Այսօր հիշում ենք այն ֆուբոլիստներին, ովքեր իրենց երկրի հավաքականներում ավելի վառ են հանդես գալիս, քան ակումբներում:Լուկաշ Պոդոլսկի, Գերմանիա
Պոդոլսկու համար միշտ հատուկ է եղել ազգային հավաքականի հետ կապված թեման: Լինելով ծնունդով Լեհաստանից` նա հենց սկզբից է հակված եղել խաղալ այդ երկրի ազգային հավաքականում, սակայն 2003 թվականին լեհերի գլխավոր մարզիչ Պավել Յանասը ձևակերպեց հետևյալ միտքը.«Մեզ մոտ՝ Լեհաստանում, կան շատ բարձրակարգ հարձակվողներ, ինչու՞ հավաքականի կազմում վերցնել Բունդեսլիգայում հանդես եկող հարձակվողին, ով ուղղակի մի քանի հաջող հանդիպում է անցկացրել»: Արդյունքում Պոդոլսկին իրեն դրսևորեց Գերմանիայի հավաքականում: Ճիշտ է, Լուկաշի մոտ կարիերան այդքան էլ վատ չի դասավորվում՝ «Արսենալ», «Բավարիա» և հիմա արդեն «Ինտեր», այնուամենայնիվ, հենց հավաքականում է նա անցկացրել իր ամենավառ հանդիպումները:
Ընդ որում, ազգային հավաքականում Լուկաշը միշտ անհատական նվաճումների է հասել: Մասնավորապես՝ Եվրո 2004-ում հավաքականի ամենաերիտասարդ ֆուտբոլիստն էր, ով դարձավ Աշխարհի 2006 թվականի առաջնության 2-րդ լավագույն ռմբարկու և Եվրո-2008-ին տեղ գտավ մրցաշարի խորհրդանշական հավաքականում:
Ռոն Վլար, Հոլանդիա
Համաշխարհային ֆուտբոլի ամենաթերագնահատված ֆուտբոլիստներից մեկն է: Անընդհատ շրջանառվում են հոլանդացի պաշտպանի հանդեպ ցուցաբերած գրանդ ակումբների ուշադրության մասին լուրերը: Լուի վան Գալը նույնպես ցանկանում է տեսնել նրան «Մանչեսթր Յունայթեդում», սակայն, ինչպես տեսնում ենք, նա շարունակում է հանդես գալ մի ակումբում (Ասթոն-Վիլա), որտեղ բոլոր գծերը, ինչպես նաև պաշտպանությունը, մեղմ ասած, ցածր մակարդակի վրա են:
Իսկ իրականում Ռոնը բարձրակարգ կենտրոնական պաշտպան է: Նա դա ապացուցեց անցած տարի` Բրազիլիայում կայացած աշխարհի առաջնությունում: Նա Դենի Բլինդի հետ միասին կազպակերպեց հոլանդացիների խաղը, հսկեց Մեսսիին և շատերին:
Ասամոա Գյան, Գանա
Իհարկե, ինչպես «Ուդինեզեյում», այնպես էլ այլ ակումբներում, ֆուտբոլիստը բավականին արդյունավետ է գտնվել: Բայց նրա դերը ազգային հավաքականում մի քանի անգամ ավելի բարձր է ու կարևոր: Գյանը համարվում է աշխարհի առաջնությունների լավագույն աֆրիկացի ռմբարկուն. նրա ակտիվում 6 գնդակ կա գրանցված:
Գանայի կազմում նա աչքի է ընկել 45 անգամ: Նա ակումբային մակարդակով 27 տարեկանից հանդես է գալիս ԱՄԷ առաջնության լավագույն թիմերից մեկում՝ «Ալ-Այնում», բայց նվաճումներն ամեն դեպքում լուրջ չեն դիտարկվում:
Ջիովաննի դոս Սանթոս, Մեքսիկա
«Երկրորդ Ռոնալդինյոն» արդեն 10 տարի է ինչ մեծ հույսեր է ներշնչում: «Բարսելոնայի» սանը 18 տարեկանում հանդես եկավ Իսպանիայի առաջնությունում: Թվում էր, թե նա շարք կկանգնի Մեսսիի, Ինիեստայի և այլ մեծագույն կատալոնական «երեխաների» կողքին:
Այնուամենայնիվ, հարազատ ակումբում նրան չհաջողվեց վերածվել աստղի, տեղափոխվեց այլ ակումբներ, չգիտես ինչու մեկնեց Անգլիա և անհաջող աշխատանք ունեցավ այնտեղ. հիմա արդեն հաստատվել է «Վիլյառեալում»: Հանուն արդարության նշենք , որ մեքսիկացին համարվում է «դեղին սուզանավի» առաջատարներից մեկը:
Ամեն դեպքում, հավաքականում նրա խաղը ավելի տպավորիչ է. նա Մեքսիկայի հավաքականի հետ միասին հաղթեց աշխարհի 2005 թվականի պատանեկան առաջնությունունը, ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի 2 գավաթ և Լոնդոնում կայացած օլիմպիական խաղերը:
Ռոբերտ Վիտտեկ, Սլովակիա
Մեկ մրցաշարի հարձակվող. հավատցեք, որ նա իր թոռներին պատմելու է ոչ թե համեստ «Նյուրնբերգում» անցկացրած տարիների, այլ հենց 2010 թվականի աշխարհի առաջնության մասին, որտեղ նա ոչ միայն խփեց աշխարհի առաջնությունների պատմության մեջ Սլովակիայի առաջին գոլը, այլ նաև աչքի ընկավ ևս 3 անգամ: Այդ թվում նաև դուբլի հեղինակ դարձավ Իտալիայի հավաքականի հետ հայտնի հանդիպման ժամանակ, որից հետո աշխարհի չեմպիոնները սենսացիոն կերպով լքեցին մրցաշարը:
Նիկլաս Բենդտներ, Դանիա
Արսեն Վենգերի կողմից հայտնագործված հարձակվողը միշտ չի արդարացնում իր վրա դրված հույսերը թե «Արսենալում», թե այլ ակումբներում: Նույնիսկ հիմա իր ներկայիս ակումբում՝ «Վոլֆսբուրգում», նա ամենևին առաջատարների թվին չի դասվում: Բայց միևնույնն է Նիկլասը անընդհատ հայտնվում է դեղին մամուլի առաջին էջերում՝ ամեն անգամ ընկնելով ինչ-որ անհարմար իրադրությունների մեջ:
Չնայած այս ամենին, դանիական միապետությունը ինչպես միշտ գլխավորում է Լորդ Բենդտները: Նա իր հավաքականի անփոխարինելի կենտրոնական հարձակվողն է: Նույնիսկ 6 ամիս ոչ սթափ վիճակում մեքենա վարելու համար հավաքականից հեռացված լինելուց հետո նա վերադարձավ: Ազգային հավաքականում 62 խաղում նա հեղինակել է 24 գնդակ, իսկ այդպիսի հաջողություններ նա ակումբներում չի ունեցել:
Ֆերնանդո Տորրես, Իսպանիա
2011-ի հունվարին Տորրեսը ավարտեց իր ֆուտբոլային կարիերան ակումբային մակարդակով: Ծայրահեղ դեպքում, ֆուտբոլիստի տրանսֆերը դեպի «Չելսի» կարելի է գնահատել հենց այդպես: «Լիվերպուլը» լքելուց հետո նա լրիվ կորցրեց գոլային հոտառությունը: Հավանական է, որ նա այն կգտնի հարազատ «Ատլետիկոյում»:
Ամեն դեպքում Տորրեսը հավաքականում իրեն զգում էր, ինչպես ձուկը ջրում: Եվ բանը նրանում չէ, որ նա խփեց Եվրո-2008-ի եզրափակչի հաղթական գոլը. այդ ժամանակ «Լիվերպուլում» նա նույնպես փայլում էր: Նույնիսկ ակումբային մշուշոտ ժամանակահատվածում Էլ Նինիոն ազգային հավաքականում ցուցադրում էր բարձր մակարդակի ֆուտբոլ: Ինչպես Եվրո-2012-ին այնպես էլ Կոնֆեդերացիայի գավաթի 2013 թվականի խաղարկությանը նա դարձավ լավագույն ռմբարկու:
Աշոտ ՄնացականյանOrer.am
Ռոն Վլար, Հոլանդիա
Համաշխարհային ֆուտբոլի ամենաթերագնահատված ֆուտբոլիստներից մեկն է: Անընդհատ շրջանառվում են հոլանդացի պաշտպանի հանդեպ ցուցաբերած գրանդ ակումբների ուշադրության մասին լուրերը: Լուի վան Գալը նույնպես ցանկանում է տեսնել նրան «Մանչեսթր Յունայթեդում», սակայն, ինչպես տեսնում ենք, նա շարունակում է հանդես գալ մի ակումբում (Ասթոն-Վիլա), որտեղ բոլոր գծերը, ինչպես նաև պաշտպանությունը, մեղմ ասած, ցածր մակարդակի վրա են:
Իսկ իրականում Ռոնը բարձրակարգ կենտրոնական պաշտպան է: Նա դա ապացուցեց անցած տարի` Բրազիլիայում կայացած աշխարհի առաջնությունում: Նա Դենի Բլինդի հետ միասին կազպակերպեց հոլանդացիների խաղը, հսկեց Մեսսիին և շատերին:
Ասամոա Գյան, Գանա
Իհարկե, ինչպես «Ուդինեզեյում», այնպես էլ այլ ակումբներում, ֆուտբոլիստը բավականին արդյունավետ է գտնվել: Բայց նրա դերը ազգային հավաքականում մի քանի անգամ ավելի բարձր է ու կարևոր: Գյանը համարվում է աշխարհի առաջնությունների լավագույն աֆրիկացի ռմբարկուն. նրա ակտիվում 6 գնդակ կա գրանցված:
Գանայի կազմում նա աչքի է ընկել 45 անգամ: Նա ակումբային մակարդակով 27 տարեկանից հանդես է գալիս ԱՄԷ առաջնության լավագույն թիմերից մեկում՝ «Ալ-Այնում», բայց նվաճումներն ամեն դեպքում լուրջ չեն դիտարկվում:
Ջիովաննի դոս Սանթոս, Մեքսիկա
«Երկրորդ Ռոնալդինյոն» արդեն 10 տարի է ինչ մեծ հույսեր է ներշնչում: «Բարսելոնայի» սանը 18 տարեկանում հանդես եկավ Իսպանիայի առաջնությունում: Թվում էր, թե նա շարք կկանգնի Մեսսիի, Ինիեստայի և այլ մեծագույն կատալոնական «երեխաների» կողքին:
Այնուամենայնիվ, հարազատ ակումբում նրան չհաջողվեց վերածվել աստղի, տեղափոխվեց այլ ակումբներ, չգիտես ինչու մեկնեց Անգլիա և անհաջող աշխատանք ունեցավ այնտեղ. հիմա արդեն հաստատվել է «Վիլյառեալում»: Հանուն արդարության նշենք , որ մեքսիկացին համարվում է «դեղին սուզանավի» առաջատարներից մեկը:
Ամեն դեպքում, հավաքականում նրա խաղը ավելի տպավորիչ է. նա Մեքսիկայի հավաքականի հետ միասին հաղթեց աշխարհի 2005 թվականի պատանեկան առաջնությունունը, ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի 2 գավաթ և Լոնդոնում կայացած օլիմպիական խաղերը:
Ռոբերտ Վիտտեկ, Սլովակիա
Մեկ մրցաշարի հարձակվող. հավատցեք, որ նա իր թոռներին պատմելու է ոչ թե համեստ «Նյուրնբերգում» անցկացրած տարիների, այլ հենց 2010 թվականի աշխարհի առաջնության մասին, որտեղ նա ոչ միայն խփեց աշխարհի առաջնությունների պատմության մեջ Սլովակիայի առաջին գոլը, այլ նաև աչքի ընկավ ևս 3 անգամ: Այդ թվում նաև դուբլի հեղինակ դարձավ Իտալիայի հավաքականի հետ հայտնի հանդիպման ժամանակ, որից հետո աշխարհի չեմպիոնները սենսացիոն կերպով լքեցին մրցաշարը:
Նիկլաս Բենդտներ, Դանիա
Արսեն Վենգերի կողմից հայտնագործված հարձակվողը միշտ չի արդարացնում իր վրա դրված հույսերը թե «Արսենալում», թե այլ ակումբներում: Նույնիսկ հիմա իր ներկայիս ակումբում՝ «Վոլֆսբուրգում», նա ամենևին առաջատարների թվին չի դասվում: Բայց միևնույնն է Նիկլասը անընդհատ հայտնվում է դեղին մամուլի առաջին էջերում՝ ամեն անգամ ընկնելով ինչ-որ անհարմար իրադրությունների մեջ:
Չնայած այս ամենին, դանիական միապետությունը ինչպես միշտ գլխավորում է Լորդ Բենդտները: Նա իր հավաքականի անփոխարինելի կենտրոնական հարձակվողն է: Նույնիսկ 6 ամիս ոչ սթափ վիճակում մեքենա վարելու համար հավաքականից հեռացված լինելուց հետո նա վերադարձավ: Ազգային հավաքականում 62 խաղում նա հեղինակել է 24 գնդակ, իսկ այդպիսի հաջողություններ նա ակումբներում չի ունեցել:
Ֆերնանդո Տորրես, Իսպանիա
2011-ի հունվարին Տորրեսը ավարտեց իր ֆուտբոլային կարիերան ակումբային մակարդակով: Ծայրահեղ դեպքում, ֆուտբոլիստի տրանսֆերը դեպի «Չելսի» կարելի է գնահատել հենց այդպես: «Լիվերպուլը» լքելուց հետո նա լրիվ կորցրեց գոլային հոտառությունը: Հավանական է, որ նա այն կգտնի հարազատ «Ատլետիկոյում»:
Ամեն դեպքում Տորրեսը հավաքականում իրեն զգում էր, ինչպես ձուկը ջրում: Եվ բանը նրանում չէ, որ նա խփեց Եվրո-2008-ի եզրափակչի հաղթական գոլը. այդ ժամանակ «Լիվերպուլում» նա նույնպես փայլում էր: Նույնիսկ ակումբային մշուշոտ ժամանակահատվածում Էլ Նինիոն ազգային հավաքականում ցուցադրում էր բարձր մակարդակի ֆուտբոլ: Ինչպես Եվրո-2012-ին այնպես էլ Կոնֆեդերացիայի գավաթի 2013 թվականի խաղարկությանը նա դարձավ լավագույն ռմբարկու:
Աշոտ Մնացականյան
Orer.am 
