Երբ կարդում եմ ազիկների լուրերը, որտեղ վայնասուն են կապում ու իրենց զոհն են ներկայացնում Հայկական բանակի, մի տեսակ հպարտություն եմ ապրում: Հոգիս մի տեսակ փառավորվում է, որ մենք դրանց էդքան արցունք ու ցավ ենք կարում պատճառել:
Հիմա ուզում եմ ասեմ, որ հերիքա մենք մեզ ներակյացնենք որպես զոհ, որպես հալածյալ ազգ թուրքերի կողմից՝ նրանք անթաքաույց ուրախանում են դա լսելով: Մենք պետք է վրեժի, մեր կորցրածը հետ բերելու մասին բարձրաձայենք, իսկ մեզ պատճառած ցավը ինքներս մեր մեջ տանենք, որ դրանք մեր աչքերին արցունք չտեսնեն, այլ վրեժի ցասումի փայլը տեսնեն միայն:
Կարեն Հովհաննիսյանի ֆեյսբուքյան գրառումը