Պետք է հաշվի առնել հայկական մենթալիտետը․ «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է․

Օրերս Ազգային ժողովը վավերացրեց «Սեռական շահագործումից և սեռական բնույթի բռնություններից երեխաների պաշտպանության մասին» Եվրոպայի խորհրդի կոնվենցիան, որն առավել հայտնի է որպես Լանզարոտի կոնվենցիա։ Այն հայտնվել է թեժ քննարկումների կիզակետում: Մարդիկ բաժանվել են երկու բևեռի: 

Մի կողմից՝ ասվում է, որ այս կոնվենցիայի ընդունմամբ պետությունը նպատակ ունի պաշտպանել երեխաներին սեռական շահագործումից և կանխարգելել նրանց նկատմամբ սեռական բնույթի բռնությունները: Մյուս կողմը պնդում է՝ գործ ունենք երեխաների արժեքների խեղման, ընդհուպ նրանց շրջանում այլասերության տարածման վտանգի հետ:

Բժիշկ-սեքսոլոգ Նարինե Ներսիսյանը հատկապես խնդրահարույց է համարում այս կոնվենցիայի 6-րդ կետը: «Կոնվենցիայի վեցերորդ կետում նշված է, որ երեխաների ուսուցումը յուրաքանչյուր կողմ պետք է ձեռնարկի անհրաժեշտ օրենսդրական կամ այլ միջոցառումներ ապահովելու համար, որպեսզի երեխաները տարրական և միջնակարգ կրթություն ստանալու ժամանակ տեղեկանան սեռական շահագործման և սեռական բռնության հետ կապված վտանգի հետ, ինչպես նաև իրենց պաշտպանելու միջոցների մասին՝ համաձայն իրենց կարողությունների: 

Նման տեղեկատվությունը, անհրաժեշտության դեպքում նաև ծնողների հետ համագործակցելով, պետք է տրամադրվի սեռական դաստիարակության առավել ընդհանուր համատեքստում…

 Վեցերորդ կետի այս նախադասությունը խնդրահարույց է: Այսինքն՝ պետք է լինի ինչ-որ մեկը, որ կորոշի այդ անհրաժեշտությունը և դրա սահմաններում կտա տեղեկատվություն ավելի լայն համատեքստով: Ի՞նչ համատեքստի և ո՞ր տեղեկատվության մասին է խոսքը, ո՞վ է որոշելու՝ այստեղ կա նման անհրաժեշտություն, այնտեղ՝ ոչ: 

Որպես մասնագետ գտնում եմ, որ որևէ երեխայի նման տեղեկատվությունն անհրաժեշտ չէ, հակառակը՝ այնտեղ, որտեղ հնչում է այդ տեղեկատվությունը, հենց դա է վնասում երեխայի առողջությունը, ոչ թե տեղեկատվություն տալը»,- «Փաստի» հետ զրույցում ասում է Ներսիսյանը: Նա վերահաստատում է՝ դեմ չէ, որպեսզի սեռակրթությունը մեր կրթական համակարգի մի մասը կազմի, սակայն պետք է լինի կրթական մի ծրագիր, որում արտացոլված կլինեն հայկական մենթալիտետը, իրականությունը: 

«Եթե խոսքը բուն սեռական կրթության՝ սեքսուալ կոնտեքստի մասին է, ապա սա միանշանակ պետք է արբունքի շրջանում իրականացվի: 

Եկեք պայմանականորեն վերցնենք 12-ից բարձր տարիքը, երբ սկսվում է սեռահասունացումը, երբ երեխայի մարմինը սկսում է փոփոխությունների ենթարկվել, դեռահասն ունենում է սեքսուալ բնույթի որոշ նշաններ, այդ շրջանում ճիշտ է երեխային կրթելը և նրան տեղեկություն տալը, թե ինչ է կատարվում իր հետ, և ինչպես պետք է նա վերաբերվի այդ փոփոխություններին, ընդ որում, դա միանշանակ պետք է արվի վերարտադրողական առողջության սահմաններում: 

Այն ամենը, ինչ նրա մոտ տեղի է ունենում, նախապատրաստական շրջան է դեպի վերարտադրողություն: Նա դառնում է սեռահասուն, ինչը նշանակում է, որ ի վիճակի է վերարտադրման: Այդ շրջանակներում պետք է ընտանիք, երեխա, հարաբերություն շեշտադրումներն անելը: 

Այսինքն՝ սեքսը ներկայացնել որպես սիրո դրսևորում, հարաբերության մեջ որպես այդ գեղեցիկ զգացմունքի դրսևորում:

 Ոչ թե այդ ամենից կտրել և այն դարձնել ֆիզիկական ակտ, որի նպատակը սեռական հաճույքն է, ինչը սեքսը դարձնում է գռեհիկ ինչ-որ ակտ, որը դեռահասի համար կործանարար կարող է լինել, կարող է ճակատագրական հետք թողնել նրա կյանքում, այն կարող է անկանոն սեռական կյանք ստեղծել, աբորտներ, սեռական գերություններ և այլն, ինչը նրան կհեռացնի սեր, ընտանիք, երեխա գաղափարներից»,-նշում է մեր զրուցակիցը: 

Բժիշկ-սեքսոլոգն անդրադառնում է մտահոգ ծնողների ու մասնագետների պահանջներին: «Ինչպես հասկանում եմ, չեն պատրաստվում ինչ-որ առարկա ներմուծել, բայց պատրաստվում են այդ թեմաները բաշխել տարբեր առարկաների ենթատեքստում: 

Օրինակ՝ հնարավոր է հայոց լեզվի դասին հանձնարարվի գրել շարադրություն՝ «Իմ մարմինը զգայական է» թեմայով՝ նշելով, թե կոնկրետ ինչ բառեր պետք է օգտագործել: Համարում եմ, որ սա անուղղակի ձևով երեխայի սեռական բռնություն է: 

Իմ մտավախությունները կապված են սրա հետ: Իմ կարծիքով, պետք է շատ զգոն լինել, որ ծպտված ձևով նման նյութերը չհայտնվեն կրթական համակարգում: 

Պետք է լինի ինչոր վերահսկող հանձնաժողով, որը կբացառի կրթական նման նյութի հայտնվելը որևէ առարկայի և ուսումնական նյութի համատեքստում»,-ասում է Ներսիսյանը:

 Սոցիալական ցանցում օրերս «Գիտակից ծնող, առողջ սերունդ» խումբն է ստեղծվել: «Այս կերպ փորձում ենք համախմբել մեր ուժերը երեխային սեռականացնող քաղաքականությունից պաշտպանելու համար, որն այսօր տեղ ունի Եվրոպական խորհրդի անդամ երկրներում, դրա հետևում կան կանգնած այնպիսի լուրջ կազմակերպություններ, ինչպիսին են առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը, Յունիսեֆը և այլն: 

Իրենք ունեն այդ քաղաքականությունը՝ երեխաներին կրթելու և դաստիարակելու մեջ սեռականացնող տարրեր ներառելու իմաստով: Մենք համախմբվում ենք, որպեսզի թույլ չտանք, որ դա տեղի ունենա մեր հասարակության մեջ»,-եզրափակում է բժիշկ-սեքսոլոգ Նարինե Ներսիսյանը:

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում