանքերն էին խաղողագործության և գինեգործության կենտրոններ։ Վանականները տնկել են խաղողի վազեր, կատարել բուծման աշխատանքներ, աշխատել գինու և դրա հիման վրա տարբեր լիկյորների ու դեղամիջոցների համը բարելավելու ուղղությամբ։

Ուստի, Լիբանանի տարածքում, որի հողն ու կլիման կատարյալ է խաղողի այգիների համար, նրանք նույնպես սկսել են հիմնել այդ զարմանահրաշ բույսի տնկարկները։ Լիբանանի գինեգործության զարգացման լուրջ թռիչք է եղել «Քսարա» գինեգործական տան ստեղծումը, որը հիմնադրվել է 1857 թվականին ճիզվիտների կողմից, որոնք մինչ այդ ապրում էին լիբանանյան լեռներում։ Ի դեպ, Քսարան ամրոց է, որը ապաստան է տվել կրոնական հալածանքներից փախած քրիստոնյաներին։ Երբ այդ գինու տունը դարձել է 50 տարեկան, տեղի է ունեցել մի իրադարձություն, որը նրան բարձրացրել է այնպիսի պատվանդանի, որից այն ցած չի իջել անգամ մեր ժամանակներում՝ զբաղեցնելով լիբանանյան գինու շուկայի մոտ 40 %-ը։

Մի վանական, հետապնդելով աղվեսին, որը պարբերաբար թռչուն է գողացել վանքի բակից, գտել է մի տպավորիչ քարանձավ, որը զննելուց հետո որոշել է այն վերածել գինու մառանի։ Այժմ այդ քարանձավի երկարությունը մոտ 3 կմ է: Քարանձավի մշտական ջերմաստիճանն ու յուրահատուկ միկրոկլիման հնարավորություն են տալիս գինիները վերածել յուրահատուկ գլուխգործոցի։ Լիբանանում հանրաճանաչությամբ երկրորդ տեղը զբաղեցնում է «Քեֆրայա» գինու տունը, որը հիմնադրվել է շատ ավելի ուշ՝ 1978 թվականին։ Նրա տերերը՝ Բուստրո ընտանիքի անդամները, խաղող են աճեցնում Բեքաա հովտի կենտրոնում՝ մի վայրում, որը հայտնի է իր հնագույն խաղողի տեսակներով: Բացի այս երկու «հրեշներից», Լիբանանում կան բազմաթիվ փոքր գինեգործարաններ, որոնցից ոմանք ունեն այնպիսի բրենդներ, որ մրցում են աշխարհի լավագույն գինիների հետ: Այսպիսով, եթե երբևէ մտնեք այդ զարմանալի երկիր, ուշադրություն դարձրեք փոքր գինեգործարանների լիբանանյան գինիներին, քանի որ, ի տարբերություն «Քսարուի» և «Քեֆրայի», նրանց արտադրած գինիները գործնականում չեն արտահանվում, և դրանք ուրիշ տեղ խմել անհնար է:

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում