Ծնված օրվանից այս երեխային 10 տարի շարունակ պահում էին հատուկ ակվարիումի մեջ. Ահա, թե ինչ դժբախտություն տեղի ունեցավ, երբ նրան այնտեղից դուրս բերեցին
TVԱյս դեպքը շատ կարևոր է բժշկության պատմության մեջ ոչ միայն այդ փոքրիկ տղայի՝ Դեյվիդ Ֆիլիպ Վետերի դժբախտ կյանքի, այլ նաև մի ամբողջ էթիկական հարցերի շղթայի, որի առաջ նա կանգնում է և մինչև հիմա չկա միանշանակ պատասխան:
Վետերի ընտանիքը, որտղե ապրում էին բարեպաշտ քրիստոնիաներ, դժբախտ էր գենետիկական խնդիրների պատճառով: Նրանց մեծ տղան. Դեյվիդ Ջոզեֆ Վետեր III-ը, մահացել էր 7 ամսականում: Հիվանդությունը սարսափելի էր և նույնիսկ հնարավորություն չի տալիս. SCID: Դա ալիմֆոցիտոզն է:
Հիվանդությունն այսպիսին է. դրա հետևանքով նոր ծնված երեխայի մոտ բացակայում են T-լիմֆոցիտները, B-լիմֆոցիտները կան, սակայն չեն գործում: Սովորաբար այս հիվանդության հավանականությունը 100.000-ից 1-ի մոտ է հանդիպում: Եթե տղան ծնվում է այս հիվանդությամբ, ապա հաջորդ երեխայի հիվանդ ծնվելու հավանականությունը 50 տոկոս է:
Կյանքը փրկելու միակ ձևը ուղեղի փոխպատվաստումն է: Վետերների ընտանիքում միակ դոնորը դուստրն էր՝ Կետրինը: Բժիշկները վստահեցրել էին, որ եթե երեխան այդ հիվանդությամբ ծնվի երեխային կարող էին տեղավորել արկղի մեջ մինչ վիրահատությունը: Այն մասին, թե ինչ կլինի եթե վիրահատությունը հաջողություն չունենար, ոչ ոք չէր մտածել:
Երեխան ծնվեց. ողնուղեղը մյուսին չէր համապատասխանում: Նա ստիպված ապրում էր ստերիլ պղպջակի մեջ: Նա դրա մեջ մնաց մինչև մահը: Երեխայի օդը, ջուրը, ուտելիքը, հագուստը ախտահանվում էր: Երեխային կարող էին դիպչել միայն հատուկ ձեռնոցներով: Խաղալիքները, գրքերը և այլ առարկաներ մաքրվում էր:
Երեխան սկսեց հոգեկան խնդիրներ ունենալ, նա ագրեսիվ էր: Երեխան շատ շուտ հասկացավ, որ տարբերվում է մնացած մարդկանցից և թե ինչ կյանք է նրան սպասվում: 4 տարեկանում երեխան ծակել էր պղպջակը: Նրան ստիպված պատմեցին միկրոբների մասին: Այդ ժամանակվանից կար նաև միկրոբների նկատմամբ վախ:
Երբ նա 6 տարեկան էր հատուկ «զենք ու զրահ» պատրաստեցին նրա զբոսանքի համար: Սակայն երեխան սկզբում վախենում էր դրանից: Նա միայն 6 տարեկանում կարողացավ 6 քայլ անել և տեսնել նոր բաներ:
80-ականների սկզբին ԱՄՆ-ում սկսել էին խոսել բավականին թանկ փորձի մասին:
Նոր բժիշկներ էին նշանակվել, որոնք առաջարկում էին երեխային ներարկել գամմա-գլոբուլինի և հակաբիոտիկներ, որը նշանակում էր մահ: Ծնողները չհամաձայնվեցին, և խումբը 3 տարի ծախսեց այն բանի համար, որ նորից ողնուղեղի փոխպատվաստում անի՝ նորից նույն քրոջից: Այդ 10 տարիների ընթացքում մի փոքր փոփոխություն կար:
Պարզվեց, որ վիրահատությունը մահվան պատճառ դարձավ: Պարզվեց, որ քրոջ ուղեղը վիրուս ուներ: Այդ վիրուսը գրեթե բոլորն ունեին, ինչի դեմ պայքարում է իմունային համակարգը, սակայն դա բացակայում էր տղայի մոտ: 12 տարի անց մայրը վերջապես առաջին անգամ իր երեխային դիպչեց, սակայն նա արդեն մահած էր:
Տղայի հիվանդությանը նույնիսկ անուն տվեցին. «Պղպջակով տղայի սնդրոմ»:
