«Ռազմիկը տան մեծն էր, իր շնչով շատ բան էր կատարվում մեր տանը, հիմա էդ շունչը ծանրացել է». Ռազմիկ Գրիգորյանը զոհվել է հոկտեմբերի 10-ին՝ Ջրականում․ «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Զրույցներ են լինում, երբ ասելիքն այնքան շատ է, բայց խոսելիս կարծես վերջանում են բոլոր բառերը: Հիմնականում անասելի խանգարում է հուզմունքը: Երբ դեռ օրեր առաջ զանգահարեցի ու զրուցեցի Ռազմիկի մայրիկի՝ տիկին Արևիկի հետ, վստահ էի, որ զրույցի ընթացքում մայրիկի հուզմունքը նյութը գրելիս ինձ է փոխանցվելու, ինչպես միշտ է լինում: Մայրիկը Ռազմիկին որպես հետաքրքրասեր երեխա է բնորոշում: «Սիրում էր ամեն ինչով զբաղվել, ուսումնասիրել: Դեռ փոքրուց էր այդպիսին: Չէի ասի, թե շատ հանգիստ երեխա էր, բայց նաև շատ շարժուն էլ չէր»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է տիկին Արևիկը:

Դպրոցական տարիներին տղային «Մայրենին» ու «Մաթեմատիկան» էին շատ հետաքրքրում: «Գերազանց չէր սովորում, բայց անբավարար գնահատականներ էլ չէր ստանում: Միշտ ասում եմ՝ ընդունակ էր, բայց սովորել չէր սիրում»: Դպրոցից հետո Ռազմիկն ուսումը շարունակել է Քաջարանի պետական արհեստագործական ուսումնարանում՝ ծրագրավորման բաժնում, հետո զորակոչվել բանակ: Ծառայության առաջին 6 ամիսն անցկացրել է Լուսակերտի զորամասում, ստացել սերժանտի կոչում, հետո տեղափոխվել Դիլիջանի զորամաս. «Այնտեղ արդեն ծառայությունը շարունակեց որպես կրտսեր սերժանտ: Ռազմիկը հրետանավոր էր: Շատ էր սիրում ծառայությունը: Երկու տարվա ընթացքում Լուսակերտի և Դիլիջանի զորամասերից շնորհակալագրեր, խրախուսական նամակներ ու մեդալներ է ստացել»։

Ռազմիկը զորացրվել էր, վերադարձել տուն, արդեն աշխատում էր: Բայց պատերազմը նաև նրա կյանքի ընթացքը փոխեց: Ծառայությունից վերադառնալուց մեկ տարի հետո սկսվեց 2020 թ.-ի պատերազմը: Մայրիկի խոսքով, հենց առաջին օրը որդուն ՄՈԲ-ով տարան պատերազմ: «Սեպտեմբերի 28-ին իրենք շարժվել էին Քաջարանից: Ինձ հետ խոսելուց ինքը երբեք հստակ չէր ասում, թե որտեղ է: Միշտ ասում էր՝ մա՛մ, Ջերմուկում ենք: Իսկ հայրիկն ասում է, որ Ջրականում են եղել: Նա էլ է պատերազմի մասնակից: Իրարից ընդամենը 500 մետր հեռավորության վրա են եղել, բայց մեկը մյուսից տեղեկություն չեն ունեցել»: Ռազմիկն այդ ողջ ընթացքում խոսել է տան անդամների հետ, մայրիկն ասում է՝ միայն վերջին օրը չի կարողացել որդու հետո խոսել:

«Զանգում էր, զանգն անջատվում էր, հետ էինք զանգում, անհասանելի էր: Միայն եղբոր հետ է երկու բառ կարողացել խոսել»: Ռազմիկը զոհվել է 2020 թ. հոկտեմբերի 10-ին՝ Ջրականում, անօդաչուի հարվածից: Բեկորը սրտին է դիպել: Ռազմիկի մահվան բոթը ժամեր անց հասել է Քաջարան: Ռազմիկը տան ավագ որդին էր։ «Շատ դժվար է առանց Ռազմիկի, սարսափելի դժվար: Նստում եմ իր նկարների դիմաց, խոսում ու կռվում նկարների հետ, թե ինչի գնաց: Երկու երեխա էլ ունեմ՝ տղա ու աղջիկ: Իմ երեք երեխաներին էլ հավասար սիրում եմ, բայց ինքը տան մեծն էր, իր շնչով շատ բան էր կատարվում մեր տանը: Հիմա էդ շունչը ծանրացել է, անգամ քույրն ու եղբայրը չեն կարողանում շնչել»:

Հ. Գ. - Ռազմիկ Գրիգորյանը ՀՀ նախագահի հրամանագրով հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» մեդալով: Հուղարկավորված է Քաջարանի զինվորական պանթեոնում:

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում