NEWS.am STYLE Exclusive. Տիգրան Մանսուրյանը` ոգեշնչման, ընտանիքի և հավատի մասին

NEWS.am STYLE-ը գրում է.

Նրա երաժշտությունը ժողովրդականություն է վայելում ոչ միայն հայ, այլև օտարազգի ունկնդիրների շրջանում: Նրա` դասական դարձած գործերը  համաշխարհային երաժշտության գանձարանում իրենց ուրույն և անփոխարինելի տեղն են զբաղեցնում: Կենդանի դասական Տիգրան Մանսուրյանը ոչ միայն փայլուն կոմպոզիտոր է, այլև բացառիկ մտավորական. նրա յուրաքանչյուր բառը մտորելու տեղիք է տալիս, ստիպում խորհել այն մասին, թե որքան հանճարեղ կարող է լինել մարդը: Կոմպոզիտորը NEWS.am STYLE -ի հետ զրույցում անկեղծացել է ու խոսել ընտանիքի, սիրո ու կյանքում ինչ-որ բան փոխելու մասին: 

Տիգրան Մանսուրյանը` ոգեշնչման մասին

Երբ ավարտում ես որևէ գործ, դրանից բաժանվելու դատարկությունը դժվար ապրվող վիճակ է: Դրան պետք է հակադրես ինքդ քեզ համար այդ դատարկությանը լիցք հաղորդելու գաղափար, ինչը նոր գործ սկսելու հետ է ծնվում: Երբեմն լինում է, որ որևէ գործ, որը լսել ես տարիներ առաջ, քեզ չի լքում: Եվ դու տարիներով քեզ հետ տանում ես դրան արձագանքելու, այդ գեղեցկությանը պատասխանելու պահանջը, քանի որ այնքան ժամանակ պատասխան չես տվել, որ մնացել ես սոսկ այդ գործի կրավորական ունկնդիրը: Այդպիսով երաժշտության մեջ ունենում ես հոգևոր հայրեր: Այդ ընտանիքի գոյությունը իմ մեծագույն ներշնչանքներից մեկն է: Իմ այդ ընտանիքի ներսում են Կոմիտասը, Շոստակովիչը, Դեբյուսին… մեծ թվով կոմպոզիտորներ, հայ հոգևոր հնագույն երաժշտության հսկաներ, ճարտար աշուղներ, ժողովրդական երգերի անհայտ հազարավոր հեղինակներ… Իմ ընտանիքը շատ մեծ է: Ես մեկն եմ, ով գործում է ավանդույթի ներսում։

Մաեստրոն` ընտանիքի մասին

Կյանքի առաջին իսկ քայլերից դու սիրում ես քո ծնողներին ու նաև այն, ինչ իրենք են սիրում: Իմ ծնողները երաժշտասեր են եղել, մեր տանը միշտ երաժշտություն է հնչել: Երաժշտության մեջ ապրելը մեր մեծագույն բերկրանք էր: Օրինակ, ձմռանը մենք ամեն առավոտ, վառարանը դեռ չվառած, երգում էինք: Դրանից հետո նոր էինք կրակը վառում ու օրը սկսում:

Իմ ծնողները 1915 թվականի Ցեղասպանության միջով անցած որբանոցի զավակներ էին, նրանց համար ընտանիք կազմելը մի ուրիշ երազանք էր: Մեզ` իրենց չորս զավակներին, մեծ սիրով են մեծացրել:

Հայրենիքի նկատմամբ սեր

Մեր տանը կարևորել ենք մեր ազգային պատկանելիությունը, հավատարմությունը մեր արմատներին: Կոմիտասը մեր ընտանիքի սուրբն էր: Հայրս շատ գեղեցիկ ձայն ուներ, հաճախ էր երգում կոմիտասյան երգեր… Բայց մեր տանը պապանձվում ու համակ ուշադրությամբ լսում էինք նաև Շոպենի, Բեթհովենի, Բախի երաժշտությունը:

Մայրս հաճախ էր իր թոռներից մեկին ձեռքից բռնած տանում Հայոց ցեղասպանության զոհերի հուշահամալիր` անմար կրակի մոտ ծաղիկներ խոնարհելու: Նրա համար դա իր անգերեզման ծնողների շիրիմին այցելելուն համազոր  գործողություն էր։ Նա Լենինգրադյան փողոցում էր ապրում: Մեր տան բոլոր երեխաները այդտեղից հուշահամալիր տանող ճանապարհն իր հետ անցել են ոտքով:

…Երբ ասում են կուսակցություն, ես ասում եմ՝ կուսակցությամբ հայ եմ:

Կոմպոզիտորը` հայերենի մասին

Սիրում եմ հայոց լեզուն: Չեմ կարող երգել որևէ այլ լեզվով, որի հետ արյամբ կապված չեմ: Միակ լեզուն, որով ես կարող եմ երաժշտություն գրել, հայերենն է: Անգամ երբ, ընտրությամբ, դիմել եմ այլ լեզուների, իմ երաժշտության լեզուն մնացել է հայերենը։

Բանաստեղծական աշխարհ

Շատ եմ սիրում Չարենցի ստեղծագործությունները. նա ինձ համար մեծագույն պոետներից մեկն է: Թումանյան, Իսահակյան, Տերյան, իմ սիրելի գրողներից են: Ինձ թույլ եմ տալիս ասել, որ ես գիտեմ հայ բանաստեղծական աշխարհի բոլոր շերտերը։ Ուշադիր հետևում եմ նաև այսօրվա հեղինակների բանաստեղծություններին:

Կյանքում ինչ-որ բան փոխելու մասին

Մենք կնոջս հետ 47 տարի միասին ապրեցինք: Հիմա նա այն աշխարհում է։ Եթե մի անգամ էլ անցնեինք նույն ճանապարհով, կուզեի շատ ավելի ուշադիր լինել նրա նկատմամբ:

Տիգրան Մանսուրյանը` դժվարությունների մասին

Այսօր երիտասարդների առջև շատ դժվարություններ են ծագում, որոնք երբեմն անհաղթահարելի են թվում: Իմ դպրոցական տարիները համընկան հետպատերազմյան ժամանակաշրջանի հետ. դաժան էր: Եթե այդ տարիներին ոմանք կարողացան իրենց ճակատագիրը տնօրինել և ինչ-որ չափով իրականացնել իրենց երազանքները, ապա այսօր էլ, կարծում եմ, այդ ամենը հնարավոր է անել: Կարևորը անձնատուր չլինելն է։

Հավատ առ Աստված

Եվ դժվարությունները, և ուրախություններն Աստծո նվերն են եղել ինձ: Երկուսի շնորհիվ ես այսօր այսպիսին եմ: Բարձրյալը գիտի, թե ինչու է իմ կյանքն այս ճանապարհով անցել: Իմ պարտքն է եղել, և այսօր էլ է՝ ենթարկվել Նրան:

Ռոզա Գրիգորյան