Հայ ծնողները նախընտրում են, որ բուհն իրենց զավակներին սովորեցնի լինել ինքնավստահ քաղաքացիներ
Общество
Աշխարհի 16 երկրում իրականացվել է ուսումնասիրություն` պարզելու արդոք ծնողները պատրաստ են ներդնել ավելին զավակների բարձրագույն կրթության մեջ` ակնկալելով ավելի արդյունավետ համալսարանական կրթություն:
Ավելի քան 5,550 ծնողների շրջանում անցկացված հարցման արդյունքում պարզվել է, որ ծնողների 79%-ի կարծիքով բարձրագույն կրթությունը պարտադիր պայման է կյանքի կարևոր նպատակներին հասնելու համար: Այդ ծնողներն ակնկալում են, որ համալսարանում ի րենց երեխաները պետք է ստանան ոչ միայն ակադեմիական գիտելիքներ, այլեւ երեխաներին պետք է սովորեցնեն` ինչպես դառնալ անկախ և ֆինանսապես պատասխանատու քաղաքացի: Հետազոտությունն անցկացրել է «Էյչ-Էս-Բի-Սի» ընկերությունը:
Հայ ծնողների կարծիքով` շատ կարևոր է, որպեսզի ակադեմիական գիտելիքներից բացի համալսարանական կրթությունը ուսանողներին ինքնուրույն (ծնողների 86%-ը), ֆինանսապես պատասխանատու (84%) և սոցիալապես ինքնավստահ (83%) քաղաքացի դառնալու հմտություններ փոխանցի: Այսպիսով, կյանքում հաջողակ լինելու համար, ծնողներն ակնկալում են, որ համալսարանները բացի ակադեմիական կրթությունից իրենց երեխաներին կսովորեցնեն նաև կյանքի հմտություններ:
Համաձայն «Էյչ-Էս-Բի-Սի»-ի «Գիտելիքներ ողջ կյանքի համար» զեկույցի, որը երկրորդն է «Կրթության արժեքը» զեկույցների շարքից, ծնողներից շատերն իրենց երեխաների բարձրագույն կրթությունից մեծ սպասելիքներ ունեն:
Ծնողների 50%-ը կարծում է, որ մագիստրոսի կոչումն ուսման նվազագույն շեմն է, որն իրենց երեխաները պետք է անցնեն՝ կյանքի կարևոր նպատակներին հասնելու համար: Զեկույցը նաև բացահայտում է, որ ծնողների 47%-ի կարծիքով իրենց զավակների սերնդի համար ուսումն ավարտելուց հետո աշխատանք գտնելն ավելի մեծ դժվարություն է ներկայացնելու, քան ժամանակին իրենց սերնդի համար էր: Իրենց երեխաների մրցունակ լինելու և հասակակիցներից առաջ անցնելու, տարբերվելու հնարավորությունները մեծացնելու համար ծնողները պատրաստ են լրացուցիչ միջոցներ տրամադրել տեղական բարձրագույն կ րթության համար:
Որպեսզի իրենց երեխան աշխատանքային շուկայում առավելություն ունենա և ավելի մրցունակ լինի, ծնողների 77%-ը պատրաստ է երեխային ուսման ուղարկել արտերկիր բակալավրի կամ մագիստրոսական ծրագրի համար: Թեև միջազգային կրթությունն ավելի թանկ արժե, ծնողների 70%-ը պատրաստ է ավելի շատ վճարել արտերկրում բարձրագույն կրթության համար: Զեկույցը ցույց է տալիս նաև, որ զավակների համար արտերկրում ուսում չնախատեսող ծնողների 34%-ի համար հիմնական խոչընդոտ են հանդիսանում միջազգային բարձրագույն կրթության հետ կապված ծախսերը:
Զեկույցի համաձայն՝ ծնողների 83%-ն ունի իր երեխայի ապագա մասնագիտության հստակ նախընտրություն՝ մասնավորապես մասնագիտական կամ գիտական կարիերա, որը սովորաբար ապահովում է համեմատաբար բարձր եկամուտ և կայուն աշխատանք: Առաջնային տեղ է զբաղեցնում բժշկությունը: Այս մասնագիտությունը նախընտրում է ծնողների 19%-ը: Ճարտարագիտությունը (11%) և համակարգչային գիտությունը (8%): Բարձր եկամտաբերությունը և հասարակության համար օգտակար լինելը (երկուսը միասին՝ 35%) այն հիմնական գործոններն են, որոնցով պայմանավորված են ծնողների նախընտրությունները:
Հայաստանի Հանրապետության ազգային վիճակագրական ծառայության տրամադրած բարձրագույն կրթության վերաբերյալ վերջին տվյալների համաձայն՝ Հայաստանում բժշկությունն այդքան էլ մեծ տոկոս չի կազմում (5%): Տնտեսագիտությունն ու կառավարումը, ինչպես նաև հումանիտար գիտությունները մասնագիտացման ամենատարածված ուղղություններն են՝ համապատասխանաբար 20% և 30%: 2013թ. ԲՈՒՀ ընդունված 19,000 ուսանողներից 1343-ը (7%) որոշել են մասնագիտանալ արվեստի ոլորտում: Ուսանողների 7%-ը նախընտրութունը տվել է մանկավարժությանը, ևս 7%-ը` ագրոպարենային ոլորտին:
«Կրթության արժեքը» զեկույցների շարքի «Գիտելիքներ ողջ կյանքի համար» զեկույցը հրապարակվել է հուլիսin և ներկայացնում է 16 երկրների 5,550 ծնողների կարծիքներ: Զեկույցում ընդգրկվել են Ավստրալիան, Բրազիլիան, Կանադան, Չինաստանը, Ֆրանսիան, Հոնգ Կոնգը, Հնդկաստանը, Ինդոնեզիան, Մալայզիան, Մեքսիկան, Սինգապուրը, Թայվանը, Թուրքիան, Միացյալ Թագավորությունը, Արաբական Միացյալ Էմիրությունները և Միացյալ Նահանգները:
Ուսումնասիրությունն առցանց անցկացրել է Ipsos MORI-ին 2015թ մարտ և ապրիլ ամիսներին: Ուսումնասիրությանը մասնակցել են ծնողներ, ովքեր ունեն մինչև 23 տարին լրացած առնվազն մեկ զավակ, ով ստանում է կամ պատրաստվում է կրթություն ստանալ, և ովքեր լիովին կամ մասամբ պատասխանատու են իրենց երեխայի կրթության վերաբերյալ որոշումներ կայացնելու համար: Յուրաքանչյուր երկրից ուսումնասիրությանը մասնակցող ծնողների նվազագույն ընտրանքը 300 հոգի է:
