«Ազնիվ, աշխատասեր, բոլորին ձեռք մեկնող երիտասարդ էր Վիգենս». կամավոր Վիգեն Ոսկանյանն անմահացել է հոկտեմբերի 30-ին «Կամար» կոչվող տեղամասում. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

«Աշխատասեր, ընկերասեր, ծնողներին հավատարիմ, ազնիվ երիտասարդ էր Վիգենս։ Մեծերի հետ մեծ էր, փոքրերի հետ՝ փոքր։ Գյուղում իրեն բոլորը շատ էին սիրում։ Խելոք էր, պարտաճանաչ, մեծերին միշտ ձեռք էր մեկնում, եթե տեսներ՝ մեկը ծանր տոպրակով գնում է, ձեռքից կվերցներ, կտաներ»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է տիկին Արեգան՝ Վիգենի մայրիկը։

Վիգենը ծնունդով Արցախից է՝ Մարտունու շրջանի Ճարտար գյուղից, որը վերջին տարիներին արդեն քաղաքի կարգավիճակ էր ստացել։ «Արցախի ամենամեծ և հայտնի գյուղերից մեկն էր։ Գյուղում ֆուտբոլի թիմ կար, մասնակցում էին մրցույթների, պատվոգրեր ունի։ Հիմա էլ տարին մեկ անգամ Երևանում՝ Ստեփան Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիրում, խաղային հանդիպում է կազմակերպվում, որին նաև մեզ՝ տղաների ծնողներին են հրավիրում, ներկա ենք գտնվում, դիտում խաղը։ Վիգենը սպորտը շատ էր սիրում»։ Վիգենն ուսանել է Ճարտարի Ազատամարտիկների անվան դպրոցում։ «Բարձր առաջադիմություն չի ունեցել դպրոցում։ Իննամյա կրթություն ստանալուց հետո դպրոցից դուրս եկավ։ Աշխատում էր շինարարությունում»։

Վիգենի ժամկետային ծառայությունը, որն անցնում էր Մատաղիսի ՊԲ զորամասում, համընկնում է Ապրիլ յան քառօրյա պատերազմին։ Արդեն 2017 թվականին հրատարակված մի հոդվածում հրամանատարը շարքային Վիգեն Ոսկանյանին որպես լավագույն դիրքապահ և ծառայողական պարտականությունները բարեխղճորեն կատարող զինծառայող է ներկայացնում։ Նա ծառայության ընթացքում պարգևատրվել էր «Լավագույն զինվոր մարզիկ» կրծքանշանով: Վիգենն ասել էր. «Հայրս 90-ականներին մասնակցել է Արցախյան ազատամարտին, մեծ եղբայրս անցած տարի է ավարտել ծառայությունը, և, բնականաբար, տեղեկացված էի թե՛ պատերազմի, թե՛ զինծառայության մասին: Բայց Ապրիլ յան իրադարձությունները մեզ համար ավելի մեծ դաս ու փորձ հանդիսացան հետագա ծառայողական պարտականություններն ավելի մեծ պատասխանատվությամբ կատարելու համար: Ոմանց ծառայակից ընկերն է հակառակորդի գնդակից զոհվել, մյուսի հարազատը, և մենք պարտավոր ենք ու մեր ամենօրյա բարեխիղճ ծառայությամբ բարձր կպահենք հանուն հայրենիքի մարտիրոսված տղաների հիշատակը»։

Մայրիկն ասում է՝ որդին փրկվեց Ապրիլ յան պատերազմի ժամանակ, վերադարձավ տուն, ապրում էր իր առօրյա կյանքով։ Բայց 44-օրյա պատերազմը փոխեց բոլորի կյանքի ընթացքը։ Հենց սեպտեմբերի 27-ին Վիգենը կամավորագրվում է և մեկնում ռազմի դաշտ։ «Իրեն ասացի՝ գոնե մեկ օր սպասիր, կկանչեն, նոր կգնաս։ Բայց ինձ չլսեց, կամավորագրվեց ու մեկնեց ռազմադաշտ»։ Վիգենը մարտնչել է «Մարտունի 2»-ի դիրքերում:

Հոկտեմբերի 30-ին «Կամար» կոչվող տեղամասում է զոհվել Վիգենը։ Պատերազմի օրերին ամեն օր հեռախոսով զրուցել է մայրիկի հետ։ «Ամեն օր խոսում էինք, միշտ ասում էր՝ ամեն ինչ լավ է, անհանգստանալու կարիք չկա։ Համարյա թե բոլորը գյուղից դուրս էին եկել, բայց ես մնացել էի, ասում էի՝ երեխուս չեմ թողնի մենակ։ Մտածում էի, որ գյուղում մնամ, երեխուս կպահեմ, բայց, ափսոս, այդպես չեղավ։ Հոկտեմբերի 30-ի առավոտյան էլ ենք զրուցել։ Ասաց, որ ամեն ինչ կարգին է, անհանգստանալու բան չկա. «Դուք լավ մնացեք»։ Օրվա մեջ երկու անգամ էր զանգահարում՝ առավոտյան և երեկոյան։ Երեկոյան չզանգահարեց, իմ զանգերին էլ չէր պատասխանում, սկսեցի անհանգստանալ՝ մի բան այն չէ, որ չի պատասխանում իմ զանգերին։ Ու այդպես էլ զանգերս անպատասխան մնացին»։

Ընտանիքը շուտ է իմանում, որ որդին զոհվել է, բայց թշնամին այդ դիրքն արդեն գրաված է եղել, և թույլ չեն տվել հայկական կողմին մոտենալ ու տղաների մարմինները դուրս բերել։ «Մոտ երեք շաբաթ անց արդեն տղայիս բերել էին Ստեփանակերտի դիահերձարան, որտեղ եղբայրս ճանաչել էր Վիգենիս։ Բայց դեկտեմբերի 23-ին նոր ինձ է հասել տղաս։ Ես չկարողացա իրեն հրաժեշտ տալ, տեսնել»։

Մայրիկը նաև հնարավորություն չունի որդու շիրիմին այցելել։ Այն հայրենի Ճարտարում է մնացել։ Տիկին Արեգան ասում է՝ գոնե այստեղ լիներ, մի ծաղիկ կարողանային Վիգենին տանել։ «Հիմա այցելում ենք Եռաբլուր։ Շատ դժվար ու ծանր օրեր են»։

Վիգենը երեխաներից միջնեկն է։ «Մեծ տղաս ու Վիգենս նույն դիրքում միասին էին։ Ավագ որդիս պատերազմի չորրորդ օրն էր վիրավորվել, իջել դիրքերից։ Վիգենիցս հետո ամուսինս էլ մահացավ, չդիմացավ այս ցավին»։

Ապրելու ուժի մասին։ «Ուժ տվողն աղջիկս ու տղաս են։ Ճիշտ է, ամեն զավակ իր տեղն ունի։ Մեզ՝ ծնողներիս, հիմա նաև այն է «պահում», որ հարցնում են, հետաքրքրվում մեր տղաների մասին։ Դա էլ է մեզ ուժ տալիս»։

Հ. Գ. - Կամավոր Վիգեն Ոսկանյանը հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» մեդալով։ Հուղարկավորված է Ճարտարի գերեզմանատանը։

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում